Tuesday, October 15, 2013

ဂႏၶီ ၏ စိတ္ေနသေဘာထား

http://www.biography.com/imported/images/Biography/Images/Profiles/G/Mahatma-Gandhi-9305898-1-402.jpg 


တခါကဂႏၶီဟာ ခရီး တခုကုိ ရထားစီး သြားဖို႔ ရထားဘူတာကုိ ေရာက္လာခဲ့ပါတယ္။ သူေရာက္လာတယ္ဆို
ရင္ပဲ ရထားက စတင္ၿပီး ထြက္ခြါဖို႔ ဘီးစလွိမ့္ေနၿပီ။ ဒီေတာ့ ဂႏၶီႀကီးလည္း ရထားေပၚ ကမန္းကတန္းတက္လုိက္ရတယ္။ ရထားေျခနင္းခုံနဲ႔ သူ႔ရဲ႕ေျခေထာက္တဘက္တိုက္မိၿပီး သူ႔ရဲ႕ဖိနပ္တဖက္ ဟာ ရထားေအာက္သံလမ္းေပၚသုိ႔ က်သြားခဲ့တယ္။ဒီေတာ့ က်န္ေနတဲ့ ဖိနပ္တဖက္နဲ႔ ဂႏၶီ ရထားေပၚကို ေသခ်ာေရာက္သြားတယ္ ဆိုရင္ပဲ ဂႏၶီက က်န္ေနခဲ့တဲ့ ဖိနပ္တဖက္ကို ကမန္းကတန္းခၽြတ္လိုက္ၿပီး ေစာေစာကက်သြားတဲ့ ဖိနပ္ရွိမွန္းသိၿပီး က်န္ေနတဲ့ ဖိနပ္ကုိပစ္ ခ်လုိက္ပါတယ္။ သူ ဒီလုိလုပ္တာကို ေဘးမွာ ရွိေနတဲ့ လူတေယာက္ေတြ႔ေတာ့ “ဘာလုပ္တာလဲဗ်…။ ဘာျဖစ္လုိ႔ က်န္ေန တဲ့ ဖိနပ္တဖက္ကုိ လႊင့္ပစ္လုိက္ရတာလဲ။” လုိ႔ေမးတယ္။ အဲဒီအခါမွာ ဂႏၶီႀကီးက အခုလုိျပန္ေျဖခဲ့သတဲ့။ “ကၽေနာ့္ဆီမွာ က်န္ေနခဲ့တဲ့ဖိနပ္က ဘာမွလုပ္လုိ႔မရေတာ့ ဘူးေလ။ ဒီေတာ့ ခုနက်သြားတဲ့ ဖိနပ္ေနရာနားေရာက္ေအာင္ က်န္ေနတဲ့ ဖိနပ္တစ္ဖက္ကုိ ပစ္ထားခဲ့လုိက္ ေတာ့ ေတြ႔တဲ့သူက ဖိနပ္တရံ ဆိုရင္ စီးလုိ႔ရတာေပါ့ဗ်ာ။” “တဖက္တည္းဆိုရင္ က်ေနာ့္အတြက္လည္း တယ္… အသုံးမ၀င္လွဘူး။ အျခားသူလည္း အသုံးမ၀င္ဘူး ေလ။ အခုလို တရံလုံးရေတာ့ သူ စီးလုိ႔ရသြားတာေပါ့။” လုိ႔ျပန္ေျဖခဲ့ပါတယ္။

Tuesday, October 8, 2013

သမၼတေအဗရာဟင္လင္ကြန္း ၏ စိတ္ဝင္စားစရာေကာင္းတဲ့အခ်က္မ်ား

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/1/1b/Abraham_Lincoln_November_1863.jpg 


အေမရိကန္ သမၼတေအဗရာဟင္ လင္ကြန္း ဆိုရင္ေတာ့ျဖင့္ လူတိုင္းသိၾကမွာပါ။ သူ႕အေၾကာင္းေရးထားတဲ့ စာအုပ္စာေပေတြလည္းမ်ားစြာရွိသလို သမိုင္းဆရာအမ်ားစုကလည္း သူ႕ကိုအေမရိကန္ရဲ့ အၾကီးက်ယ္ဆုံးေသာသမၼတအျဖစ္ ရည္ညြန္းေရးသား ၾကပါတယ္။ ဒီေဆာင္းပါးမွာ တင္ျပခ်င္တာကေတာ့ လင္ကြန္းရဲ့ လူသိနည္းေသးတဲ့ တနည္းအားျဖင့္ သမိုင္းစာအုပ္ ေတြထဲမွာ သိပ္မပါတဲ့ စိတ္ဝင္စားဖြယ္ အျဖစ္အပ်က္တခ်ိဳ႕ပါပဲ။သမၼတဟာ ေငြဝယ္ကြၽန္ ဆိုတဲ့အရင္းရွင္စႏွစ္ ကိုျဖတ္သိမ္းခဲ့တယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း အေမရိကန္ေတာင္ပိုင္းသားအရင္းရွင္ လူတစုရဲ့လုပ္ၾကံတာကိုခံရျပီး သူ႕ရဲ့သမၼတသက္တမ္းတေလွ်ာက္မွာလည္း အခက္အခဲဆုံးျဖစ္တဲ့ ျပည္တြင္းစစ္ပြဲၾကီးကိုရင္ဆိုင္ခဲ့ရတယ္။ ဒါေပမဲ့လည္း သူဟာ ဒါေတြကိုေကာင္းစြာ ကိုင္တြယ္ေျဖရွင္းႏိုင္ခဲ့တယ္။ လင္ကြန္းဟာစိတ္သေဘာထား ႏူးညံ့တယ္။သနားၾကင္နာတတ္တယ္။သည္းခံတတ္တယ္ ဒါေပမဲ့လူညံ့ေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ တဖက္လူနဲ႕ေျပာဆိုရာမွာ ယဥ္ေက်းသိမ္ေမြ႕တယ္။ဒါေပမဲ့ မိမိရဲ့ခံယူခ်က္နဲ႕ အယူအဆေတြ ကိုေတာ့ တျပားသားမွ အေလွ်ာ့မေပးဘူး။ အမွန္တရားနဲ႕ပတ္သတ္လာလ်င္ အဆုံးအစြန္ထိ ျပီးေျမာက္ေအာင္ ေဆာင္ရြက္တတ္သလို ႏိုင္ငံေရးနဲ႕ပတ္သတ္လ်င္လည္း တည္ၾကည္ခိုင္ခံ့တဲ့ အယူအဆေတြရွိတယ္။ ကိုယ္တိုင္ အတြက္လည္း ကိုယ္က်င့္တရားနဲ႕ပတ္သက္၍ တိက်ျပတ္သားတဲ့ စံသတ္မွတ္ခ်က္ေတြရွိတယ္။ ကဲ..သမၼတရဲ့ စိတ္ဝင္စားစရာေကာင္းတဲ့ တခ်ိဳ႕ေသာအခ်က္ေလးေတြကိုၾကည့္ရေအာင္။
၁။လင္ကြန္းလုပ္ၾကံခံရျခင္းနဲ႕ သဘာဝလြန္ျဖစ္ရပ္။လင္ကြန္းကို ၁၈၆၅ ခုႏွစ္ ဧျပီ ၁၄မွာ လုပ္ၾကံခံရတာပါ။ Ford's Theatre မွာသရုပ္ေဆာင္တဦးျဖစ္တဲ့ John Wilkes Booth ရဲ့လက္ခ်က္နဲ႕ ဦးေခါင္းမွာ ေသနတ္ဒါဏ္ရာရျပီး
ေသဆုံးခဲ့တာပါ။သူလုပ္ၾကံမခံရခင္ တစ္ပတ္ေလာက္အလိုမွာ လင္ကြန္းက အိမ္မက္တခုကိုမက္ခဲ့တယ္။ အိမ္မက္ထဲမွာ အိမ္ျဖဴေတာ္မွာ
ရွိတဲ့ စစ္သားေလးတစ္ေယာက္ဟာ အေခါင္းတခုနားမွာ ငိုေႂကြးေနတာကိုေတြ႕ရသတဲ့။ သူလည္းအဲဒီစစ္သားေလးအနားကိုသြားျပီး ဘာေၾကာင့္လဲ
ေမးေတာ့ အဲဒီစစ္သားေလးက သမၼတၾကီးေသဆုံးသြားလို႕ ငိုေနရေၾကာင္းေျပာတယ္။ ဒါနဲ႕သူလည္း အေခါင္းထဲကိုလည္းၾကည့္လိုက္ေရာ
အေလာင္းရဲ့မ်က္ႏွာဟာသူ ရဲ့မ်က္ႏွာပဲ ျဖစ္ေနသတဲ့။ ဒါကေတာ့ သဘာဝလြန္ျဖစ္ရပ္လို႕ပဲေျပာရလိမ့္မယ္။
၂။ စိတ္ဓာတ္ၾကဆင္းမႈေတြနဲ႕ရုန္းကန္ခဲ့သူလင္ကြန္းလင္ကြန္းကိုအမ်ားစုကရယ္စရာေတြ ေျပာတတ္သူ၊ ပံုတိုပတ္စေတြေျပာျပီးသူ တပါးကိုေပ်ာ္ရႊင္ေအာင္လုပ္တက္ သူအျဖစ္ပဲသိၾကပါတယ္။
တကယ္ေတာ့ လင္ကြန္းဟာ စိတ္ဓာတ္က်မႈ(deep depression)ကိုျပင္းျပင္းထန္ထန္ ခံစားရေလ့ရွိသူျဖစ္ပါတယ္။ လင္ကြန္းဟာ တခ်ိဳ႕ေသာ ေဟာေျပာပြဲေတြမွ
ခံစားခ်က္ ျပင္းထန္တဲ့ ကဗ်ာေတြ ဆိုျပတတ္သလို ကိုယ့္ကိုယ္ကိုသတ္ေသတဲ့ အေၾကာင္းေတြလည္း မၾကာခဏ ေျပာျပေလ့
ရွိတတ္တယ္။ လင္ကြန္းရဲ့ ေရွ႕ေနတစ္ဦးျဖစ္တဲ့ William Herdo ကလည္း "လင္ကြန္းဟာ လူမွန္းသိတတ္စအရြယ္ကတည္းက စိတ္ဓာတ္က်ဆင္းမႈေတြ
ခံစားရေလ့ရွိသူျဖစ္တယ္။ လို႕ေျပာျပဖူး ပါတယ္။ကဲ ဒါေၾကာင့္သူငယ္ခ်င္းတို႕လည္းစိတ္ဓာတ္က်စရာေတြခံစားလာရရင္ သမၼတ လင္ကြန္းေတာင္
စိတ္ဓာတ္က် တတ္ေသးတာပဲလို႕သာေျဖယူႏွစ္သိမ့္ေပေတာ့။
၃။တိရ စၦာန္ခ်စ္တတ္သူ လင္ကြန္းလင္ကြန္းဟာ ေထာင္ေထာင္ေမာင္းေမာင္း သန္သန္မာမာနဲ႕ နဗန္း သမားလို ခႏၶာကိုယ္မ်ိဳး ပိုင္ဆိုင္ေပမဲ့ သူဟာ တိရစၦန္ ေတြကိုခ်စ္တတ္သူပါ။
ငါးမွ်ားတာတို႕ အမဲျပစ္ထြက္တာတို႕လဲ မႏွစ္သက္ပါဘူး။ သူ႕ရဲ့အိမ္ျဖဴေတာ္မွာ ေခြးေတြ ေၾကာင္ေတြ ျမင္းေတြ ကိုသာေမြးထား႐ံုတင္မကပဲ
ၾကက္ဆင္ေတြပါ ေမြးထားေလ့ရွိတယ္လို႕ ဆိုၾကပါတယ္။
 
၄။အရပ္အရွည္ဆုံး အေမရိကန္သမၼတ လင္ကြန္းအရပ္ ၆ေပ၄လက္မရွိတဲ့ လင္ကြန္းဟာ အေမရိကန္သမၼတေတြထဲ မွာ အရပ္အရွည္ ဆုံးပါ။ စတိုဗီပိုက္ အုပ္ထုပ္ရွည္မ်ိဳး ေဆာင္းေလ့ ရွိတဲ့ လင္ကြန္းဟာ အမ်ားၾကားထဲမွာ အျမဲထိုးထိုး ေထာင္ေထာင္ ္ျဖစ္ေနတတ္ပါတယ္။ ပုံမွာၾကည့္ပါ။ ဦးထုပ္ရွည္မပါ နဲ႕ေတာင္ လူအုပ္ထဲမွာ သူမ်ားထက္ ေခါင္း တစ္လုံးပိုရွည္ေနတဲ့ လင္ကြန္းကို ျမင္ႏိုင္ပါတယ္။
၅။သူေသကိုယ္ေသဓားခ်င္းယွဥ္ခုတ္တဲ့လင္ကြန္းသူေသကိုယ္ေသဓားခ်င္းယွဥ္ခုတ္ တယ္ဆိုတာ တကယ္ေတာ့မိုက္႐ူးရဲဆန္တဲ့ ကိစၥတခုပါ။ ဒါမ်ိဳးကို လင္ကြန္းဟာ လူငယ္ဘဝမွာ က်ဴးလြန္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ ၁၈၄၂ ဝန္းက်င္မွာလင္ကြန္းဟာ စာနယ္ဇင္းသမားအျဖစ္ထမ္းေဆာင္ခ်ိန္မွာ သူဟာ ဂ်ိမ္းရွီးလ္ဆိုသူ ဒီမိုကရက္ သမားတေယာက္ရဲ့ စာေတြနဲ႕ပတ္သက္ျပီး ျပင္းျပင္းထန္ထန္ေဝဖန္ ရွုပ္ခ်ထားတဲ့ ေဆာင္းပါးတစ္ပုဒ္ ေရးခဲ့တယ္။ ကံမေကာင္းစြာနဲ႕ပဲ အဲဒီ ေဆာင္းပါးက ဟိုးေလးတေက်ာ္ေက်ာ္ျဖစ္သြားျပီး ဂ်ိမ္းဟာ သူ႕ရဲ့ကိုယ္ေရးကိုယ္တာ ကိစၥေတြပါေစာ္ကားခံရ သလိုျဖစ္တာေၾကာင့္မေက်မနပ္ျဖစ္ျပီး လင္ကြန္းကို ဓားခ်င္းယွဥ္ခုတ္ ဖို႕စိန္ေခၚပါေတာ့တယ္။ သူတို႕ရာစုပိုင္းကလူေတြကဒီလိုပဲ မေက်နပ္ရင္ လူလယ္ေခါင္မွာ ဓားခ်င္းယွဥ္ခုတ္ ေလ့ရွိတယ္။ လင္ကြန္းကလည္း ဒီလို ဓားခ်င္းယွဥ္ခုတ္ တာဟာအဓိပါၸယ္ မရွိတဲ့လုပ္ရပ္မွန္းသိေပမဲ့ စိန္ေခၚခံရမွ ေနာက္ဆုတ္ရင္သတိၱ ေၾကာင္တယ္လို႕ေျပာခံရမွာစိုးတာေၾကာင့္လက္ခံလိုက္တယ္။ မစ္စၥပီျမစ္ေဘးက Blood Island မွာပါ။ ကြင္းျပင္ေရွ႕ႏွစ္ဦး ထိတ္တိုက္ေတြ႕ခ်ိန္မွာေတာ့ လင္ကြန္းလည္းအေတာ္ေလးကို ေၾကာက္ေနခဲ့တယ္။ ဒါေပမဲ့ ကံေကာင္းစြာနဲ႕ ႏွစ္ဦးဖက္ကလူေတြ ဝိုင္းဝန္းေျဖာင္းျဖတာေၾကာင့္ ရန္ပြဲကျပီးဆုံးပါတယ္။ လင္ကြန္းလည္း အဲဒီအခ်ိန္ကစျပီးအေတာ္ေလး ေနာင္တရသြားတယ္။ ေနာက္ပိုင္း လင္ကြန္းသမၼတျဖစ္ျပီး ခ်ိန္မွာလည္း ဂ်ိမ္းဟာ လင္ကြန္းရဲ့အမႈထမ္းျဖစ္လာ ခဲ့ျပီး သူဟာ အေမရိကန္ျပည္တြင္း စစ္ပြဲအတြင္းမွာလည္းအရာရွိအျဖစ္ ထမ္းေဆာင္ခဲ့ပါတယ္။ အခ်ိဳ႕ခ်ိဳ႕ေသာ ရန္သူေတြဟာ တစ္ခ်ိန္မွာ မိတ္ေဆြျဖစ္လာႏိုင္ဆိုတာ ဒါပါပဲ။ ဒီေနရာမွာ လင္ကြန္းရဲ့ရန္သူကို မိတ္ေဆြလုပ္ရဲတဲ့ သတိၱနဲ႕ မိတ္ေဆြျဖစ္သြားတဲ့အထိ ျပဳႏိုင္တဲ့အစြမ္းကို ေတြ႕ရမွာပါ။
၆။နဗန္းသမား တျဖစ္လဲ လင္ကြန္းလင္ကြန္းဟာ လူငယ္ဘဝမွာ နဗန္းသမားလည္းျဖစ္ခဲ့ဖူးသလို အေလးလည္းမခဲ့ဖူးတယ္လို႕ ဆိုၾကပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္က လင္ကြန္းဟာတိုက္ခိုက္သတ္ပုတ္ရတာ ဝါသနာထုံတယ္။တခ်ိန္မွာ သူေနတဲ့ ကိုးလ္စ္ ကန္ထရီ ျမိဳ႕ေလးက နာမည္ၾကီး လူမိုက္ ဒန္နီရယ္ နစ္မင္းဆိုသူကို အႏိုင္ထိုးခဲ့ႏိုင္တာေၾကာင့္ လူမိုက္အျဖစ္လည္း နာမည္ၾကီး ခဲ့ပါေသးတယ္။ မၾကာခင္မွာပဲ သူတို႕ျမိဳ႕က နာမည္ၾကီးနဗန္းသမား ဂ်က္အမ္စေရာင္းကလည္းလင္ကြန္းကို စိန္ေခၚ ခဲ့ျပီး ဒီပြဲမွာလည္း လင္ကြန္းက မေမွ်ာ္လင့္ပဲ ဂ်က္အမ္စေရာင္းကို အလဲထိုးလိုက္ ႏိုင္တာေၾကာင့္ အႏိုင္ရခဲ့ပါေသးတယ္။
၇။မုတ္ဆိတ္အရွည္ထားတဲ့ အေမရိကန္သမၼတလင္ကြန္းဟာ အေမရိကန္သမၼတေတြထဲမွာ ပထမဆုံးမုတ္စိတ္အရွည္ထားခဲ့တဲ့ သမၼတျဖစ္ပါတယ္။ သူဟာ၁၈၆၀ သူ႕ရဲ့ေရြးေကာက္ ပြဲမွာအႏိုင္ရျပီးကတည္းက စလို႕မုတ္ဆိတ္အရွည္ထားတဲ့အက်င့္ကိုစခဲ့တာပါ။ဒီလိုမုတ္ဆိတ္ အရွည္ထားတာေၾကာင့္ သူ႕ရဲ့ ၾကမ္းတမ္းပံုေပါက္ တဲ့မ်က္ႏွာဟာပိုျပီး ၾကည့္ေကာင္းလာတယ္ လိုလည္းဆိုၾက ပါေသးတယ္။
၈။တီထြင္တာဝါသနာပါတဲ့ လင္ကြန္း
လင္ကြန္းဟာ စက္ပစၥည္းကိရိယာေတြ ကိုျဖဳတ္ၾကည့္တပ္ၾကည့္ရတာ စိတ္ဝင္စားသလို သူကိုယ္တိုင္လည္း တီထြင္ရတာဝါသနာပါပါတယ္။ သူဟာ၁၈၄၉မွာ Vessel ေရေၾကာင္းအခ်က္ျပကိရိယာ “A Device for Buoying Vessels Over Shoals” ကိုတီထြင္ခဲ့ ျပီးမူပိုင္ခြင့္လည္းရရွိခဲ့ပါတယ္။ အေမရိကန္သမၼတေတြထဲ မွာတဦးတည္းေသာ မူပိုင္ခြင့္ရရွိသူျဖစ္ပါတယ္။
၉။ယုံၾကည္ခ်က္ျပင္းထန္ေပမဲ့ ဘုရားေက်ာင္းတတ္ေလ့မရွိတဲ့ လင္ကြန္းလင္ကြန္းဟာ ခရစ္ယာန္ဘာသာဝင္ျဖစ္တယ္။ သူဟာဘာသာတရားမွာ သက္ဝင္ယံုၾကည္ေပမဲ့ အစြန္းေရာက္ တာလည္း မျဖစ္သလို ဘယ္ဂိုဏ္းခြဲေတြမွာမလည္းပါဝင္ျခင္းမရွိပါဘူး။ ျပီးေတာ့ဘုရားေက်ာင္းလည္းမည္သည့္ အခါမွတက္ေလ့မရွိပါဘူးတဲ့။ အေမရိကန္ႏိုင္ငံေတာင္နဲ႕ေျမာက္ၾကားမွာ ျဖစ္ပြါးခဲ့တဲ့ ျပည္တြင္းစစ္ပြဲ အတြင္းမွာ လင္ကြန္းဟာ "ဘုရားသခင္ထံမွ တရားမွ်တျခင္း ေပးဖို႕နဲ႕ သူကိုယ္တိုင္လည္း ဘုရားသခင္နဲ႕ အတူတရားမွ်တ ျခင္းဖက္မွာ ရပ္တည္ခြင့္ရဖို႕" ဆုေတာင္းခဲ့ပါတယ္။
၁၀။သမၼတလင္ကြန္းနဲ႕ ငယ္ခ်စ္လင္ကြန္းဟာ သူ႕ရဲ့ဇနီး ေမရီေတာ့ဒ္နဲ႕ လက္မထက္ခင္မွာ အန္႐ူဒ္လစ္ ဆိုတဲ့မိန္းခေလးနဲ႕ခ်စ္ကြၽမ္းဝင္ခဲ့ပါေသးတယ္။ သူတို႕ဟာ ၁၈၃၃ ခုႏွစ္ကတည္းကသိကြၽမ္းခဲ့တယ္။ အဲဒီမတိုင္ခင္မွာ အန္႐ူဒ္ဟာ ကုန္သည္ တစ္ဦးနဲ႕လက္ထက္ခဲ့ျပီး မၾကာခင္မွာပဲလမ္းခြဲကာ လင္ကြန္းနဲ႕ခ်စ္ၾကိဳက္ခဲ့တယ္။ သူတို႕ႏွစ္ဦးဟာလက္ထက္ဖို႕ အထိရည္စူးခဲ့ၾကေပမဲ့ ကံမေကာင္းစြာနဲ႕ အန္႐ူဒ္ဟာ ဖ်ားနာျပီးေသဆုံးခဲ့တာေၾကာင့္ လင္ကြန္းလည္းအၾကီးအက်ယ္စိတ္ထိ ခိုက္ခဲ့ရတယ္။ လင္ကြန္းဟာအဲဒီအခ်ိန္ ေတြမွာဘယ္ေလာက္ေတာင္စိတ္ထိခိုက္ခဲ့သလဲ ဆိုရင္ စိတ္နဲ႕ကိုေတာင္မကပ္ႏိုင္ေတာ့ဘဲ ေန႕စဥ္ မစ္စၥပီျမစ္ေဘးမွာ သစ္ေတာေတြထဲမွာ တစ္ကိုယ္တည္းလမ္းေတြေလွ်ာက္တာမ်ိဳးေတြလုပ္ခဲ့တယ္။ တခ်ိဳကေတာ့ လင္ကြန္းရဲ့စိတ္ဓာတ္က်တတ္မႈေတြက အန္႐ူဒ္ေသဆုံးျပီးမွ ပိုဆိုးရြားလာတယ္ လို႕ဆိုၾကတယ္။
ဒီလိုနဲ႕ ၁၈၄၂မွာ လင္ကြန္းဟာ ေမရီေတာ့ဒ္နဲ႕ လက္ထက္တယ္။ လင္ကြန္းနဲ႕ သူထက္အသက္ ၁၀ႏွစ္ငယ္တဲ့ ေမရီေတာ့ဒ္တို႕ရဲ့ အိမ္ေထာင္ေရးဟာ သာယာလွတယ္ေတာ့လည္း မဟုတ္ပါဘူး။ လူသိမ်ားခဲ့ရတဲ့ သမၼတနဲ႕ သူ႕ဇနီး တို႕ရဲ့ အိမ္တြင္းအခ်င္းမ်ားတဲ့ ျပသနာ တခုလည္းရွိပါတယ္။အဲဒါကေတာ့ သမၼတလင္ကြန္းဟာ ဧည့္သည္မ်ားနဲ႕ရွိစဥ္ သမၼတကေတာ္ေမရီေတာ့ဒ္က သမၼတမ်က္ႏွာကို ေကာ္ဖီပူနဲ႕ လွမ္းပက္ခဲ့တယ္ဆိုတာပါပဲ။ဒါတင္မကေသး ေမရီေတာ့ဒ္ဟာ လင္ကြန္းကို အာလူးေတြနဲ႕ ပစ္ေပါက္တာမ်ိဳးရွိခဲ့သလို မ်က္ႏွာကို႐ိုက္ႏွက္တာမ်ိဳး ေတြလည္းလုပ္တတ္ပါတယ္။မည္သို႕ပင္ျဖစ္ပေစ သမၼတလင္ကြန္းလုပ္ၾကံခံ ရျပီးေနာက္ ေမရီေတာ့ဒ္ဟာ သမၼတရဲ့ စာပ်န အခမ္းအနားကိုလိုက္ပါပို႕ေဆာင္ျခင္းေတာ့မ ရွိခဲ့ပါဘူး။
ကဲ ဒါေၾကာင့္သူငယ္ခ်င္းတို႕ေရ ေလာကၾကီးမွာ ဆုံးရွုံးမႈေတြဘယ္ေလာက္ပဲ ၾကီးမားပါေစ အခက္အခဲေတြဘယ္ေလာက္ပဲ မ်ားျပားပါေစ ကိုယ္သြားရမဲ့ခရီးကို သည္းခံျခင္းေတြနဲ႕အတူ ဆုံးေအာင္သြားႏိုင္ဖို႕ၾကိဳးစားႏိုင္ရမယ္။ မိမိကိုယ္တိုင္အတြက္လည္း ကာကြယ္ႏိုင္ရမွာျဖစ္သလိုအမ်ားအက်ိဳးကိုလည္း သယ္ပိုးႏိုင္ရမယ္။ ေလာကၾကီးထဲမွာ ဒီလိုလူမ်ိဳးေတြပဲ ၾကံ့ၾကံ့ခံႏိုင္မွာျဖစ္သလို ဒီလိုလူမ်ိဳးေတြပဲ ေအာင္ျမင္မႈရမွာျဖစ္ပါတယ္။ (fw mail)

Wednesday, September 25, 2013

တိရိစၦာန္ကမၻာထဲက ဆုရဓါတ္ပံုမ်ား

 

သက္ၾကီးတန္းမွာ အေရြးခံခဲရတဲ႕ vaclav krpelik ရဲ႕ ပင္လယ္နီထဲက အဏၰ၀ါေပ်ာ္ လိပ္ကေလး
 
Bemce Mate  ရဲ႕လက္ရာ
 
Michael Gallagher  ရဲ႕ ေရာင္စံုၾကတ္တူေရြးငါး
 
Emma Collins  ရဲ႕ ေနပူစာလႈံေနတဲ႕ ငဟွစ္ငွက္
 
Jeremy Cusackရ  ရဲ႕ ေလာဘၾကီးတဲ႕ေတာက္တဲ႔စိမ္း  
 Tom Mayor ရဲ႕ ပန္ဒါေလး ၀ါးခက္စားေနပံု

Wednesday, September 11, 2013

ေဘဂ်င္း ၂၀၀၈




တရုတ္-ကေနဒါ ကျပားျဖစ္တဲ့ ပန္းခ်ီဆရာ လီရိ ေရးဆြဲထားတဲ့ ေဘဂ်င္း ၂၀၀၈ ဆိုတဲ့ ပန္းခ်ီကားဟာ အေတြးေပါင္းမ်ားစြာကို လွဴပ္ႏွဳိးေပးႏိုင္စြမ္းပါတယ္။

ပံုထဲမွာ ေက်ာကိုေဆးမင္ေၾကာင္ခ်ယ္ထားတဲ့ အမ်ဳိးသမီးေလးဟာ တရုတ္ျပည္ကို ကိုယ္စားျပဳျပီး ဘယ္ဘက္က ကစား၀ိုင္းကို အာရုံစူးစိုက္ေနသူေလးကေတာ့ ဂ်ပန္ပါတဲ့။ ည၀တ္အက်ီၤနဲ႔ ေခါင္းကို ေနာက္လွန္ထားသူကေတာ့ အေမရိကန္မယ္ေလးျဖစ္ျပီး ၾကမ္းေပၚမွာလဲေလ်ာင္းေနတာကေတာ့ ရုရွားမိန္းကေလးျဖစ္ပါတယ္။ ေဘးနားမွာရပ္ၾကည့္ေနတဲ့ကေလးမေလးကေတာ့ ထိုင္၀မ္သူေလးပါ။

ေဘဂ်င္း ၂၀၀၈ ပန္းခ်ီကားဟာ အေနာက္တိုင္းနဲ႔ အင္တာနက္ေပၚမွာ အၾကိတ္အနယ္ေဆြးေႏြးရတဲ့ အေၾကာင္းအရာတစ္ခု ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ မိန္းမ ၄ ေယာက္ မာေဂ်ာင္ကစားေနတဲ့ပံုဟာ လ်ဳိ႔၀ွက္အဓိပၸါယ္မ်ဳိးစံုနဲ႔ ျပည့္ႏွက္ေနတဲ့အျပင္ နာမည္ကိုက ေဘဂ်င္း ၂၀၀၈ ပါတဲ့။

တရုတ္ရဲ့ ေခါင္းစဥ္ကိုက အေရွ႔ေလ လို႔ ႏွစ္ခြအဓိပၸါယ္ရေနပါတယ္။ တစ္ခုက တရုတ္ျပည္ရဲ့ ကမၻာ့အင္အားျပိဳင္ဘက္အဆင့္ကို ေဖာ္ျပျပီး ေနာက္တစ္ခုကေတာ့ တရုတ္ရဲ့ စစ္အင္အားနဲ႔ လက္နက္အင္အားတို႔ဟာ စားပြဲေပၚမွာ အဆင္သင့္ေရာက္ေနျပီလို႔ ျပသထားပါတယ္။ တစ္ဖက္မွာေတာ့ တရုတ္ဟာ ေနရာေကာင္းရထားသလိုလိုရွိေနေပမဲ့လည္း မိန္းကေလးရဲ့ တစ္ျခားလက္တစ္ဖက္ကို ျမင္ခြင့္မရပါဘူး။ ဒါ့အျပင္ မိန္းကေလးဟာ ေနာက္လက္တစ္ဖက္ကလည္း စားပြဲေအာက္မွာ ၀ွက္ကစားေနပါေသးတယ္။

အေမရိကန္သူေလးကေတာ့ သိပ္ကိုယံုၾကည္မွဳရွိတဲ့ပံုစံေလးနဲ႔ပါ။ ထိုင္၀မ္သူေလးကို လွမ္းၾကည့္အကဲခတ္ေနျပီး မ်က္ႏွာရိပ္ မ်က္ႏွာကဲ ျပေနပံုေပၚပါတယ္။
ရုရွားမယ္ကေတာ့ ကစားပြဲကို စိတ္မ၀င္စားခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနေပမယ့္ တကယ္တမ္းမွာ ေျခတစ္ဖက္က အေမရိကန္ကို ခ်ိတ္လို႔ လက္တစ္ဖက္ကေတာ့ တရုတ္ကို ကမ္းလွ်က္ရွိေနပါတယ္။ ႏိုင္ငံႏွစ္ခုလံုးနဲ႔ တိတ္တဆိတ္ အက်ဳိးစီးပြားဖလွယ္ေလ့ရွိတဲ့သေဘာပါ။

ဂ်ပန္ကေတာ့ အင္တိုက္အားတိုက္ကို သူ႔အက်ဳိးစီးပြားေတြကို အာရုံျပဳေနျပီး တျခားသူေတြကို ဂရုမျပဳပါဘူး။

ထိုင္၀မ္သူေလးက ရုိးရာအက်ၤီနီေလးကို ၀တ္ဆင္ထားျပီး သူဟာ တရုတ္ရဲ့ ယဥ္ေက်းမွဳ အေမြဆက္ခံသူျဖစ္ေၾကာင္း ျပသေနပါတယ္။ သူ႔လက္ထဲမွာ သစ္သီးပန္းကန္ကိုကိုင္လို႔ လက္တဖက္မွာေတာ့ ဓါးတစ္ေခ်ာင္းနဲ႔ပါ။ သူဟာ တရုတ္ကို ေၾကကြဲနာက်င္တဲ့ အမုန္းေတြနဲ႔ စိုက္ၾကည့္ေနျပီး ကစားပြဲမွာ ဘယ္သူပဲႏုိင္ႏိုင္ သစ္သီးေတြကို ေကြ်းဖို႔ေစာင့္ေနရပါတယ္။

အျပင္ဘက္မွာေတာ့ ျမစ္ေရျပင္ဟာ ေလထန္ေနျပီး မုန္တိုင္းက်ေတာ့မဲ့ အေျခအေနမ်ဳိးမို႔ ဒါဟာ တိုင္းျပည္ႏွစ္ခုၾကားက တင္းမာေပါက္ကြဲလုလုအေနအထားကို ျပဆိုပါတယ္။ နံရံမွာ ခ်ိတ္ဆြဲထားတဲ့ ပန္းခ်ီကားကလဲ သိပ္ကို အဓိပၸါယ္ရွိတာပါ။ မာအိုရဲ့ မ်က္ႏွာ၊ ခ်န္ေကရွိတ္ရဲ့ နဖူးေျပာင္နဲ႔ ဆြန္ယက္ဆင္ရဲ့ မုတ္ဆိတ္တို႔ကို ေပါင္းစပ္ေရးဆြဲထားပါတယ္။

မိန္းကေလး ၄ ေယာက္ရဲ့ အ၀တ္အစားအေနအထားဟာ တိုင္းျပည္တစ္ခုစီရဲ့ စီးပြားေရးကို ျပဆိုပါတယ္။ တရုတ္ဟာ အေပၚပိုင္းဗလာေပမယ့္ ေအာက္ပိုင္းမွာေတာ့ စကတ္နဲ႔ အတြင္းခံကို ၀တ္ဆင္ထားပါတယ္။ အေမရိကန္ကေတာ့ ဘရာစီယာနဲ႔ အေပၚရုံအက်ီၤကို၀တ္ထားေပမဲ့လည္း ေအာက္ပိုင္းဗလာျဖစ္ေနျပန္ပါတယ္။ ရုရွားကေတာ့ အတြင္းခံေဘာင္းဘီေလးသာက်န္ျပီး ဂ်ပန္ကေတာ့ လံုးတီးနဲ႔ပါ။

ရုတ္တရက္ၾကည့္လိုက္ရင္ အေမရိကန္က အေျခအေနအေကာင္းဆံုးလို႔ထင္ရျပီး ေတာက္ေျပာင္ေနေပမယ့္ အထိအရွမခံႏိုင္ဆံုး အပိုင္းဟာ ရွင္းရွင္းၾကီးေပၚေနပါျပီ။ တရုတ္နဲ႔ ရုရွားဟာ အ၀တ္မပါဘူးဆိုေပမဲ့လည္း လံုရမယ့္အပိုင္းေတြကို လံုေအာင္ဖံုးထားႏိုင္စြမ္းရွိေနပါေသးတယ္။

တကယ္လို႔မ်ား ဒီကစားပြဲအျပီးမွာ က်န္သမွ်ကိုသာ ခြ်တ္ၾကရေၾကးဆိုရင္ တရုတ္ရွဴံးခဲ့ရင္ ရုရွားနဲ႔တူပါေတာ့မယ္။ ( ဒါဟာ ရုရွားျပိဳကြဲျခင္းကို ညႊန္းပါတယ္။ ) အေမရိကန္ ရွဴံးခဲ့ရင္လဲ ရုရွားနဲ႔ပဲ တူျပန္မွာပါပဲ။ တကယ္လို႔ ရုရွားရွဴံးရင္ေတာ့ အားလံုးရွဴံးျပီး ဂ်ပန္ကေတာ့ နဂိုကထဲက ဘာမွမက်န္ေတာ့တာပါ။

ရုရွားဟာ အိမ္ျဖည့္ရုံ၀င္ကစားေနတယ္ထင္ရေပမယ့္ တကယ္ေတာ့ တရုတ္နဲ႔ေပါင္းျပီး လိမ္ကစားေနပါတယ္။ တကယ္အိမ္ျဖည့္ေနရသူကေတာ့ ဂ်ပန္ပါ။ ဒီတစ္ခါရွဴံးရင္ေတာ့ ဂ်ပန္ဟာ ကစား၀ိုင္းကထြက္ရပါေတာ့မယ္။

အေမရိကန္ဟာ အေကာင္းဆံုးျဖစ္ေနတယ္ဆိုေပမယ့္ အႏၱရာယ္ေတြ၀ိုင္းလို႔ပါ။ ဒီတစ္ခ်ီရွဴံးရင္ ကမၻာ့အင္အားၾကီးအေနအထားကို စြန္႔လႊတ္ရပါမယ္။ ရုရွားကေတာ့ ႏွစ္ဖက္ကစားေနျပီး တရုတ္လြတ္လပ္ခါစ အေနအထားမ်ဳိးျဖစ္ေနပါတယ္။ အဲဒီတုန္းက တရုတ္ဟာ ရွင္သန္ရပ္တည္ေရးအတြက္ ရုရွားကိုမွီခိုျပီးေနာက္ အေမရိကန္ကို မီွခိုခဲ့ရပါတယ္။

တရုတ္ရဲ့ မာေဂ်ာင္အတံုးကေလးေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို ျမင္ခြင့္မရတာဟာ တရုတ္မွာ လ်ဳိ႔၀ွက္ဖံုးကြယ္ထားတဲ့ ရည္မွန္းခ်က္အေတာ္မ်ားမ်ားရွိလိမ့္မယ္လုိ႔ ျပဆိုပါတယ္။ ဒါ့အျပင္ တရုတ္ဟာ ရုရွားနဲ႔ တိတ္တိတ္ဖလွယ္ေနျပီး အေမရိကန္ကေတာ့ ထိုင္၀မ္သူေလးရဲ့ ပံုစံကေနသာ မွန္းဆေနရပါတယ္။ ဂ်ပန္ကေတာ့ သူ႔ကိုယ္သူကလြဲလို႔ ဘယ္အရာမွ စိတ္မ၀င္စားပါ။

ထိုင္၀မ္ကေလးမကေတာ့ ကစားပြဲကို ေအးစက္စက္နဲ႔ၾကည့္ေနပါတယ္။ ကစားသမား ၄ ေယာက္လံုး ဘာလုပ္ေနသလဲလို႔ ေကာင္းေကာင္းျမင္ႏိုင္ျပီး ဘာေတြဆက္ျဖစ္မလဲလို႔ နားလည္ထားပါတယ္။ ဒါေပမဲ့လည္း ကစားပြဲကို ၀င္ခြင့္လံုး၀မရွိတဲ့အျပင္ စကားေတာင္ေျပာခြင့္မရပါဘူး။ သူ႔မွာ ေျပာစရာ၊ အျပစ္တင္စရာအေတာ္မ်ားမ်ားရွိတာေတာင္မွ ဘယ္သူ႔ကိုမွ ေျပာခြင့္မရပါဘူး။ သူလုပ္ႏိုင္သမွ်ကေတာ့ လိမၼာတဲ့မိန္းကေလးလို ေနျပျပီး ေအာင္ႏို္င္သူကို သစ္သီးဆက္ဖို႔ပါပဲ။

ေနာက္ဆံုးဘယ္သူႏိုင္မလဲဆိုတာ တရုတ္နဲ႔ အေမရိကန္ၾကားမွာပဲ ရွိေနတာထင္ရွားလွပါတယ္။ အနီးကပ္ထပ္ၾကည့္ရင္ေတာ့ အေမရိကန္က ကစားအားရွိေနေသးေပမဲ့ ကစားေနတာက တရုတ္မာေဂ်ာင္ပါ။ အေနာက္တိုင္းပိုကာ ကစားနည္းမဟုတ္ပါဘူး။ တရုတ္ရဲ့ ကစားပြဲစည္းမ်ဥ္းေတြနဲ႔ ကစားေနျပီးတဲ့ေနာက္ အေမရိကန္ႏိုင္ဖို႔ အခြင့္အလမ္း ဘယ္ေလာက္မ်ားရွိႏိုင္ပါ့မလဲ။

ေရႊသတင္းသစ္

Tuesday, September 3, 2013

"ၾကက္သြန္နီက ဘာေၾကာင့္ငိုခိုင္းသနည္း"




ၾကက္သြန္နီသည္ ဘယ္လိုလူမ်ိဳးကိုမဆို မ်က္ရည္က်ေစတတ္သည္။ ဘာေၾကာင့္လဲ။ အလြန္ကိုနည္းလမ္းက်ေသာ ေျဖရွင္းခ်က္တစ္ခုပါ။ အေျခခံက်က်ေျပာရလွ်င္ ကၽြႏု္ပ္တို႔မ်က္လံုးႏွင့္ ၾကက္သြန္နီအၾကား တြင္ ေသးငယ္ေသာဓာတုေဗဒဆိုင္ရာသက္ေရာက္ျခင္းကိုျဖစ္ေပၚေစရန္ ၾကက္သြန္မွ အေငြ႕ပ်ံ႕မႈျဖစ္ေသာေၾကာင့္ျဖစ္သည္။
...
စားပြဲေပၚတြင္ ၾကက္သြန္ကို ဒီအတိုင္းထားလွ်င္ ဘာမွမျဖစ္ေပမယ့္ ၾကက္သြန္ကိုလီွးလိုက္ေသာအခါမွာ ေျပာင္းလဲမႈတစ္ခုကို စတင္ႀကံဳေတြ႕လာပါေတာ့သည္။ ၾကက္သြန္ကိုလီွးေနေသာအခ်ိန္တြင္ ၄င္း၏ ဆဲလ္ေတြကြဲပ်က္သြားျခင္းေၾကာင့္ အမိုင္ႏိုအက္စစ္ျဖစ္ေသာ(Amino acid) ဆာလ္ေဖာအ္ဆိုဒ္ေတြက (sulfoxides) ဆာလ္ဖိဒ္နစ္အက္စစ္ေတြ (sulfenic acids)အျဖစ္သို႔ေျပာင္းလဲသြားသည္။ ထိုသို႔ေျပာင္းလဲမႈမွ ပရိုပန္နက္ထိရို အက္စ္ ေအာက္ဆိုဒ္(propanethiol S-oxide)အေငြ႕ေတြကို ထုတ္လႊတ္သည္။ ထိုအေငြ႕မ်ားသည္ပ်ံ႕လႊင့္လာၿပီး မ်က္လံုးထဲကို၀င္ေရာက္ လာသည္။

တစ္ခ်ိန္တည္းမွာ ဆာလ္ဖ်ဴရစ္အက္စစ္ျဒပ္ေပါင္း(sulfuric acid compound)က မ်က္လံုးကိုထိေတြ႕သည္။ ေနာက္ဆံုးရလဒ္ ဆာလ္ဖ်ဴရစ္အက္စစ္(sulfuric acid)ေၾကာင့္ မ်က္လံုးသည္ ဆိုး၀ါးစြာခံစားရမည္။ ထိုအခါ မ်က္လံုးသည္ ဆိုးရြာေသာအက္စစ္ေငြ႕ မ်ားကို ျပန္လည္တိုက္ထုတ္ရန္ႏွင့္ ေဆးေၾကာရန္ တက္ႏိုင္သေလာက္ မ်ားစြာမ်က္ရည္ကိုထုတ္သည္။

ထုိကဲ့သို႔ ဓာတုေဗဒဆိုင္ရာသက္ေရာက္ျခင္းသည္ မ်က္ရည္က်ျခင္းမွာ သဘာ၀က်လွသည္။ ၾကက္သြန္နီေၾကာင့္ မ်က္ရည္က်ရသည္မွာႏွစ္ေပါင္း မ်ားစြာ ေက်ာ္ျဖတ္လာခဲ့ၿပီ။ ထိုေၾကာင့္ ၾကက္သြန္နီကမလီွးခင္ မ်က္ရည္မက်ခ်င္လွ်င္ စီးက်ေနေသာေသာေရေအာက္မွာလွီးလွ်င္လီွး သို႔တည္းမဟုတ္ပါက အႏာၱရယ္ကင္း မ်က္မွန္၀တ္ၿပီးလွီး လွ်င္ ေကာင္းမြန္လိမ့္မည္။

Ref: www.hforcare.com
မိုးလံုမိႈင္းဘာသာျပန္ဆိုသည္။

Monday, August 5, 2013

ခ်စ္ညီညီ (ခ) ေရႊဘုန္းလူ (ခ) စာေရးဆရာတာရာမင္းေ၀ (၆) ႏွစ္ျပည့္


""" သားအငယ္ေကာင္...အရြယ္ေကာင္းခ်ိန္မွာ ေမေမတို႔ကိုခြဲခြာသြားတယ္။ သားအတြက္ကုသိုလ္ေကာင္းမႈကို ေမေမျပဳလုပ္ေပးေနပါတယ္။ သားေလးေကာင္းရာဘံုဘ၀ကသာဓုေခၚပါ။ ေကာင္းေသာလမ္းကို သားေလးေလွ်ာက္ပါ။"""
===========================ေမေမေဒၚလွၾကည္ =========
5.8.2013၊နံနက္ (၈) နာ၇ီမွ (၁၁) နာရီ၊
... အမွတ္(၃၆၄)၊ ပီမိုးနင္း (၁) လမ္း၊ဒဂံုၿမိဳ႕သစ္ေျမာက္ပိုင္းၿမိဳ႕နယ္။

ဥဒါန္း
=====

ျပာ၀င္း၀ိုး၀ါးတဲ့
ေဆာင္းႏွင္းမ်ားကသာ
သမိုင္းရဲ့ ဘာသာစကားျဖစ္မယ္ဆိုရင္
တလိမ့္လိမ့္ ခယြင္းတဲ့
ေသြးႏွင္းစက္ေတြ
တို ့ေျမမွာ မွိုင္းမွိုင္းေ၀ေရာ့မယ္။

ေသသူရဲ့ အရိုးေတြက
ရွင္သူကို ဘာလုပ္ရ မယ္လို ့
အံ့ခ်ီးဖြဖြ ရည္ညႊန္းၾကတာ
သမိုင္းလို ့ဆိုရမယ္။

ရာဇ၀င္ဆုိးရဲ့
အရိုးတြန္သံ
ဘယ္သူ ့ထံပါး
သယ္ေဆာင္သြားမလဲ ႏွင္းတို ့ရယ္။

ဒီဘက္ ကမာၻေခတ္ရဲ ့
ရဲရင့္တဲ့ သမိုင္းေၾကာင္းဟာ
တုိ ့ျပည္က ေက်ာင္းသားအေလာင္းေတြဆီမွာ ရွိိတယ္။

သားေပ်ာက္ရွာေနတဲ့ အေမကို
သူ ့ေအာက္က ေျမက
"ေမေမ"လုိ ့ တုိးတိုးေလးေခၚေနတယ္
ေမေမရယ္ ေမေမရယ္ ေမေမရယ္ ။

ဇာဘုရင္ရဲ့ စနစ္ဆုိးေၾကာင့္
ျပည့္တန္ဆာျဖစ္ရတဲ့
ရုရွားမေလးဟာ
အိပ္ရာထဲမွာ ငိုေနတယ္၊

ေန၀င္းရဲ့ စနစ္ေၾကာင့္
သူပုန္ျဖစ္ရတဲ့ ေက်ာင္းသားေတြ
လမ္းမေပၚမွာ တုိက္ပြဲ၀င္ေနတယ္။

ဒီေန ့ပြဲဟာ
ရွံဳးရွံဳး ႏုိင္ႏိုင္
ယွဥ္ျပိဳင္ျခင္းသာ အဓိက ဆုိတ့ဲ ပြဲမဟုတ္ဘူး
သူေသကိုယ္ေသ အၿပိဳင္ႏႊဲ
၀ိညာဥ္ခ်င္း ရိုက္ခြဲတဲ့ ပြဲ ျဖစ္တယ္။

"ေဟ့ ၾကိဳးစင္"
ငါ ရင္ေကာ့ၿပီး လာခဲ့မယ္။

ေ႐ႊဘုန္းလူ

Friday, August 2, 2013

၈၈၈၈သမိုင္း၀င္မွတ္တမ္းမ်ား(၂)

 ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးေဟာင္း၊ တပ္မေတာ္ ေထာက္လွမ္းေရး ၫႊန္ၾကားေရးမွဴးခ်ဳပ္ေဟာင္း ခင္ၫႊန္႔၏ တန္ျပန္အဖ်က္အေမွာက္လုပ္ငန္းမ်ားေဆာင္႐ြက္ေရးၫႊန္ၾကားစာ

 ၈၈ တုန္းက ေျပျငိမ္း စိုးသူ
 ၈၈မႏၱေလး

 ရုပ္ရွင္သမဂၢ




 ၈၈ တုန္းက ဇင္၀ိုင္း


မ၀င္းေမာ္ဦးရဲ႕ ေျခေထာက္ကို ဆြဲမထားတဲ့ ေဒါက္တာေစာလြင္၊ ေခါင္းကိုမထား တဲ့ ေဒါက္တာမင္းသိန္း

Thursday, July 18, 2013

နုုိင္ငံေတာ္လုပ္ၾကံမႈတရားခံ ရန္ႀကီးေအာင္၏ ႀကိဳးတုိက္မွာတမ္း



အမ်ိဳးသားေခါင္းေဆာင္ႀကီး ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းႏွင့္ အာဇာနည္ေခါင္းေဆာင္ႀကီးမ်ားကို ဂဠဳန္ဦးေစာ၏ ေစခိုင္းခ်က္အရ လုပ္ႀကံသတ္ျဖတ္ခဲ့ ေသာ လူသတ္တရားခံမ်ားအား စစ္ေဆးရန္ အထူးခံု႐ုံးကုိ ဘုရင္ခံဆာဟူဘတ္ရန္႔က ၁၉၄၇ ခုႏွစ္ စက္တင္ဘာလ ၂၀ ရက္ေန႔တြင္ အမိန္႔ထုတ္ျပန္၍ ဖြဲ႕စည္းေပးခဲ့သည္။ အထူးခံု႐ုံးသည္ စက္တင္ဘာလ ၂၄ ရက္ေန႔တြင္ စတင္႐ုံးထုိင္၍ တရားခံမ်ားကို (၃)လ တိုင္တုိင္ စစ္ေဆး၍ ေ႐ွ႕ေနခ်ဳပ္ဦးထြန္းျဖဴက အထူးခံု႐ုံးသို႔ အၿပီးသတ္ေလွ်ာက္လဲတင္ျပခဲ့သည္။
အမႈစစ္ေဆးျခင္းၿပီးဆံုးၿပီးေနာ
က္ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ အင္းစိန္ဗဟိုစံျပအက်ဥ္းေထာင္ႀကီး၌ ဖြင့္လွစ္ထားေသာ အထူးရာဇဝတ္ခံု႐ုံး၌ ၁၉၄၇ ခုႏွစ္ ဒီဇင္ဘာလ ၃ဝ ရက္ေန႔တြင္ ခံု႐ုံးနာယကဦးေက်ာ္ျမင့္က စီရင္ခ်က္ဖတ္ျပ၍ လူသတ္တရားခံ (၉) ဦး (ဂဠဳန္ဦးေစာ၊ ေမာင္စိုး၊ သက္ႏွင္း၊ ေမာင္နီ(ခ) ဂနီ၊စိန္ၾကီး(ခ)ေမာင္စိန္၊ မႈံႀကီး (ခ) ေမာင္မႈံ တို႔ကို ျပစ္ဒဏ္အသီးသီး ခ်မွတ္ခဲ့သည္။
လုပ္ႀကံမႈတြင္ပါ၀င္ခဲ့ေသာ ဘညြန္႔သည္ အစိုးရသက္ေသ (ေဖာ္ေကာင္) ျဖစ္သြားေသာေၾကာင့္ ျပစ္ဒဏ္မွလြတ္ၿငိမ္းခ်မ္းသာခြင့္ရ႐ွိသြား သည္။ (ေဖာ္ေကာင္ ဘညြန္႔ (ခ) ဦးလွမင္းသည္ ၁၉၉၆ ခုႏွစ္ စက္တင္ဘာလ ၂ ရက္ေန႔တြင္ စမ္းေခ်ာင္းၿမိဳ႕နယ္ ေညာင္ကုန္းလမ္း၊ အိမ္အမွတ္ (၁၅) တြင္ ကြယ္လြန္သြားခဲ့သည္။)

ႀကိဳးဒဏ္ခ်မွတ္ေတာ့မည့္အခ်ိန္တြင္ ႏိုင္ငံေတာ္လုပ္ႀကံမႈတရားခံ ရန္ႀကီးေအာင္မွာ အသက္ (၁၆) ႏွစ္သာ ႐ွိေသးသည္ဟုဖခင္ျဖစ္သူက ဇာတာအသစ္ဖဲြံံ့ကာ သက္ေသအျဖစ္ရံုးေတာ္သို ့ တင္ျပခဲ့သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ စီရင္ခ်က္မခ်မီ အသင့္ေခၚထားေသာ အက်ဥ္းေထာင္ဆရာဝန္ ေဒါက္တာထြန္းဝင္းအား ခံု႐ုံးအဖြဲ႕ဝင္တရားသူႀကီးမ်ားက ရန္ႀကီးေအာင္ကို စစ္ေဆးေစရာ ေဒါက္တာထြန္းဝင္းက စစ္ေဆးၿပီးေနာက္ ရန္ႀကီးေအာင္တြင္ အထက္အံသြားေပါက္ေနပါၿပီ။ အေမႊးအမွ်င္မ်ားလည္း စံုေနပါၿပီ။ အဂၤါမ်ားလည္း ဖြံ႕ၿဖိဳးေနၿပီျဖစ္၍ အသက္ (၁၇) ႏွစ္ မွ (၁၈) ႏွစ္ အၾကား၌ ႐ွိပါလိမ့္မည္ဟု မွတ္ခ်က္ခ်ေပးသည္။ ဤသို႔ အ႐ြယ္ေရာက္ေနၿပီ ဆိုလွ်င္ သူ႔အား တရားဝင္ေသဒဏ္ေပးႏုိင္ၿပီဟု ဆို၏။

ထို႔ေၾကာင့္ အထူးခံု႐ုံးက ေမာင္စိုး၊ သက္ႏွင္း၊ ေမာင္စိန္(ခ)စိန္ႀကီး(ခ)လွေအာင္ တို႔ကို ရာဇသတ္ႀကီး ပုဒ္မ ၃၀၂ (၁) (ခ) အရ ျပစ္ဒဏ္ထုိက္သင့္ေသာအႀကံတူ၊ ဥာဏ္တူ ပူးေပါင္းက်ဴးလြန္သည့္ လူသတ္မႈအတြက္ အျပစ္႐ွိေၾကာင္း စီရင္ဆံုးျဖတ္ၿပီးလွ်င္ ေအာက္ပါ တရားခံမ်ားေပၚ ႀကိဳးဒဏ္ခ်မွတ္လိုက္ေလသည္။



ဦးေစာ၊ သုခ၊ ခင္ေမာင္ရင္၊ ေမာင္နီ (ခ) ကိုနီ (ခ) ဂနီ၊ မႈံႀကီး (ခ) ေမာင္မႈန္ တို႔အေပၚ ရာဇသတ္ႀကီး ပုဒ္မ ၁ဝ၉ ယွဥ္တြဲေသာ ရာဇသတ္ႀကီး ပုဒ္မ ၃ဝ၂ (၁) (ခ) အရ ရာဇ၀တ္ျပစ္မႈမ်ား က်ဴးလြန္ရန္ အားေပးကူညီမႈအတြက္ အျပစ္႐ွိေၾကာင္း အခိုင္အမာေတြ႕႐ွိရသျဖင့္ တရားခံအားလံုးကို ႀကိဳးဒဏ္ခ်မွတ္လိုက္သည္။ ထို႔ေနာက္ ၁၉၄၇ ခုႏွစ္၊ ဒီဇင္ဘာလ ၃ဝ ရက္မွစ၍ (၇) ရက္အတြင္း အယူခံ၀င္ႏိုင္ေၾကာင္း အထူးခံု႐ုံးက ထုတ္ျပန္ေၾကညာခဲ့သည္။

သို႔ေသာ္ တရားခံမ်ား၏ အယူခံေလွ်ာက္ထားမႈမ်ားကို တရားလႊတ္ေတာ္က ၁၉၄၈ ခုႏွစ္ မတ္လ ၈ ရက္ေန႔တြင္ စာမ်က္ႏွာ (၅၇) မ်က္ႏွာ႐ွိေသာ စီရင္ခ်က္ျဖင့္ ပယ္ခ်လိုက္ေလသည္။ ေသဒဏ္ေပးျခင္းႏွင့္ ပတ္သက္၍ ျပစ္မႈ၏ ပမာဏႏွင့္ ႏႈိင္းယွဥ္လွ်င္ေသာ္လည္းေကာင္း၊ အယူခံတင္တရားခံမ်ားအပါအ၀င္ က်ဴးလြန္မႈႏွင့္ ႏႈိင္းယွဥ္လွ်င္ေသာ္လည္းေကာင္း၊ ျပစ္ဒဏ္ကို ေလွ်ာ့ေပါ့ေပးရန္မျဖစ္ေပ။ ႏုိင္ငံေတာ္သမၼတကသာလွ်င္ က႐ုဏာေ႐ွး႐ႈ၍ ေလွ်ာ့ေပါ့ေပးလိုလွ်င္ ေပးပိုင္ခြင့္႐ွိသည္ဟု မွတ္ခ်က္ျပဳထားသည္။

ယင္းေနာက္ ဦးေစာ၊ ေမာင္စိုး၊ သက္ႏွင္း၊ ရန္ႀကီးေအာင္ ႏွင့္ မႈံႀကီးတို႔က အခြင့္ထူးအယူခံ၀င္ရန္ ေလွ်ာက္ထားၾကေလသည္။ ၁၉၄၈ ခုႏွစ္ ဧၿပီလ ၂၇ ရက္ေန႔တြင္ တရားလႊတ္ေတာ္ခ်ဳပ္က ဦးေစာႏွင့္ အေပါင္းပါတို႔၏ ေလွ်ာက္လႊာမ်ားကို ပယ္ခ်လုိက္ေလသည္။

ထို႔ေနာက္ လုပ္ထံုးလုပ္နည္းအရ ဦးေစာႏွင့္ေလးဦးတို႔၏ အမႈမ်ားကိုလည္းေကာင္း၊ အသနားခံစာတင္ၾကေသာ တရားခံမ်ား၏ အမႈမ်ားကိုလည္းေကာင္း တရားေရးဌာနက စိစစ္၍ သမၼတ စ၀္ေ႐ႊသိုက္ထံ ေနာက္ဆံုးတင္ျပခဲ့ေလသည္။

အယူခံမ်ားကို သမၼတက စိစစ္၍ ၁၉၄၈ ခုႏွစ္ ေမလ ၅ ရက္ေန႔ ရက္စြဲပါ တရားေရးဌာနအတြင္း၀န္ ဦးစံညြန္႔၏ အမိန္႔ျဖင့္ ခင္ေမာင္ရင္အေပၚ ခ်မွတ္ထားေသာ ေသဒဏ္ကို တစ္သက္တစ္ကၽြန္းသို႔ ႏုိင္ငံေတာ္သမၼတႀကီးက ေျပာင္းလဲေလွ်ာ့ေပါ့ေပးခဲ့သည္။ ထို႔နည္းတူစြာ ေမလ ၆ ရက္ေန႔တြင္လည္း သုခႏွင့္ ေမာင္နီ တို႔ကို ေသဒဏ္အစား တစ္သက္တစ္ကၽြန္းျပစ္ဒဏ္သို႔ ေျပာင္းလဲက်ခံေစရန္ အမိန္႔ခ်မွတ္လုိက္ေလသည္။ က်န္တရားခံမ်ားအား မူလအထူးရာဇ၀တ္ခံု႐ုံးမွ ခ်မွတ္ခဲ့ေသာ စီရင္ခ်က္အတုိင္းေသဒဏ္ကို အတည္ျပဳေပးခဲ့သည္။ တရားခံမ်ားအား ႀကိဳးေပးမည့္ေန႔ကိုလည္း ၁၉၄၈ ခုႏွစ္ ေမလ ၈ ရက္ စေနေန႔ကို အတည္ျပဳေပးခဲ့သည္။

ဤသို႔ျဖင့္ ႀကိဳးေပးရန္ နီးကပ္လာၿပီျဖစ္၍ ရန္ကုန္ဗဟိုအက်ဥ္းေထာင္၌ ႀကိဳးတိုက္တြင္ ထည့္သြင္းထားေသာ ေမာင္နီ၊ သုခ၊ စိန္ႀကီးႏွင့္ ရန္ႀကီးေအာင္တို႔အတြက္ သံဃာေတာ္မ်ားပင့္ဖိတ္၍ တရားနာေစခဲ့သည္။ ၿပီးလွ်င္ သရဏဂံုတင္ ေပးသည္။

စိန္ႀကီးက အခုမွ မထူးေတာ့ၿပီဆို၍ သရဏဂံုအတင္မခံခဲ့ဟု ေနာင္တြင္ သုခက ျပန္လည္ေျပာခဲ့သည္။ သရဏဂံုတင္ေသာေန႔ ညေနေစာင္းမွာပင္ သုခ ႏွင့္ ေမာင္နီ တို႔ ေသဒဏ္မွ လြတ္၍ တစ္သက္တစ္ကၽြန္းေျပာင္းေၾကာင္း အမိန္႔စာေရာက္လာ၍ သက္ဆုိင္ရာက အမိန္႔ကို ဖတ္ျပၿပီး ယင္းတို႔အား ႀကိဳးတုိက္မွ ႏွစ္ႀကီးျပစ္ဒဏ္အေဆာင္သို႔ ေျပာင္းေ႐ႊ႕လုိက္ေလသည္။

၁၉၄၈ ခုႏွစ္ ေမလ ၈ ရက္ေန႔ စေနေန႔ နံနက္ ၅း၃၀ နာရီတြင္ ရန္ကုန္ေထာင္ႀကီး (ယခုသူနာျပဳတကၠသိုလ္ဝင္း ေနရာ) တြင္ ၄င္းတို႔ ႏွစ္ဦးအား ႀကိဳးေပးမည္ျဖစ္ရာ ႀကိဳးမေပးမီ အခ်ိန္ကေလးတြင္ စိန္ႀကီး(ခ)ေမာင္စိန္က မိမိႏွင့္အေပါင္းပါ တို႔ ဦးေစာ၏ စကားကို နားေထာင္မိရင္ ယခုကဲ့သို႔ မလုပ္သင့္ မလုပ္ထုိက္သည္ကို လုပ္ခဲ့မိေၾကာင္း ၄င္းအေနႏွင့္ ဘဝဆက္တုိင္း ဦးေစာလိုလူမ်ိဳးႏွင့္ မေတြ႕ရ မဆံုရပါေစႏွင့္ဟု တုိင္တည္သြားၿပီး ´လုပ္ရဲရင္ ခံရဲရမည္´ ဟု ဆိုက ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းႏွင့္ ၀န္ႀကီးမ်ားအား သတ္သည္မွာ မွန္ေၾကာင္း၊ ထိုသို႔သတ္ရျခင္းမွာလည္း ဂဠဳန္ဦးေစာ၏ ေစခိုင္းခ်က္အရ သတ္ခဲ့ရေၾကာင္း သက္ဆိုင္ရာပုဂၢိဳလ္မ်ားကို ေျပာဆိုၿပီးေနာက္ `အသက္ေရ ငါေျပာတဲ့အတုိင္း လုပ္ထားေဟ့၊ ငါလာခဲ့ၿပီ´ ဟု ေအာ္ဟစ္သြားေလသည္။

စိန္ႀကီး၏ လုပ္ႀကံမႈေၾကာင့္ ေျပာသြားသည့္ကိစၥကို လူတုိင္းနားလည္ႏိုင္ၾကေသာ္လည္း ` အသက္ေရ ငါေျပာတဲ့အတုိင္း လုပ္ထားေဟ့ ငါလာခဲ့ၿပီ´ ဆိုသည့္ စကားအဓိပၸါယ္တို႔ကို လူအမ်ားနားလည္ခ်င္မွ နားလည္ေပလိမ့္မည္။ လိမ့္ပတ္လည္ေအာင္ ႐ွင္းျပမွသာ ဇာတ္ရည္လည္ေပလိမ့္မည္ ျဖစ္သည္။

ေမာင္စိန္ ေခၚ စိန္ႀကီး၏ ဖခင္မွာ ပဲခူးတုိင္း ႀကိဳ႔ပင္ေကာက္ၿမိဳ႕တြင္ လူသိထင္႐ွားေသာ ဦးေမာင္ႀကီး၏ တစ္ဦးတည္းေသာ သားျဖစ္ၿပီး အဂၤလိပ္ေခတ္က ၁ဝ တန္း အထိ ေက်ာင္းေနခဲ့ဖူးသည္။ စိန္ႀကီးႏွင့္ ဂဠဳန္ဦးေစာတို႔သည္ အလြန္ရင္းႏွီးသည့္ မိတ္ေဆြရင္းျခာမ်ားျဖစ္ၾကသည္။ ဦးေမာင္ႀကီးမွာ လူသတ္ခံရၿပီးေနာက္ မိခင္ျဖစ္သူက သားျဖစ္သူ စိန္ႀကီးကို တခ်ိန္က ဦးေစာ၏ ေက်းဇူး႐ွိခဲ့ဖူးေသာေၾကာင့္ သားျဖစ္သူအား အစစအရာရာလိမၼာေရးျခား႐ွိေစရန္ႏွင့္ လိုအပ္သလို ခိုင္းေစရန္ ဦးေစာထံအပ္ႏွံခဲ့သည္။ ဦးေစာက ၄င္း၏ အိမ္ဝင္းသို႔ ေရာက္လွ်င္ ေရာက္ခ်င္း စိန္ႀကီးကို သစၥာေရေသာက္ခုိင္းၿပီး လုပ္ႀကံမႈထဲတြင္ ပါဝင္ခုိင္းသည္။

လူငယ္ဘာသာဘာဝ စိန္ႀကီးမွာ မိမိဇာတိ ႀကိဳ႔ပင္ေကာက္ၿမိဳ႕၌ ငယ္ရည္းစား႐ွိသည္။ စိန္ႀကီးသည္ အယူခံပယ္ခ်ခံရၿပီးေနာက္ ႀကိဳးေပးရန္ ရက္နီးလာခါနီး၌ သက္ဆိုင္ရာ အက်ဥ္းဦးစီးဝန္ထမ္းမ်ားကို ၄င္း၏ ငယ္ရည္းစားႏွင့္ ေတြ႕ဆံုလိုေၾကာင္း ေျပာျပသည္။ သက္ဆိုင္ရာ ေနာက္ဆံုး အခြင့္အေရးေပးသည့္အေနျဖင့္ အထက္အာဏာပိုင္မ်ားထံ ခြင့္ပန္၍ ေတြ႕ဆံုခြင့္ေပးခဲ့သည္။ ဤသို႔ျဖင့္ စိန္ႀကီး၏ ရည္းစားသည္ ရန္ကုန္ေထာင္ႀကီးသို႔ ေရာက္လာေသာအခါ ေထာင္ပိုင္ႀကီးႏွင့္ အက်ဥ္းဝန္ထမ္းမ်ားေ႐ွ႕တြင္ ၄င္းတို႔ႏွစ္ဦးအား လြတ္လပ္စြာ စကားေျပာခြင့္ျပဳခဲ့သည္။



ထိုစဥ္အတြင္း စိန္ႀကီးသည္ ေထာင္ပိုင္ႀကီးႏွင့္ ဝန္ထမ္းမ်ားေ႐ွ႕တြင္ ၄င္း၏ ရည္းစားအား လင္မ႐ွိလွ်င္ လူေစာ္ကားလိမ့္မည္ျဖစ္ရာ ၄င္းႀကိဳးေပးခံရၿပီးေနာက္ သင့္ေတာ္သည့္ တစ္ေယာက္ေယာက္ကို အျမန္ဆံုးလက္ထပ္ယူရန္ ေျပာၾကားသည္။ ၄င္း၏ရည္းစားျဖစ္သူက သူ႔ဘဝတစ္သက္တြင္ ေယာက္်ားမယူလိုေတာ့ေၾကာင့္ ေျပာခဲ့ရာ စိန္ႀကီးကလည္း ၄င္း၏ စကားကို နားေထာင္ရန္တြင္တြင္မွာၾကားေနသည္။ ထို႔ေနာက္ စိန္ႀကီးက မိမိသည္ သူႏွင့္သမီးရည္းစားျဖစ္ခဲ့သည္မွာ (၄)ႏွစ္တုိင္ ႐ွိခဲ့ၿပီျဖစ္ေသာ္လည္း မိမိရည္းစားကို တခါမွ်မနမ္းခဲ့ဖူးေၾကာင္း ႏွင့္ ႀကိဳးေပးခါနီး၌ တစ္ႀကိမ္တစ္ခါ ပါးကို နမ္းသြားလိုေၾကာင္းေျပာျပရာ သက္ဆုိင္ရာ အက်ဥ္း၀န္ထမ္းတို႔က မိန္းကေလးသေဘာတူလွ်င္ နမ္းႏိုင္ေၾကာင္း ေျပာျပသည္။ မိန္းကေလးက ခြင့္ျပဳသျဖင့္ စိန္ႀကီးပါးႏွစ္ဖက္စလံုးကို မနမ္းဘဲ သစၥာ႐ွိစြာျဖင့္ ၁၅ဝဝ ေမတၱာျဖင့္ တဖက္သာ နမ္းၿပီး၊ က်န္ပါးတဖက္ကို ၄င္းယူမည့္ ခင္ပြန္းေလာင္းအတြက္ သန္႔သန္႔႐ွင္း႐ွင္းထားခဲ့ေၾကာင္း ေထာင္ပိုင္ႀကီးႏွင့္ အက်ဥ္းဝန္ထမ္းမ်ားေ႐ွ႕တြင္ ခ်စ္သက္ေသ ထူသြားခဲ့ေလသည္။

ထို႔ေနာက္ ႀကိဳးစင္တက္သြားသည့္ေန႔၌ ႀကိဳးေပးမည့္အခ်ိန္ေလာက္တြင္ ၄င္း၏ ရည္းစားျဖစ္သူသည္ ရန္ကုန္ေထာင္တြင္း႐ွိ ၀န္ထမ္းအိမ္တစ္ေနရာ၌ အရက္တစ္ခြက္ႏွင့္ မီးညွိထားေသာ စီးကရက္တလိပ္ကို ပန္းကန္ျပား၌ စိန္ႀကီးမွာထားသည့္အတုိင္း ျပဳလုပ္ထားခဲ့သည္။ စိန္ႀကီးသည္ ႀကိဳးစင္ေပၚ၌ ေဒါက္မျဖဳတ္ခင္အတြင္းမွာပင္ `အသက္ေရ… ငါေျပာထားတဲ့အတုိင္း လုပ္ထားေဟ့…. ငါလာခဲ့ၿပီ´ ဟူေသာ ေအာ္ဟစ္သံႏွင့္အတူ အရက္ခြက္ထဲမွ အရက္မ်ားလႈိင္းထသကဲ့သို႔ သိသိသာသာ လႈပ္ခတ္လာၿပီး စီးကရက္မွာလည္း လူတစ္ေယာက္ ဝင္ဖြာေနသည့္အလား မီးခိုးမ်ား တေထာင္းေထာင္းထေနသည္ကို ေတြ႕ရေလသည္။ စိန္ႀကီးကိုယ္တုိင္ အရက္ႏွင့္စီးကရက္ကို ေသာက္ေနသကဲ့သို႔ အားလံုးက ျမင္ေတြ႕ရေလသည္။

ေမာင္စိန္ (ခ) စိန္ႀကီးသည္ အရက္ကိုလည္း ႀကိဳက္၊ စီးကရက္ကိုလည္း တလိပ္ၿပီး တစ္လိပ္ မီးခိုးမျပတ္ေအာင္ ေသာက္တတ္ေသာ Chain Smoker တစ္ဦးျဖစ္ေလသည္။ စိန္ႀကီး၏ အဆိုပါ ငယ္ရည္းစားဆိုသူမွာ ေနာင္တြင္ နအဖ စစ္အစိုးရလက္ထက္မွ ယေန႔တုိင္ ဘီလီယ်ံႏွင့္ခ်ီ၍ ခ်မ္းသာၾကြယ္၀ေနေသာ စစ္အာဏာ႐ွင္ႀကီး ဗိုလ္ခ်ဳပ္မွဴးႀကီး သန္းေ႐ႊ (ၿငိမ္း) ႏွင့္ အလြန္ရင္းႏွီးသည့္ ေခတ္ပ်က္သူေဌးႀကီး လက္နက္ပြဲစား ဦးေတဇ၏ ေယာကၡမ (Parents in law) ေဒၚထူးျဖစ္ေနေလသည္။ ဦးေတဇသည္ ဦးေဇာ္ႏွင့္ေဒၚထူးတို ့၏သမီးသီတာေဇာ္ႏွင့္လက္ထပ္ခဲံ့သည္။ ေတဇ၏ `ထူး´ ကုမၸဏီ သည္ ေယာကၡမနာမည္ကို ဂုဏ္ျပဳမွည့္ေခၚထားျခင္းျဖစ္သည္ဟု ဆိုသည္။

လုပ္ႀကံမႈတြင္ ကိုယ္တိုင္စတင္းကိုင္ၿပီး က်ဴးလြန္ခဲ့ေသာ ရန္ႀကီးေအာင္၏ ဖခင္မွာ ဦးလွထြန္းျဖစ္ၿပီး ဦးေစာ ႏွင့္ ေဆြမ်ိဳးေတာ္စပ္ေလသည္။ ဦးေစာသည္ ရန္ႀကီးေအာင္အား တူသားကဲ့သုိ႔ပင္ ၄င္းအိမ္၌ ေခၚယူေမြးစားထားသည္။ အသက္ ၁၆၊ ၁၇ အ႐ြယ္သာ႐ွိၿပီး ႏွစ္လံုးျပဴးေသနတ္ကို ပစ္ဖို႔ ေဝးစြ၊ ကိုင္တြယ္၍ပင္ မၾကည့္ဘူးေခ်။ သို႔ေသာ္ ဦးေစာကိုယ္တုိင္ ရန္ႀကီးေအာင္ကို အင္းလ်ားကန္ထဲ႐ွိ လူသူအေရာက္အေပါက္နည္းလွသည့္ ကၽြန္းတစ္ကၽြန္းတြင္ ေသနတ္မ်ိဳးစံုပစ္နည္းကို လက္ထပ္သင္ေပးခဲ့သည္။ လုပ္ႀကံမႈတြင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းႏွင့္တကြ ဝန္ႀကီးမ်ားအား စက္တင္းေသနတ္ကိုလက္သံေျပာင္စြာက်ည္ကပ္ေလးခုကုန္ေအာင္ပစ္ခဲ့သည့္အျပင္အတြင္းဝန္႐ုံးေအာက္ထပ္အဆင္း တြင္ ေလွကားထိပ္၌ ဆရာႀကီး ဦးရာဇတ္၏ သက္ေတာ္ေစာင့္ ရဲေဘာ္ကိုေထြးကို စတင္းေသနတ္ျဖင့္္ ျပစ္ခတ္သြားသည့္အထိ ေသနတ္ပစ္ကၽြမ္းက်င္သြားေလသည္။

ရန္ႀကီးေအာင္မွာ လုပ္ႀကံမႈႀကီးႏွင့္ ပတ္သက္၍ ပထမတြင္ ဟုတ္တုိင္းမွန္ရာမ်ားကိုပင္ ေျဖာင့္ခ်က္ေပးၿပီးမွ ေနာက္ပိုင္း၌ ဘူးကြယ္ပစ္ခဲ့သည္။

၄င္းတို႔အား ႀကိဳးမေပးမီ ရန္ကုန္ေထာင္ႀကီး ႀကိဳးတုိက္၌ ေမာင္စိန္ (ခ) စိန္ႀကီးႏွင့္အတူ အခန္းခ်င္းကပ္၍ ထားခဲ့သည္။ စိန္ႀကီးမွာ ႀကိဳးေပးမခံမီ မဂၢဇင္းစာအုပ္မ်ား ေတာင္း၊ စီးကရက္ ေတာင္း၊ ေနာက္ဆံုး ၄င္းရည္းစားကိုပင္ ေတြ႕ခြင့္ေတာင္းကာ အခြင့္အေရးမ်ိဳးစံု ေတာင္းဆိုသြားသည္။

ရန္ႀကီးေအာင္မွာ ဘာမွ်မေတာင္းသည့္အျပင္ ေအးေဆးစြာ ဘုရားအာ႐ုံျပဳကာ ပုတီးစိပ္ဘာဝနာပြားမ်ားရင္း ေနထိုင္သြားခဲ့ေလသည္။ ေနာက္ဆံုး ႀကိဳးေပးမည့္ နံနက္ ေဝလီေဝလင္း ၅ နာရီအခ်ိန္၌ ၄င္းအိပ္ေသာ သံကုတင္ထိပ္ေဘာင္ေပၚတြင္ ဘုရားဆီမီးမ်ား ထြန္းညွိ၍ က်ံဳ႕က်ံဳ႕ေလးဘုရားဝတ္ျပဳေနသည္ကို ဝန္ထမ္းမ်ား ေတြ႕႐ွိရေလသည္။ ႀကိဳးေပးရန္ နီးလာ၍ ၄င္းအား ေခၚထုတ္သည့္အခါ၌လည္း ၿငိမ္ၿငိ္မ္သက္သက္ေအးခ်မ္းစြာ လိုက္ပါသြားသည္။

ေထာင္ဝန္ထမ္းႏွင့္ေထာင္မွဴးတို႔အား ၄င္းစိပ္ခဲ့ေသာ စိပ္ပုတီးႏွင့္ စာကေလးတစ္ေစာင္ကို ေပးအပ္ကာ ၄င္းေနာက္ဆံုးဝတ္သြားေသာ ႐ွပ္အကၤီ်ႏွင့္လုံခ်ည္တပတ္ႏြမ္းကေလးကို ဖခင္ျဖစ္သူထံ ဆက္ဆက္ပို႔ေပးရန္ သက္ဆိုင္ရာသုိ႔ မွာၾကားသြားခဲ့ေလသည္။

၄င္းသည္ လုပ္ႀကံမႈႀကီးတြင္ ပါ၀င္က်ဴးလြန္ေၾကာင္း ဝန္ခံသြား႐ွာသည္။ ႀကိဳးေပးၿပီးေနာက္ ဝန္ထမ္းမ်ားက ၄င္း အခန္းေဘးမွ ျဖတ္ေလွ်ာက္သြားရာ ဘုရားဆီမီးမ်ားမွာ အခ်ိဳ႕မွာ ၿငိမ္း၍ အခ်ိဳ႕မွာ ၿငိမ္းလုၿငိမ္းခင္ မွိတ္တုတ္မွိတ္တုတ္ ျဖစ္ေနသည္ကို ေတြ႕ရေလသည္။ ဆီမီးအားလံုး မၿငိမ္းခင္မွာပင္ ရန္ႀကီးေအာင္၏ ဇီဝိန္ကား ခ်ဳပ္ၿငိမ္းသြားသည္မွာ သခၤါရတရားသေဘာအရ `ကိုယ္ျပဳေသာကံ ပဲ့တင္သံ ကိုယ့္ထံျပန္လာမည္´ ဟူသည္ကို လွစ္ဟေနေပသည္။

ရန္ႀကီးေအာင္က သူ႔ဖခင္ထံေပးခဲ့ေသာမွာတမ္းစာေလးမွာ-

`အေဖေရ အေဖ့အေနနဲ႔ေတာ့ သားအတြက္ မခ်ိမဆန္႔ပဋိေဒဝမီးေတြ ေတာက္ေလာင္ေနပါလိမ့္မယ္။ က်ေနာ္ဟာ ႀကိဳးမိန္႔ခ်ခံရၿပီး အယူခံပယ္လိုက္ၿပီဆိုတဲ့သတင္း ၾကားရကတည္းက ေန႔စဥ္ပုတီးစိပ္၊ တရားထိုင္ခဲ့ရာ သားတရားရခဲ့ပါၿပီအေဖ။ ေသျခင္းတရားကို လူတုိင္းႀကံဳရမယ္ဆိုေပမယ့္ ဒီလိုအျဖစ္ဆိုးမ်ိဳးနဲ႔ေတာ့ သားမေသခ်င္တာေတာ့ အမွန္ပါပဲအေဖ။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ္ျပဳခဲ့တဲ့အမႈအတြက္ တစ္ေန႔ ကိုယ္ျပန္ခံရမယ္ဆိုတာကို သားတရား ရခဲ့ပါၿပီ။
သားကိုယ့္အျပစ္ေၾကာင့္ ေသရမွာကို တစ္စက္မွ မေၾကာက္ပါဘူး။ က်ေနာ္ေန႔တုိင္း စိပ္ခဲ့တဲ့ ပုတီး၊ မေသခင္ ဝတ္ထားတဲ့ အကၤီ်နဲ႔ လံုခ်ည္ ေလးကို ယခုစာနဲ႔အတူ အေဖ့ထံအပ္ႏွံခဲ့ပါတယ္။ ညီေလးေတြႀကီးလာတဲ့တစ္ေန႔ က်ေနာ္ေပးခဲ့တဲ့ ပုတီး၊ အဝတ္အစားနဲ႔ စာကိုျပၿပီး က်ေနာ့္လို မမိုက္ဖို႔ ဆံုးမေပးရန္ အေဖ့ကိုမွာရင္း သား ႐ိုေသေလးျမတ္စြာကန္ေတာ့ခဲ့ပါတယ္
သားရန္ႀကီးေအာင္

ရန္ႀကီးေအာင္၏ မွာတမ္းစာေလးကို ေသေသခ်ာခ်ာဖတ္ၾကည့္ပါက ေစ့ေစ့ေတြးလွ်င္ ေရးေရးေပၚဆိုသလို သံေဝဂတရားမ်ားရၿပီးရင္း ရခဲ့ပါသည္။ ေလာက၌ လုပ္သင့္လုပ္ထုိက္သည့္ကိစၥမ်ားကို မလုပ္ခဲ့ေသာ္ သို႔မဟုတ္ မလုပ္သင့္မလုပ္ထုိက္သည္ကို လုပ္မိခဲ့ပါက ေနာင္ တခ်ိန္ တြင္ ပူပန္ေနရမည္မွာ မလြဲဧကန္ပင္ ျဖစ္သည္။ ယင္းသည္ပင္လွ်င္ ေနာင္တတရားမ်ားပင္ မဟုတ္ပါေလာ။

(သန္းဝင္းလႈိင္)

Friday, May 24, 2013

ခရီးသည္ေလးသို႕



သူငယ္ခ်င္းေရ

မျမဲတည္ရာ မင္းခႏၶာမွာ
...
အနာေရာဂါ ႏွိပ္စက္ေနလည္း

အနိစၥတရား မသိျငား

အသက္ရွင္ေနလည္း အလကားတည္း။

သူငယ္ခ်င္းေရ

မင္းရဲ႕ ခ်စ္လွ ခင္မင္သမွ်တို႕

လိုက္ပါပို႔ေလ မင္းခရီးမွာေလ

မင္းကိုခ်စ္ခင္ ငါအပါအ၀င္

လွည္႔ကာျပန္က် သုသာန္က

မင္းနဲ႔ပါလာ ကံႏွစ္ျဖာသာ။

သူငယ္ခ်င္းေရ

မင္းစေရာက္စ မင္းဘ၀က

သည္းထန္ငိုေန မင္းကိုေလ

ၾကည္ကာ ေပ်ာ္မူး သူတိုၾကည္ႏူး

မင္းရဲ႔ ေနာက္ဆံုး ခႏၶာတုန္းေတာ႕

သူတို႕ငိုေန မင္းျပံဳးေလ………

လင္းေဇာ္ထက္

Monday, May 13, 2013

သမိုင္းတေကြ႕မွ ကင္း၀န္မင္းႀကီးဦးေကာင္း


 

 

ျမန္မာဘုရင္တို႔၏ သက္ဦးဆံပိုင္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးစနစ္ကို ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲကာ အေနာက္ဥေရာပႏုိင္ငံမ်ားကဲ့သို႔ အစိုးရ၀န္ႀကီးအဖြဲ႕ျဖင့္ အုပ္ခ်ဳပ္ေသာ စည္းမ်ဥ္းခံဘုရင္စနစ္ကို လိုလားသူ တုိင္းျပည္ျပဳ သုခမိန္ကင္း၀န္မင္းႀကီးဦးေကာင္း သည္ ျမန္မာ့သမိုင္းတြင္သာမက ျမန္မာ့ စာေပသမုိင္း တြင္လည္း အထူးထင္႐ွားလွေသာ ပညာ႐ွင္ တစ္ဦးျဖစ္ေပသည္။

သို႔ေသာ အျဖစ္အပ်က္မွန္ကို မသိသူအခ်ိဳ႕က `ဦးေကာင္းလိမ္ထုတ္ သီေပါျပဳတ္´ ဟူေသာ စာအရ၊ ကင္း၀န္မင္းႀကီးသည္ အထက္ျမန္မာျပည္ကို ၿဗိတိသွ်တို႔ လက္သို႔ လက္သိပ္ထိုးအပ္ခဲ့သည္ဟု အယူမွားကာ သိနားလည္ခဲ့ၾကသည္။


ကင္း၀န္မင္းႀကီးသည္ ကုန္းေဘာင္ေခတ္ေႏွာင္းပိုင္းတြင္ ေခတ္မမီွဘဲ က်န္ရစ္ခဲ့သည့္ ျမန္မာနိုင္ငံကို ေခတ္မီတိုးတက္ေနေသာ အျခားႏိုင္ငံတို႔ႏွင့္ ရင္ေပါင္တန္းလုိက္ႏုိင္ေအာင္ စီမံအုပ္ခ်ဳပ္ေရး၊ တရားဥပေဒေရး၊ ႏိုင္ငံျခားဆက္သြယ္ေရး၊ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရးတို႔ကို အားသြန္ေဆာင္ခဲ့သည့္ ပုဂၢိဳလ္မ်ားတြင္ တစ္ဦးအပါအ၀င္ျဖစ္ခဲ့သည္။

● ငယ္စဥ္ဘ၀
မင္းသတိုးသုဓမၼမဟာသက္ေတာ္႐ွည္ ဟူေသာ ဘြဲ႕ထူးျဖင့္ ခ်ီးျမွင့္ေတာ္မူျခင္းကိုခံရေသာ ဝန္႐ွင္ေတာ္၊ ကင္း၀န္၊ ေသနတ္၀န္ လက္ကိုင္ၿမိဳ႕စား မင္းႀကီး ဦးေကာင္းသည္ စစ္ကိုင္းတုိင္း၊ ပုလဲႏွင့္ ဆားလင္းႀကီးၿမိဳ႕နယ္မ်ားျဖစ္ေသာ ဗန္႔က်ီတိုက္နယ္၊ မုန္တိုင္ပင္ (မုန္တိုင္ပင္႐ြာ) တြင္ အဖ အတြင္းေျခာက္စုနတ္သွ်င္ ေ႐ြးတပ္၍ အမႈထမ္းေနေသာ ေသြးေသာက္ႀကီးဦးမႈိ၊ အမိ ေဒၚႏွင္းဆီတို႔မွ ၁၁၈၃ ခုႏွစ္၊ တပို႔တြဲလဆန္း ၁၂ ရက္ (ခရစ္ ၁၈၂၂ ခု၊ ေဖေဖာ္၀ါရီလ ၃ ရက္) တနဂၤေႏြေန႔တြင္ ဖြားျမင္ခဲ့သည္။ ငယ္မည္မွာ ေမာင္ခ်င္းျဖစ္၍ ညီအစ္ကိုေမာင္ႏွမ ခုနစ္ေယာက္အနက္ ဒုတိယသားျဖစ္သည္။ အသက္ခုနစ္ႏွစ္တြင္ ငွက္ေပ်ာေတာ႐ြာ ေက်ာင္းထုိင္ပုဂၢိဳလ္ ခင္ႀကီးဦးဆန္းထံတြင္ ပညာသင္ၾကား၍ အသက္ ၁ဝ ႏွစ္တြင္ ႐ွင္သာမေဏျဖစ္သည္။

ဗန္႔က်ီဒိုင္ နတ္သွ်င္ေ႐ြးေသနတ္စုထဲမွ ျဖစ္သည့္အတုိင္း မိမိဖခင္၏ တပ္ရင္းတြင္ စစ္မႈထမ္းရန္ တာ၀န္႐ွိေသာ္လည္း သာသနာ့ေဘာင္သို႔ တက္ေရာက္သျဖင့္ စစ္မႈမထမ္းရေပ။ ရဟန္းဘြဲ႕မွာ ဦးအာသဘျဖစ္သည္။ ကိုရင္ဘဝႏွင့္ ရဟန္းဘဝတို႔တြင္ စာေပပရိယတၱိ၌ လြန္စြာ စိတ္အားထက္သန္၍ မ်ားစြာ အလားအလာ႐ွိ ေလသည္။ ရဟန္းခံၿပီးေနာက္ မၾကာျမင့္မီအတြင္း ဗုဒၶဘာသာပါဠိေတာ္၊ အ႒ကထာ၊ ဋီကာ အစ႐ွိေသာ သင္႐ိုးက်မ္းဂန္မ်ားကို အမရပူရၿမိဳ႕ သာသနာပိုင္ ဗားကရာ ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး အမွဴး႐ွိေသာ က်မ္းတတ္က်မ္းျပဳ ဆရာေတာ္တို႔ထံမွ သေဘာအဓိပၸာယ္ႏွင့္တကြ က်နစြာသင္ၾကားၿပီးလွ်င္ ပိဋကတ္က်မ္းဂန္၊ ေလာကီက်မ္းဂန္မ်ားႏွင့္ စပ္သည့္ ဂႏၱႏၱရ ဗဟုသုတမ်ားကို ရဟန္းပညာ႐ွိ၊ လူပညာ႐ွိတို႔ထံ ေဆြးေႏြးေမးျမန္း၊ နည္းနာခံယူ ေလ့လာမွတ္သားေနထိုင္သည့္အတြင္း အမရပူရ စတုတၳနန္းစံ ပုဂံမင္းတရားႀကီးလက္ထက္ မင္းတုန္း ေတာင္စဥ္ခုနစ္ခ႐ိုင္ အသံုးကံေကၽြးခံ ညီေတာ္ လႊတ္တက္မင္းသားႀကီးသည္ မဂၤလာအိမ္ေတာ္ စံေတာ္မူေသာအခါ ပညာဗဟုသုတအရာ ေလ့လာ႐ွာမွီးသူတို႔ကို အလို႐ွိေတာ္မူသည့္အေလ်ာက္ ေ႐ႊေရးေက်ာင္းဆရာေတာ္ႀကီး ဦးဝိသုဒၶအား စံုစမ္းေမးျမန္းေလွ်ာက္ထားရာ ဦးဝိသုဒၶက မိမိ၏ တပည့္ရင္းျဖစ္ေသာ ဦးအာသဘအား အေၾကာင္းကုန္ျပန္ၾကား၍ လူဝတ္လဲေစၿပီး မင္းတုန္းမင္းသားထံ ခစားေစသည္။ မင္းတုန္းမင္းသားႀကီးက ေခၚေတာ္မူၿပီးလွ်င္ က်န္းဂန္ႏွင့္ စပ္သည့္ စကား၊ ပ်ိဳ႕ကဗ်ာႏွင့္ စပ္သည့္စကား ခဲရာခဲဆစ္မ်ားကို ေမးျမန္းေတာ္မူ၍ ေျဖဆိုတင္ေလွ်ာက္ၿပီးေနာက္ ကဗ်ာဗႏၶ ဖြဲ႕ဆိုေရးသားဆက္သရန္ အလိုေတာ္႐ွိရာ သေဘာအဓိပၸာယ္ကို အမိန္႔ေတာ္ျမတ္႐ွိၿပီးလွ်င္ ပုရပိုက္ကန္႔ကူ ေပးအပ္ေတာ္မူေသာေၾကာင့္ ေ႐ွ႕ေတာ္ေမွာက္တြင္ ကန္႔ကူလက္မွမတန္႔ရဘဲ ခဏခ်င္းဖြဲ႕ဆိုစီကံုး ေရးသားဆက္သႏုိင္ခဲ့သည္။

ဤကဲ့သို႔ ေစခိုင္းေတာ္မူသည့္အတုိင္း အလိုေတာ္က် လ်င္ျမန္စြာ ဖြဲ႕ဆိုစီကံုးေရးသားဆက္သႏုိင္သျဖင့္ အပါးေတာ္တြင္ ၿမဲစြဲစြာ ထမ္း႐ြက္ေနထုိင္ရမည့္ အမိန္႔ေတာ္ျမတ္အရ ျမန္မာသကၠရာဇ္ ၁၂၁၂ ခုႏွစ္ကစ၍ မဂၤလာအိမ္ေတာ္တြင္ ၿမဲစြဲစြာ ခစားထမ္း႐ြက္ေနထိုင္ ရေလသည္။ မင္းတုန္းမင္းသားႀကီးက `ငခ်င္း´ ဟူေသာအ မည္မွာ မဖြယ္မရာ မေလ်ာက္မပတ္ ေသနတ္ဝန္ေမာင္ေကာင္း အမည္ခံေစ´ဟု အမိန္႔ခ်မွတ္ရာ ေမာင္ခ်င္းမွ ေမာင္ေကာင္းအမည္သို႔ ေျပာင္းလဲခဲ့ရသည္။ ထို႔ေနာက္ ေနမ်ိဳးနရာစည္သူ ဟူေသာ ေနမ်ိဳးဘြဲ႕ကို ေနာင္ေတာ္ ပုဂံမင္းတရားႀကီးထံ တင္ေလွ်ာက္အသနားခံေတာ္မူၿပီးလွ်င္ မဂၤလာအိမ္ေတာ္ ဘ႑ာစာေရး ခန္႔ထားေတာ္မူသည္။ ဤတြင္မက မင္းတုန္းမင္းသားကပင္ ၾကပ္မတ္၍ ဘႀကီးေတာ္လက္ထက္၌ မွန္နန္းအပ်ိဳေတာ္ျဖစ္ခဲ့ေသာ ဆင္ၾကန္သခင္ႏွင့္ လက္ဆက္ေပးသည္အထိ ဂုဏ္ရည္တင္ျခင္းခံခဲ့ရသည္။ သို႔ကလို ဘ႑ာစာေရးရာထူးျဖင့္ အမႈထမ္းေနစဥ္ ေမာင္ခ်င္းအမည္မွ ေမာင္ေကာင္းဟု ေျပာင္းလဲေခၚခဲ့၏။

မင္းတုန္းမင္းတရားႀကီး အထြတ္အျမတ္သို႔ေရာက္ေတာ္မူေသာအခါ မင္းလွသိခၤဟူေသာ မင္းတပ္ဘြဲ႕ႏွင့္ စစ္ကိုင္းနယ္ ႐ြာသစ္ႀကီး႐ြာကို စားရ၍ ေ႐ႊတိုက္စိုးအျဖစ္ အမႈထမ္းရသည္။ ေ႐ႊတိုက္စိုးအရာႏွင့္ အမႈေတာ္ကို ထမ္း႐ြက္ေနစဥ္ သကၠရာဇ္ ၁၂၁၈ ခုႏွစ္အတြင္း `တႎသနိပါတ္ တိ႑ဳကဇာတ္ကို ပ်ိဳ႕လကၤာစီကံုးေရးသားဆက္သြင္းရမည္´ အမိန္႔ေတာ္ျမတ္အရ ပ်ိဳ႕လကၤာပုဒ္ေရ ၁ဝဝ ကို ၁၅ ရက္ခန္႔အၿပီး ဆက္သြင္းရာ မ်ားစြာ ႏွစ္သက္အားရေတာ္မူသျဖင့္ ေ႐ႊတိုက္စိုးအရာဌာနမွ်ႏွင့္ မတန္ေခ်။ တုိင္းျပည္ႏိုင္ငံမႈကို စီမံေဆာင္႐ြက္ႏုိင္ေသာ မွဴးႀကီးမတ္ႀကီး အရာဌာနသို႔ ေရာက္ေအာင္ ထမ္း႐ြက္ေစမည္။ ရည္႐ြယ္ေမွ်ာ္ေတာ္မူၿပီးလွ်င္ ႏုိင္ငံတြင္းမႈ၊ ႏိုင္ငံျခားမႈ၊ ၿမိဳ႕လုပ္က်ံဳးတာ စေသာ လုပ္ႀကီးေဆာင္မႈ၊ ကုန္းေၾကာင္း ေရေၾကာင္းႏွင့္ဆုိင္ေသာ စစ္သူရဲမက္မႈ၊ တရားရာဇဝတ္မႈ မွ စ၍ အရပ္ရပ္ အမႈႀကီးငယ္တို႔ႏွင့္ ဆက္ဆံရာ မင္း၏ အာဏာေတာ္ထားရာ အမွာေတာ္ေရးအရာ ပုခန္းႀကီးၿမိဳ႕စီရင္စု သေျပငါး႐ြာစား ခန္႔ထားေတာ္မူသျဖင့္ လႊတ္ေတာ္တြင္ ဝန္႐ွင္ေတာ္မင္းႀကီးမ်ား ဝန္ေထာက္ေတာ္မင္းမ်ား၏ အမိန္႔ေတာ္နာခံ၍ ထမ္း႐ြက္ေနထိုင္ရမည္။

ဤကဲ့သို႔ အမွာေတာ္ေရးအရာႏွင့္ လႊတ္ေတာ္တြင္ ထမ္း႐ြက္သည့္အတြင္း မႏၱေလးအရပ္၌ ၿမိဳ႕နန္းတည္ေထာင္ စံေနေတာ္မူရန္ ရဟန္းပညာ႐ွိ၊ မွဴးမတ္ပညာ႐ွိတို႔ စာဆက္သြင္းခ်က္အတိုင္း ၿမိဳ႕နန္းတည္ေထာင္ရန္ အခမ္းအနား႐ွိသည္မ်ားကို ဝန္႐ွင္ေတာ္ ျမေတာင္ၿမိဳ႕စား ေသနတ္၀န္ႀကီး ဆင့္ဆိုရာ နာခံထမ္း႐ြက္ရမည္ ေစခုိင္းေတာ္မူေသာေၾကာင့္ ၿမိဳ႕ရာ နန္းရာမ်ားကို ခ်င္းနင္း ၾကည့္႐ႈေတာ္မူၿပီးလွ်င္ `ဤကား ေစတီေတာ္ႀကီး တည္ရာဌာန၊ ဤကား က်ံဳးေတာ္ႀကီး တည္ရာဌာန၊ ဤကား ေစတီေတာ္ႀကီး တည္ရာဌာန၊ ဤကား မဟာသက်မာရဇိန္ေက်ာက္သလင္း ႐ုပ္ပြားေတာ္ႀကီး တည္ရာဌာန၊ ဤကား ေက်ာင္းေတာ္ႀကီး တည္ရာဌာန၊ ဤကား သိမ္ေတာ္ႀကီး တည္ရာဌာန၊ ဤကား သုဓမၼာဇရပ္ေတာ္ႀကီး တည္ရာဌာန´ ဟူေသာ ခုနစ္ဌာနႏွင့္တကြ အရပ္ရပ္ လုပ္ေဆာင္တည္ထားရန္ အေဆာက္အဦဌာန ႐ွိသည္မ်ားကို တုိင္းတာမွတ္သား စနစ္ပံုစံေရး၍ မျပတ္တင္ေလွ်ာက္ျခင္းမ်ားကို အားရႏွစ္သက္ေတာ္မူသည္ႏွင့္ သကၠရာဇ္ ၁၂၁၉ ခုႏွစ္အတြင္း လႊတ္ေတာ္စာေရးႀကီးအရာ ခန္႔ထားေတာ္မူသည္။

လႊတ္ေတာ္စာေရးႀကီးအရာႏွင့္ ထမ္း႐ြက္ေနစဥ္အတြင္း၌လည္း `ရတနာပံု ေ႐ႊၿမိဳ႕ေတာ္ႀကီးတည္ စာတမ္းကို ေရးသားဆက္သြင္း ရမည္။ အရပ္ရပ္ စာေဟာင္း စာတမ္းမ်ားတြင္ ပ်က္စီးခၽြတ္ယြင္းမႈ႐ွိသည္မ်ားကိုလည္း ၾကည့္႐ႈျပင္ဆင္ရမည္´ အမိန္႔ေတာ္ျမတ္အရ စာတမ္းအခ်ီးနိဒါန္းစကား ေရးသားဆက္သြင္းရာ အားရေတာ္မူ၍ စာေရးေတာ္ႀကီးတို႔ အစဥ္သနားေတာ္ျမတ္ခံၿမဲထက္တိုး၍ မဟာမင္းေက်ာ္စည္သူဟူေသာ မဟာဘြဲ႕ႏွင့္ ကတၱီပါေဗာင္း ေ႐ႊစလြယ္ကိုးလြယ္ စေသာ အစီးအနင္း အေဆာင္အေယာင္မ်ားကို သနားေတာ္ျမတ္ခံရသည္။

ထိုမွတဖန္ သကၠရာဇ္ ၁၂၂၃ ခုႏွစ္အတြင္း နယ္သီးျခားျဖစ္ေသာ တိုက္က်န္ ၁ဝ ႐ြာ၊ ေ႐ႊယင္းမာ႐ြာ၊ ေခ်ာင္းဦး ၁ဝ ရြာ မ်ားႏွင့္တကြ ကုန္းေၾကာင္းေသနတ္အမႈထမ္း အစုဦးေရ ၂၂ အနက္ ေျမာက္ထား၀ယ္၊ ေတာင္ထား၀ယ္ စေသာ အတြင္းေျခာက္စု၊ ကိုယ္ရံေတာ္အမႈထမ္း လူႏွစ္ေသာင္းေက်ာ္တို႔၏ ေနရပ္ဌာနျဖစ္ေသာ သံုးတုိက္ေျခာက္ေ၀ပံုတုိ႔ျဖင့္ တန္ဆာဆင္အပ္ေသာ အလံုၿမိဳ႕ကို ၿမိဳ႕ဝန္အရာခန္႔ထား သူေကာင္းျပဳေတာ္မူသည္။ အလံုနယ္မွာ မဟာဗႏၶဳလ ေမြးဖြားႀကီးျပင္းရာ ေဒသလည္းျဖစ္သည္။

အလံုၿမိဳ႕ဝန္အျဖစ္ ထမ္း႐ြက္ေနစဥ္ စီမံအုပ္ခ်ဳပ္ျခင္း၊ တရားစီရင္ျခင္းတို႔၌ အထူးေအာင္ျမင္သည့္အေလ်ာက္ အလံုနယ္မွာ ၿငိမ္းခ်မ္း စည္ပင္သာယာဝေျပာခဲ့ေလသည္။ အလံုဝန္အျဖစ္ ဦးေကာင္း၏ အုပ္ခ်ဳပ္မႈႏွင့္ တရားစီရင္မႈအာဏာတို႔ကို လႊတ္ေတာ္ကသာ ျပင္ဆင္ပယ္ဖ်က္ႏိုင္၏။ ဤသို႔ ေဆာင္႐ြက္ေနစဥ္အတြင္း စာေပ၀ါသနာပါသည့္အေလ်ာက္ ျပဳစုေရးသားခဲ့သျဖင့္ ေနျပည္ေတာ္၌ပင္ ေက်ာ္ၾကားခဲ့သည္။ အလံု၀န္ျဖစ္ေနစဥ္ ဝန္ကေတာ္ ဆင္ၾကန္သခင္မွာ အလံုသို႔ မလုိက္ခဲ့ေခ်။ ထိုစဥ္အတြင္း အလံုၿမိဳ႕သူႀကိး ဦးအို၊ မမႀကီး တို႔၏ ႏွမ မေ႐ႊေမႏွင့္ လက္ဆက္ခဲ့ျပန္သည္။

ယင္းေနာက္ သကၠရာဇ္ ၁၂၂၆ ခုႏွစ္အတြင္း ေတာင္ငူ ရမည္းသင္း သစ္ေတာမ်ားတြင္ သစ္အလုပ္အေဆာင္ ေနရာမက်၊ အခြန္ဘ႑ာေတာ္ ယုတ္ေလ်ာ့မႈ႐ွိသည္ႏွင့္ ေတာင္င၊ူ ရမည္းသင္း ၿမိဳ႕႐ြာမ်ားကို ေဝခန္႔ေတာ္မူရန္ စီမံေတာ္မူၿပီးလွ်င္ အလံုၿမိဳ႕၀န္ အရာမွ ေျပာင္း၍ လႊတ္ေတာ္စာေရးႀကီးအရာ တစ္ဖန္ခန္႔ေတာ္မူသည္။

● ကင္း၀န္ျဖစ္လာျခင္း
၁၂၂၈ ခုႏွစ္တြင္ ျမင္ကြန္း၊ ျမင္းခံုတိုင္အေရး ေပၚေပါက္ခဲ့၍၊ အိမ္ေ႐ွ႕မင္း ကေနာင္မင္းသားႀကီး က်ဆံုးရသျဖင့္ မင္းတုန္းမင္းတရားႀကီးသည္ လႊတ္ေတာ္စာေရးႀကီး ဦးေကာင္းအား ေနျပည္ေတာ္သို႔ ျပန္လည္ ေခၚယူေတာ္မူၿပီးလွ်င္ မင္းႀကီးမဟာစည္သူ့ဘြဲ႕ ႏွင့္ ဝန္ေထာက္ေတာ္ရာထူးျဖင့္ အပါးေတာ္၌ ခစားေစသည္။ အေရးေတာ္ေအးၿငိမ္းသြားေသာအခါ၌ ၾကည္းကင္း ေရကင္း စသည္တို႔ကို အုပ္ခ်ဳပ္ရန္ ဝန္ေထာက္ကင္းဝန္ရာထူးသို႔ တိုးျမွင့္ခန္႔ထားခဲ့ေလသည္။ ထိုအခ်ိန္မွစ၍ ကင္းဝန္မင္းႀကီး ဦးေကာင္းဟု ေက်ာ္ၾကားလာေလ သည္။

ေနျပည္ေတာ္ၿမိဳ႕ႀကီး ႐ြာႀကီးတို႔တြင္ ကင္းဝန္ဟူရာ၌ အကာအကြယ္ အေစာင့္အေ႐ွာက္ထားေသာ ကင္းစစ္သည္တို႔ကို အုပ္ခ်ဳပ္ခန္႔ခြဲရန္သာမဟုတ္ေသး၊ နယ္စပ္ေဒသတို႔တြင္ ကူးလူးဆက္ဆံေရာင္း၀ယ္ေနေသာ ကုန္သည္ခရီးလမ္းတို႔ကိုပါ အုပ္ခ်ဳပ္၍ အေကာက္အခြန္မ်ား စီးၾကပ္ရသည့္ တာဝန္လည္း ပါ၀င္သည္။

၁၂၃၂ ခုႏွစ္တြင္ ေအာက္ျမစ္စဥ္ ၿမိဳ႕႐ြာမ်ားမွာ အဂၤလိပ္ပိုင္နယ္ေျမႏွင့္ နီးစပ္ယွက္တင္ေန၍ ဆက္သြယ္မႈ ေျပျပစ္လ်က္ ရာဇဝတ္ေရး ကင္းလြတ္လုံၿခံဳေအာင္ ကင္း၀န္မင္းႀကီးကို ထိုျမစ္စဥ္႐ွိ ျမစ္စဥ္၀န္၊ စစ္ကဲ၊ အႀကီးအအုပ္ စသူတို႔ကို ႀကီးၾကပ္အုပ္ခ်ဳပ္ရန္ ခန္႔ထား၏။ ကင္းဝန္မင္းႀကီးသည္ မင္းလွၿမိဳ႕ေန၍ ဤအေရးႀကီးေသာ တာဝန္သစ္ကို ေအာင္ျမင္စြာ ထမ္း႐ြက္ခဲ့ေလသည္။

● ႏိုင္ငံျခားသို႔ သံအျဖစ္ သြားေရာက္ျခင္း
ၿဗိတိန္ႏိုင္ငံႏွင့္ ပိုမိုရင္းႏွီးစြာ တုိက္႐ိုက္ဆက္ဆံႏုိင္ရန္ လည္းေကာင္း၊ ဥေရာပတုိက္႐ွိ အျခားႏုိင္ငံႀကီးမ်ားႏွင့္လည္း ႏိုင္ငံျခားဆက္သြယ္မႈ ရ႐ွိရန္ လည္းေကာင္း၊ ၁၂၃၃ ခုႏွစ္ တေပါင္းလဆုတ္ ၉ ရက္ေန႔တြင္ မင္းတုန္းမင္းတရားႀကီး ေစလႊတ္ေသာသံအဖြဲ႕ကို ကင္းဝန္မင္းႀကီး ဦးေကာင္း ဦးေဆာင္ခဲ့၏။ ထိုသံအဖြဲ႕မွာ ျမန္မာႏုိင္ငံမွ ဥေရာပႏုိင္ငံမ်ားသို႔ ပထမဦးဆံုး ေစလႊတ္ခဲ့ေသာ သံအဖြဲ႕ျဖစ္သည္။ သံအဖြဲ႕တြင္ ၀န္ႀကီး ကင္း၀န္မင္းႀကီး မဟာစည္သူ (ဦးေကာင္း) က သံႀကီး၊ ၀န္ေထာက္ပန္းတဥ္း၀န္ - မဟာမင္းလွေက်ာ္ထင္ (ဦးေ႐ႊဘင္)၊ ဝန္ေထာက္ ဖန္ခ်က္၀န္ - မဟာမင္းေက်ာ္ရာဇာ (ဦးေ႐ႊအိုး) တို႔က သံလတ္ႏွင့္ စာေရးႀကီး မင္းလွေဇယ်သူ (ဦးၿခိမ့္) က သံငယ္အျဖစ္ ပါ၀င္ၾကၿပီး ဘုရင့္ ရာဇသ၀ဏ္လႊာမ်ား၊ လက္ေဆာင္ပ႑ာေတာ္မ်ား၊ သယ္ေဆာင္သြားေရာက္ခဲ့ၾကသည္။ ၿဗိတိန္၊ အိုင္ယာလန္၊ ျပင္သစ္၊ အီတလီႏိုင္ငံသို႔ သြားေရာက္ကာ ႏုိင္ငံအစိုးရခ်င္း ဆက္သြယ္ေရး၊ ကုန္သည္ႀကီးမ်ား၊ ကုမၸဏီႀကီးမ်ားႏွင့္ စီးပြားေရး ဆက္သြယ္မႈမ်ားကို ေဆာင္႐ြက္ခဲ့သည့္ျပင္ ထိုႏုိင္ငံတို႔၏ အုပ္ခ်ဳပ္ေရး၊ တရားစီရင္ေရး၊ ကာကြယ္ေရးတပ္မ်ားဖြဲ႕ပံုႏွင့္ ကာကြယ္ေရးစီမံမႈတို႔ကို ေလ့လာခဲ့၏။ ပညာသင္ၾကားေရး၊ ၀န္ထမ္းလုပ္ငန္း၊ ေငြႏွင့္ ဘဏ္စနစ္၊ ေၾကးနန္းႏွင့္ စာပို႔တုိက္လုပ္ငန္း၊ ျပတုိက္၊ ဇာတ္သဘင္ စသည္တို႔ကိုလည္း ဆည္းပူးေလ့လာခဲ့သည္။ ထူးျခားသည္မွာ အဂၤလန္ျပည္မွ မျပန္မီ ျပင္သစ္သို႔၀င္၍ သမၼတ၊ နိုင္ငံျခားေရး၀န္ႀကီးတို႔ႏွင့္ ေတြ႕ဆံုကာ ျပင္သစ္အစိုးရႏွင့္ မဟာမိတ္စာခ်ဳပ္တစ္ခုကို ျမန္မာသကၠရာဇ္ ၁၂၃၄ ခုႏွစ္၊ ျပာသိုလဆုတ္ ၁၁ ရက္ေန႔တြင္ ခ်ဳပ္ဆိုခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ ယင္းစာခ်ဳပ္အမည္မွာ ၁၈၇၃ ခု၊ ျပင္သစ္ႏွင့္ ျမန္မာ ႏွစ္ႏုိင္ငံ အခ်င္းခ်င္း ကူးသန္းေရာင္း၀ယ္ေရး သေဘာတူညီခ်က္ ဟူ၍ ျဖစ္သည္။ ကင္း၀န္မင္းႀကီး ဦးေဆာင္ေသာ အဖြဲ႕သည္ ၁၂၃၄ ခု တပို႔တြဲလျပည့္ေက်ာ္ ၁ ရက္၊ ၾကာသပေတးေန႔တြင္ အဂၤလန္ျပည္မွ ျပန္လည္ထြက္ခြာခဲ့ ၾကသည္။ အျပန္ခရီးတြင္လည္း ျပင္သစ္ႏုိင္ငံ၊ ပဲရစ္ၿမိဳ႕ကို ၀င္ေရာက္ျဖတ္သန္းၿပီး အီတလီႏုိင္ငံ ေရာမၿမိဳ႕သို႔ သြားေရာက္ကာ ပုပ္ရဟန္းမင္းႀကီး၊ အီတလီမင္းတို႔ႏွင့္ ေတြ႕ဆံုၾကသည္။ သီဟိုဠ္ကၽြန္း (ယခု သီရိလကၤာႏိုင္ငံ) တြင္ ဗုဒၶျမတ္စြယ္ေတာ္အား ဖူးေျမာ္ၿပီး စြယ္ေတာ္ပြားတစ္ဆူကိုလည္း ပင့္ေဆာင္ခဲ့သည္။ အိႏိၵယဘုရင္ခံထံသို႔လည္း ၀င္ေရာက္ခဲ့ေပ၏။ ရန္ကုန္သို႔ ေရာက္ေသာအခါ အသြားခရီးကဲ့သို႔ပင္ အဂၤလိပ္အရာ႐ွိမ်ား၏ ေႏွာင့္ယွက္႐ွာေဖြ စစ္ေဆးမႈမ်ား ခံခဲ့ရေပသည္။

သံအဖြဲ႕သည္ ခ်စ္ၾကည္ေရး ေဆာင္႐ြက္မႈမ်ား၊ ကုန္သြယ္ေရးညွိႏႈိင္းမႈမ်ားႏွင့္အတူ အဂၤလန္ျပည္ ဥေရာပႏုိင္ငံမ်ားမွ မဟာမိတ္စာခ်ဳပ္မ်ား၊ လက္ေဆာင္ပဏၰာေတာ္မ်ား သယ္ေဆာင္လ်က္ မိမိတို႔၏ ရတနာပံုၿမိဳ႕ေတာ္သို႔ ၁၂၃၅ ခု၊ ကဆုန္လဆန္း ၆ ရက္ (၁၈၇၃ ခု၊ ေမလ ၂ ရက္) ေသာၾကာေန႔တြင္ ျပန္လည္ေရာက္႐ွိခဲ့သည္။ ဤသံအဖြဲ႕၏ ေဆာင္႐ြက္မႈေၾကာင့္ ကုန္းေဘာင္ရာဇဝင္ႀကီးတြင္ ေကာင္ဒီေရာ္႐ႊဟု ေခၚေသာ Count de Rochechouart သူသည္ မႏၱေလးၿမိဳ႕သို႔ ျပင္သစ္သံအျဖစ္ ေရာက္လာခဲ့ေလသည္။ ၁၂၃၅ ခုႏွစ္၊ တေပါင္းလဆုတ္ ၁၂ ရက္ေန႔တြင္ ကင္းဝန္မင္းႀကီးပင္ ဦးေဆာင္၍ ျပင္သစ္ႏုိင္ငံသို႔ ျမန္မာသံအဖြဲ႕တစ္ဖြဲ႕ ထပ္မံသြားေရာက္ခဲ့ရာ ျပင္သစ္သံ ေကာင္ဒီေရာ္႐ႊပါ လုိက္ပါသြားခဲ့သည္။ ျပင္သစ္သို႔သြားရာတြင္ စကၤာပူမွတဆင့္ သြားခဲ့သည္။ ဤသံအဖြဲ႕သည္ ျပင္သစ္-ျမန္မာ ဆက္ဆံေရးအတြက္ အက်ိဳးထူးဖြယ္ရာ ႐ွိေသာ္လည္း ျပင္သစ္-ျမန္မာ ဆက္ဆံေရးအတြက္ အက်ိဳးထူးဖြယ္ရာ႐ွိေသာ္လည္း ျပင္သစ္-ျမန္မာ ဆက္ဆံေရး၊ အဂၤလိပ္-ျမန္မာဆက္ဆံေရး တို႔ကို မ်ားစြာ ဂယက္႐ိုက္ခဲ့ၿပီး ျမန္မာျပည္၏ ႏုိင္ငံေရးကစားကြက္၏ တစ္စိတ္တစ္ေဒသလည္း ျဖစ္ခဲ့သည္။
၁၂၃၆ ခုႏွစ္တြင္ ကင္းဝန္မင္းႀကီးမွာ ေသနတ္ဝန္အျဖစ္ ခန္႔အပ္ျခင္းခံရ၍ ေျမာက္ထားဝယ္၊ ေတာင္ထားဝယ္ စေသာ ေသနတ္အစု ၂၂ တပ္၊ စစ္သည္ငါးေသာင္း (၅၀,၀၀၀) ေက်ာ္တို႔ကို အုပ္ခ်ဳပ္ခန္႔ခြဲရ၏။ ထိုအခ်ိန္မွစ၍ ကင္းဝန္မင္းႀကီးမွာ ႏိုင္ငံကာကြယ္ေရးႏွင့္ စစ္မႈေရးရာ တို႔တြင္ ပိုမိုတာဝန္ယူကာ ေဆာင္ရြက္ခဲ့ရ၏။ ေသနတ္ဝန္ရာထူးမွာ ၾကည္းတပ္မ်ားကို ႀကီးၾကပ္အုပ္ခ်ဳပ္ရသျဖင့္ ၾသဇာအာဏာ႐ွိသည္။ ထို႔ေနာက္ ၁၂၃၇ ခုႏွစ္တြင္ လယ္ကိုင္းၿမိဳ႕စားအျဖစ္ပါ သနားေတာ္ျမတ္ခံရသည္။

● အုပ္ခ်ဳပ္မႈ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရး
ဒီမိုကေရစီ၀ါဒ ထြန္းကားေသာ ဥေရာပႏုိင္ငံမ်ားသို႔ သြားေရာက္ေလ့လာခဲ့သည့္အတုိင္း၊ မိမိႏုိင္ငံ တိုးတက္ေရးအတြက္ ၿဗိတိန္ႏိုင္ငံ သို႔ ဘုရင္၏ အာဏာကို ကန္႔သတ္ကာ ဝန္ႀကီးအဖြဲ႕ႏွင့္ တုိင္းျပည္ေရးရာမ်ားတြင္ စီမံခန္႔ခြဲသြားႏုိင္သည့္ စည္းမ်ဥ္းခံဘုရင္စနစ္တစ္ခုကို တီထြင္ရန္ ကင္း၀န္မင္းႀကီး ႀကိဳးစားခဲ့သည္။ သို႔ျဖစ္၍လည္း မင္းတုန္းမင္းနတ္႐ြာစံေသာအခါတြင္ မိမိ၏ ၾသဇာေညာင္းမည့္ သီေပါမင္းသားကို ထီးနန္းဆက္ခံေစရန္ သေဘာတူခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ ၁၂၄ဝျပည့္ုႏွစ္တြင္ သီေပါမင္း နန္းတက္ၿပီးေနာက္ အုပ္ခ်ဳပ္မႈ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရးလုပ္ငန္းမ်ား ကို စတင္ခဲ့သည္။ ႏုိင္ငံေတာ္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးတြင္ ၁၄ ဌာနခြဲၿပီးလွ်င္ မိမိကမူ ကာကြယ္ေရးဌာနဟု ေခၚရမည့္ ၾကည္းတပ္မ်ားကို တာဝန္ယူအုပ္ခ်ဳပ္ကာ ႏုိင္ငံေတာ္၏ ကာကြယ္ေရးကို စီစဥ္ခဲ့သည္။ တုိင္းျပည္အုပ္ခ်ဳပ္ရာ၌လည္း လႊတ္ေတာ္တြင္ အခြန္အာဏာမ်ားကို ပိုမိုရ႐ွိေအာင္ ေဆာင္႐ြက္ခဲ့၏။ လႊတ္ေတာ္အစည္းအေဝးတို႔တြင္ ဘုရင္ကိုယ္တုိင္ေသာ္လည္းေကာင္း၊ အိမ္ေ႐ွ႕မင္းသားေသာ္လည္းေကာင္း၊ သဘာပတိအျဖစ္ ေဆာင္႐ြက္ၿမဲျဖစ္ေသာ္လည္း၊ ျမင္ကြန္း၊ ျမင္းခံုတိုင္အေရး ေပၚေပါက္ၿပီးသည့္ အခ်ိန္မွစ၍ ဤအစဥ္အလာမွာ ပ်က္ျပားသကဲ့သို႔႐ွိရာ လႊတ္ေတာ္အစည္းအေ၀းမ်ားတြင္ ကင္းဝန္မင္းႀကီးပင္ ဦးေဆာင္ခဲ့ရ၏။ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးအသစ္မွာ ဘုရင္၏အာဏာကို ကန္႔သတ္ရန္ျဖစ္သျဖင့္ ကန္႔သတ္ျခင္းမခံလိုသူတို႔ဘက္မွ အတိုက္အခံမ်ား ေပၚေပါက္ခဲ့၏။ သို႔ျဖစ္၍လည္း သီေပါမင္းလက္ထက္ ေနာက္ပိုင္းတြင္ ကင္းဝန္မင္းႀကီးမွာ တန္ခိုးမွိန္ကာ ဘုရင့္ေယာကၡမ ဆင္ျဖဴမ႐ွင္အမွဴး႐ွိေသာ တုိင္းတားမင္းႀကီးတို႔က ၾသဇာထက္၍ လာေလသည္။ ဤသို႔အားျဖင့္ အုပ္ခ်ဳပ္မႈျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရးအစီအစဥ္မ်ားကို ကင္းဝန္မင္းသည္ စိတ္တိုင္းက် ေဆာင္႐ြက္ႏုိင္ျခင္းမ႐ွိခဲ့ေပ။

● ႏိုင္ငံျခားဆက္သြယ္ေရး
ၿဗိတိသွ်တို႔၏ နယ္ခ်ဲ႔စစ္ေျခလွမ္းကို ေကာင္းစြာရိပ္စားမိသည့္အေလ်ာက္ ႏိုင္ငံျခားဆက္သြယ္ေရး က်ားကစားမႈေအာင္ျမင္ေစရန္ ကင္း၀န္မင္းႀကီးသည္ ျပင္သစ္အစိုးရကို က်ားတစ္ေကာင္အေနျဖင့္ အသံုးျပဳရန္ ႀကိဳးစားခဲ့ေပသည္။ ျပင္သစ္အစိုးရကို က်ားတစ္ေယာက္ အေနျဖင့္ အသံုးျပဳရန္ ႀကိဳးစားခဲ့ေပသည္။ ထိုသို႔ႀကိဳးစားခဲ့ေသာ္လည္း ၿဗိတိသွ်တို႔ႏွင့္ ပဋိပကၡမျဖစ္ေအာင္ လိမၼာပါးနပ္စြာ ဆက္ဆံေရးသိမ္းေမြ႕မႈမ်ားကို တစ္ဖက္မွ ေဆာင္႐ြက္ခဲ့သည္။ မင္းတုန္းမင္းလက္ထက္ ၿဗိတိသွ်ေ၀လမင္းသား အိႏၵိယႏိုင္ငံသို႔ ေရာက္လာစဥ္က ျမန္မာႏုိင္ငံအစိုးရ၏ ကိုယ္စားလွယ္အျဖစ္ သြားေရာက္ႏႈတ္ဆက္ခဲ့သည္။ ၿဗိတိသွ်ကုမၸဏီႀကီးမ်ားႏွင့္ ဆက္သြယ္မႈတို႔တြင္လည္း မိမိ၏ အစိုးရေငြရေရးတြင္ ၿဗိတိသွ်ကုမၸဏီသို႔ ေက်နပ္မႈရေအာင္လည္း ေဆာင္႐ြက္ခဲ့၏။ သို႔ပင္ျဖစ္လင့္ကစား ျပင္သစ္တို႔မွာ အနည္းငယ္ တန္ခိုးမွိန္ေနသည့္အခ်ိန္၊ ၿဗိတိသွ်တို႔၏ နယ္ခ်ဲ႔စီမံကိန္း အလြန္အ႐ွိန္ေကာင္းေနေသာ အခ်ိန္ျဖစ္သည့္အျပင္ မိမိႏွင့္ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္မ်ားျဖစ္သည့္ လႊတ္ေတာ္၀န္ႀကီးတို႔ကို မိမိအျမင္သို႔ပါေအာင္ ဆြဲေဆာင္ႏိုင္စြမ္း မ႐ွိခဲ့ေသာေၾကာင့္ ကင္းဝန္မင္းႀကီး၏ ႏိုင္ငံျခား၀ါဒႏွင့္ လုပ္ငန္းမ်ားမွာ မေအာင္ျမင္ခဲ့ေပ။ ျပင္သစ္တို႔ႏွစ္ မဟာမိတ္အျဖစ္ ဆက္သြယ္မႈမ်ားကို ၿဗိတိသွ်အစိုးရက ျပင္သစ္အစိုးအား ကန္႔ကြက္ချ့သည္။ ကန္႔ကြက္႐ုံသာမက ျပင္သစ္တို႔ အခ်ိန္မဆုိင္းမီ ျမန္မာႏုိင္ငံကို လက္ရသိမ္းယူရန္ ၁၂၄၇ ခုႏွစ္တြင္ အေၾကာင္းျပ စစ္ေၾကညာခဲ့ေလသည္။

ကင္း၀န္မင္းႀကီးသည္ မိမိ၏ အ႐ွင္ေပၚ၌ သစၥာ႐ွိသည္။ `ဦးေကာင္းလိမ္ထုတ္၊ သီေပါျပဳတ္´ ဆိုေသာ စကားတို႔မွာ မမွန္ေခ်။ အဂၤလိပ္တို႔ ခ်ီတက္လာစဥ္ သီေပါမင္းတရား လြတ္ရာသို႔ေ႐ွာင္႐ွားကာ ျပန္လည္ခုခံႏုိင္ဖို႔ အႀကံဥာဏ္ေပးခဲ့၏။ သို႔ရာတြင္ ေယာကၡမေတာ္ ဆင္ျဖဴမ႐ွင္မိဘုရားႏွင့္ မိဘုရားေခါင္ႀကီး စုဘုရားလတ္တို႔ မမာမက်န္းျဖစ္ျခင္း၊ သမီးေတာ္မ်ား ငယ္႐ြယ္ျခင္းစသည့္ အေၾကာင္းတုိ႔ေၾကာင့္ ဘုရင္ကိုယ္တုိင္က မထြက္ခြာလိုဟု ျငင္းဆိုးခဲ့၏။ ကင္း၀န္မင္းႀကီးသည္ လူသတ္၀ါဒကို လံုး၀မႏွစ္ၿမိဳ႕။ မင္းတုန္းမင္း နတ္ျပည္စံ၍ မင္းေျပာင္းမင္းလႊဲတြင္ မင္းညီမင္းသားတို႔အား စီစဥ္ရန္ ႀကံစည္ၾကစဥ္ မိမိစြမ္းအား႐ွိသမွ် ဟန္႔တားကန္႔ကြက္ခဲ့၏။

မိမိတန္ခိုးမွိန္စဥ္တြင္ ေဆာင္႐ြက္ႏုိင္စြမ္း မ႐ွိခဲ့ေသာ္လည္း မိမိေဆာင္႐ြက္ႏုိင္သည့္အခါ၌ ျဖစ္ေျမာက္ေအာင္ ေဆာင္႐ြက္ခဲ့သည္ကို ေတြ႕ရသည္။ ထိုမွတစ္ပါး ကင္း၀န္မင္းႀကီးသည္ ေငြ၀ယ္ကၽြန္စနစ္ကို တုိက္ဖ်က္ခဲ့၏။ ၁၂၄၅ ခုႏွစ္တြင္ သူ၏အစီအမံျဖင့္ သူတစ္ပါးအိမ္တြင္ ေၾကးယူ၍ ကၽြန္အျဖစ္ အသက္ေမြးေနၾကေသာ လူႀကီး ၂၄၀၊ ကေလးသူငယ္ ၁၁၅၄ ေယာက္ ကို ေငြအမ္းေ႐ြးယူၿပီးလွ်င္ သူတို႔ဆႏၵအေလ်ာက္ သာသနာ့ေဘာင္သို႔ သြတ္သြင္းခဲ့၏။ ထိုအစီအမံတို႔ကို အစိုးရအေနျဖင့္ ေဆာင္႐ြက္ေပးခဲ့၏။

● ဘ၀နိဂံုး
အဂၤလိပ္တပ္မ်ားခ်ီတက္လာစဥ္တြင္သီိေပါမင္းကိုယ္တုိင္က လြတ္ရာလြတ္ေၾကာင္း မေ႐ွာင္လိုဟု ဆိုသည့္အျပင္ ၿဗိတိသွ်တို႔ ေတာင္းဆိုသည္ကို ေက်ေအးစြာ အျပည့္အစံုေပးမည္ျဖစ္ေၾကာင္း၊ သတၱ၀ါတို႔ အသက္မေသေစရန္ တုိက္ခုိက္မႈမ႐ွိေစလိုေၾကာင္းျဖင့္ အမိန္႔ေပးေသာေၾကာင့္ အဂၤလိပ္တို႔ခ်ီတက္လာစဥ္တြင္ ဟန္႔တားတုိက္ခိုက္မႈမ႐ွိရန္ႏွင့္ အဂၤလိပ္တို႔ကလည္း မတိုက္ခိုက္ရန္ စီစဥ္ခဲ့သည္မွာ အမွန္ပင္ျဖစ္သည္။

ဤသို႔အားျဖင့္ အားမတန္မာန္ေလွ်ာ့ကာ အညံ့ခံျခင္းသာျဖစ္သည္။ ကင္း၀န္မင္းႀကီးသည္ သီေပါမင္း ပါေတာ္မူၿပီးေနာက္ ၿဗိတိသွ်တို႔ ေတာင္းပန္သည့္အတိုင္း လႊတ္ေတာ္၊ မွဴးေတာ္၊ မတ္ေတာ္တို႔ႏွင့္အတူ ႏိုင္ငံေတာ္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးကို ကူညီခဲ့၏။ ၁၂၅၉ ခုႏွစ္တြင္ ဒုတိယဘုရင္ခံ၏ ဥပေဒျပဳ မင္းတုိင္ပင္အျဖစ္ အမႈထမ္းခဲ့သည္။ အနိစၥမေရာက္မီ ေတြ႕ျမင္ခဲ့သူတစ္ဦးက ကင္း၀န္မင္းႀကီး၏ တည္ၿငိမ္ပံု၊ ထက္ျမက္ပံု၊ ယဥ္ေက်းသိမ္ေမြ႕ပုံ၊ ဗဟုသုတ မ်ားပံုတို႔ကို ခ်ီးက်ဴးေရးသားထားသည္။

ဤကဲ့သို႔ ျမန္မာအစိုးရမင္းတို႔ လက္ထက္ေတာ္ႏွင့္ အဂၤလိပ္အစိုးရမင္းတို႔ လက္ထက္ မင္းေလးဆက္တုိင္ ရာထူးဌာနႏၱရဘြဲ႕ အမည္တံဆိပ္မ်ားႏွင့္တကြ ခ်ီးေျမွာက္သူေကာင္းျပဳေတာ္မူသည္ကို ပါရမီဒဗၺသႏၻာရ သီလ သမာဓိ ပညာ ဗဟုသုတ ဒီဃာယုက ဟူေသာ ဂုဏ္ေက်းဇူးအေပါင္းႏွင့္ ျပည့္စံုေသာ ကင္း၀န္မင္းႀကီး ဦးေကာင္းသည္ အသက္ ၈၆ ႏွစ္၊ ၄ လ၊ ၂၂ ရက္ အ႐ြယ္တြင္ သခၤါရသေဘာကို မလြန္ဆန္ႏိုင္သည္ျဖစ္၍ ျမန္မာသကၠရာဇ္ ၁၂၇၀ ျပည့္၊ ၀ါဆိုလဆန္း ၃ ရက္ (ခရစ္ ၁၉၀၈ ခု၊ ဇြန္လ ၃၀ ရက္) အဂၤါေန႔ နံနက္ငါးနာရီတြင္ ခႏၶာပဥၥကသမုတၱိမရဏသေဘာကို ေ႐ြ႕ေလ်ာကာ ကြယ္လြန္အနိစၥ ေရာက္ရေလသည္။

ၾကြင္းက်န္ရစ္ေသာ ႐ုပ္အေလာင္းကို ေ႐ွးျမန္မာမင္းတို႔လက္ထက္ အဂၢမဟာေသနာပတိ ဝန္႐ွင္ေတာ္မင္းႀကီး သက္ေတာ္႐ွည္အမတ္တို႔ ကြယ္လြန္ရာ သၿဂႋဳဟ္သည့္ ေဆာင္႐ြက္ၿမဲဓေလ့ထံုးစံ အခမ္းအနားႏွင့္အညီ တပ္ၿမိဳ႕တြင္း အိႏၵိယ မဟာအတုလတာရာသဟာယ (C.S.I) စီအက္စ္အိုင္ဘြဲ႕တံဆိပ္တို႔ကို ခ်ီးျမွင့္ျခင္း ခံခဲ့ရေပသည္။

● မင္းႀကီး ျပဳစုခဲ့ေသာစာေပမ်ား
၁။ ၃ ၆ေစာင္တြဲ ဓမၼသတ္ႀကီး
၂။ သမီးေတာ္ဧခ်င္း ႏွင့္ ပုခက္တင္ဧခ်င္း
၃။ စိတၱဳပကၠိေလသစာတမ္း
၄။ တိႏၵဳကပ်ိဳ႕
၅။ ရတနာနဒီေမာ္ကြန္း
၆။ ကင္း၀န္မင္းႀကီး လန္ဒန္သြား ေန႔စဥ္မွတ္တမ္းႏွင့္ ျပင္သစ္သြား ေန႔စဥ္မွတ္တမ္း
၇။ နာနာနယသေခၤပကဗ်ာဗႏၶက်မ္း ေခၚ ကင္း၀န္မင္းႀကီး ကဗ်ာစု
၈။ အေမြမႈ ဓမၼသတ္ႀကီး
၉။ အၮသေခၤပ၀ဏၰနာဓမၼသတ္
၁၀။ ေမတၱာစာမ်ား
၁၁။ ဓေမၼာဇေမာ္ကြန္း
၁၂။ ပကိဏၰကဓမၼသတ္လကၤာ
၁၃။ ေနမိရကန္
၁၄။ ကဗ်ာ ႏွင့္ ဂီတသီခ်င္းမ်ား ျဖစ္ေလသည္။

● စာကိုး
၁။ ကင္း၀န္မင္းႀကီး၊ နာနာနယသေခၤပကဗ်ာဗႏၶ ေခၚ ကင္း၀န္မင္းႀကီးကဗ်ာစု၊ ဟံသာ၀တီ၊ ၁၉၆၈။
၂။ ဗိုလ္မွဴးဘေသာင္း၊ စာဆိုေတာ္မ်ားအတၳဳပတၱိ၊ ရာျပည့္စာအုပ္တုိက္၊ ပဥၥမအႀကိမ္ ၂၀၀၂။
၃။သန္းဝင္းလိွဳင္၊အႏွစ္ခ်ဳပ္ျမန္မာ့သမိုင္းအဘိဓါန္(ပထမတဲြ)ရန္ကုန္၊ပညာေရႊေတာင္စာေပတိုက္၊၂၀၁၀ 
 သန္း၀င္းလႈိင္
ေမ ၁၊ ၂၀၁၃
မိုးမခ
 

Saturday, May 11, 2013

M - O - T - H - E - R


"M" is for the million things she gave me,

"O" means only that she's growing old,

"T" is for the tears she shed to save me,

"H" is for her heart of purest gold;

...
... "E" is for her eyes, with love-light shining,

"R" means right, and right she'll always be,

Put them all together, they spell

"MOTHER,"

A word that means the world to me.

                                                                Howard Johnson (c. 1915
)

အေမေန႔

(ကမာၻ အေမေန႔)ျဖစ္ေပၚလာပံု

အေမေန႔ (Mother Day)သည္ ကမာၻေပၚရွိ အေမအားလုံးကုိ ဂုဏ္ျပဳေသာေန႔ အျဖစ္ ႏွစ္စဥ္ ေမလဒုတိယပတ္ တနဂၤေႏြေန႔ကို အေမေန႔ဟု ႏုိင္ငံအမ်ားစုက သတ္မွတ္ၾကပါသည္။

ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ အေမေန႔ကို ႏွစ္စဥ္ ျပာသိုလျပည္ေန႔၌ က်င္းပျပဳလုပ္ၿပီး အေမ႔ဂုဏ္ေက်းဇူးမ်ားကုိ ထုတ္ေဖာ္ေျပာဆုိ ၾကသည္။ ယဥ္ေက်းမႈ ဓေလထုံးတမ္း အလုိက္ မတူညီေသာ ရက္မ်ားတြင္ အေမေန႔ကုိ က်င္းပၾကပါသည္။


ေရွးေဟာင္း ဂရိ ေရာမေခတ္မွ စတင္၍ ဒီေန႔ေခတ္အထိ အေမေေနကုိ က်င္းပေနၾကဆဲ ျဖစ္ပါသည္။ ေနာင္တြင္လဲ အေမေက်းဇူး ထုတ္ေဖာ္သည္ ေန႔ကုိ ဆက္လက္က်င္းပ ေနၾကအုံးမွာ မလဲြေပ၊ Officially အေမေန႔ျဖစ္ေျမာက္ေအာင္ ၾကိဳးပမ္း အားထုတ္ခဲသူမွာ အေမရိကန္နုိင္ငံသူ Juila Ward Home (1819-1910) ျဖစ္သည္။ သူမသည္ ေက်ာ္ၾကားေသာ စာေရးဆရာမၾကီးတစ္ဦးျဖစ္ျပီး အေမေန႔ျဖစ္ေျမာက္ရန္ ကေလာင္စြမ္းႏွင္ ၾကိဳးပမ္းခဲသူျဖစ္သည္။
အေမေန႔ျဖစ္ေျမာက္ေအာင္ ၾကိဳးပမ္းခဲသူ Juila Ward Home သမီး Anna Jarvis က အေမ အိပ္မက္ကုိ ဆက္လက္ျပီး ရွင္သန္ေစခဲသူ ျဖစ္ၿပီး သူမဟာလဲ မေမသင္ေသာ ေက်းဇူးရွင္ တစ္ဦးျဖစ္ပါသည္။ Juil Ward Home ႏွင္ Anna Jarvis တုိ႔၏ ၾကိဳးပမ္းမႈမ်ားေၾကာင္ ေနာက္ပုိင္းတြင္ ကမာၻာႏွင္အ၀ွမ္း အေမေန႔ က်င္းပေနခဲၾကတာ ျဖစ္ပါသည္။

အဂၤလန္နုိင္ငံတြင္ မယ္ေတာ္မယ္ရီကုိ ဂုဏ္ျပဳသည္အေန႔ႏွင္ က်င္းပေလရွိသည္။ ထိုေန႔မွာ အေမအားလုံးသည္ တူညီ၀တ္စုံမ်ားကုိ ၀တ္ဆင္ျပီး အခမ္းအနား က်င္းပေသာေနရာကုိ ေရာက္လာေသာအခါ သားသမီးမ်ားက အေမမ်ား၏ ေက်းဇူးကုိ ထုတ္ေဖာ္ေျပာဆုိၾကပါသည္။

ျမန္မာ အေမေန႔ ျဖစ္ေပၚလာပံု


ျမန္မာျပည္တြင္ စာေရးဆရာ ဒါရုိက္တာ ဦးသုခ၏ ၾကိဳးပမ္းအားထုတ္မႈေၾကာင္ ျပာသုိလ္လျပည္ေန႔ကုိ အေမေန႔အျဖစ္ သတ္မွတ္နုိင္ခဲျပီး ျမန္မာ ျပကၡဒိန္တြင္ ျပာသုိလ္လျပည္ အေမေန႔ အျဖစ္ ကမၺည္းတင္နုိင္ခဲေပသည္။ ျမန္မာယဥ္ေက်းမႈ႔အရ အေမကုိ ဘုရားႏွင္ တစ္ဂုိဏ္းတည္း ထားျပီး မာတာပိတုဂုေဏာအနေႏၲာ ဆုိျပီး ပူေဇာ္ခဲ အရုိအေသ ေပးခဲၾကသည္။

ဆရာၾကီး ဦးသုခက Officially ျဖစ္ေအာင္ ၾကိဳးပမ္းေပးသူ ျဖစ္ပါသည္။ ၁၉၉၅-ခုႏွစ္၊ ျပာသုိလ္လျပည္ေန႔၌ စာေရးဆရာ ဦးသုခ၏ တိုက္တြန္းေျပာျပခ်က္အရ မႏၲေလးတြင္ အေမေန႔ကို ပထမဦးဆံုး စတင္၍ က်င္းပျပဳလုပ္ခဲပါသည္။ မိဘေက်းဇူးဆပ္နည္း စသည္ ဗဟုသုတပညာေပးမ်ား ေဟာေျပာျခင္းျဖင္႔ ေခတ္လူငယ္မ်ားအား အသိပညာဗဟုသုတ တုိးပြားေစလုိသည္ ဆႏၵျဖင္႔ စတင္ခဲျခင္း ျဖစ္ပါသည္။
“အေမဆိုသည္ စာကေလးႏွစ္လံုးကို အသံထြက္ေအာင္ ရြတ္ဆိုၾကည္လိုက္စမ္းပါ။ အလြန္ခ်ိဳၿမိန္ေသာ၊ သာယာေသာ၊ စိတ္ခ်မ္းသာေသာ၊ ေမတၱာႏွင္ထုန္မႊန္းေသာ အရသာကို ခံစားရပါလိမ္မည္” (ဆရာႀကီး ဦးသုခ၏ ပထမဆံုးအႀကိမ္ မႏၲေလး အေမေန႔ ေဟာေျပာပြဲမွ)

ေရကန္ထဲကဆား (စိတ္ဓါတ္က်ေနသူမ်ား အတြက္)

ေရကန္ထဲကဆား(စိတ္ဓါတ္က်ေနသူမ်ားအတြက္ပါ)

တစ္ခါတုန္းက ဥာဏ္ပညာထက္ျမက္ျပီး အေတြ႔အၾကံဳ ၾကြယ္၀တဲ႕ ပညာရွိၾကီးတစ္ဦး 
ရွိပါတယ္… သူဟာ တစ္ေန႕မွာေတာ႕ အိမ္မီးေလာင္ျပီး ပိုင္ဆိုင္သမွ် အရာရာကို 
ဆံုးရႈံးသြားလို႕ စိတ္ပ်က္အားေလ်ာ႕စြာနဲ႕ ၀မ္းနည္းပူေဆြးျပီး ငိုေၾကြးေနတဲ႕
 လူငယ္တစ္ေယာက္ဆီ ေရာက္လာပါတယ္..
ပညာရွိၾကီးက ထိုလူငယ္ကို ေရတစ္ဖန္ခြက္ သြားယူခိုင္းျပီး ဆားတစ္ဆုပ္ကိုလဲ 
ယူလာခိုင္းပါတယ္.. ေရဖန္ခြက္ထဲကို ဆားတစ္ဆုပ္ ထည္႕လိုက္ျပီး ေရာေမႊလိုက္ကာ 
ထိုလူငယ္ကို ေသာက္ေစပါတယ္.. ျပီးေတာ႕ ဘယ္လိုအရသာမ်ိဳး ရွိသလဲလို႕ ေမးတဲ႕အခါ
 ထိုလူငယ္က “ခါးတူးေနေအာင္ ငံပါတယ္”. လို႕ ျပန္ေျဖပါတယ္.. ဒီေတာ႕ 
ပညာရွိၾကီးက အသာျပံဳးလိုက္ရင္း ထိုသူကို ဆားတစ္ဆုပ္ကို ယူလာခဲ႕ပါလို႕ 
ခိုင္းလိုက္ျပီး သူနဲ႕အတူ လမ္းေလွ်ာက္ဖို႕ ျမိဳ႕ျပင္ဘက္ကို ေခၚလာခဲ႕ပါတယ္.

ျမိဳ႕အျပင္ဘက္ကို လမ္းေလွ်ာက္လာၾကရင္း အလြန္ က်ယ္ေျပာျပီး ၾကည္လင္လွတဲ႕ 
ေရကန္ၾကီးတစ္ကန္နား ေရာက္လာၾကပါတယ္.. ဒီအခါမွာ ပညာရွိၾကီးက 
ထိုလူငယ္လက္ထဲမွာ ပါလာတဲ႕ ဆားတစ္ဆုပ္ကို ေရကန္ထဲ ပစ္ထည္႕ခိုင္းလိုက္ပါတယ္..
 ျပီးေတာ႕ လူငယ္ကို “ကဲ အခု ကန္ထဲကို ေရကို ေသာက္ၾကည္႕ပါဦး” လို႕ 
ခိုင္းလိုက္တဲ႕အခါ ထိုလူငယ္ကလည္း ကန္ထဲကေရကို လက္ခုပ္နဲ႕ ခပ္ယူျပီး 
ေသာက္လိုက္ပါတယ္..

ပညာရွိၾကီးက လူငယ္ ေရေသာက္ျပီးတဲ႕အခါ “အခုေရာ ကန္ထဲက ေရက ဘယ္လိုအရသာ 
ရွိသလဲ” လို႕ ေမးလိုက္ပါတယ္.. ဒီေတာ႕ လူငယ္က “ လတ္ဆတ္ျပီး ခ်ိဳျမတဲ႕ 
ေသာက္ေရရဲ႕ နဂိုအရသာ အတိုင္းပါဘဲ” လို႕ ျပန္ေျဖပါတယ္.. “ေစာေစာတုန္းက 
ေရခြက္ထဲကို ဆားထည္႕ျပီး ေသာက္လိုက္သလို ငံေသးရဲ႕လား” လို႕ 
ျပန္ေမးျပန္တဲ႕အခါ “ မငံေတာ႕ပါဘူး.” လို႔ လူငယ္က ျပန္ေျဖလိုက္ပါတယ္.. 
ဒီေတာ႕မွ ပညာရွိၾကီးဟာ လူငယ္ေလးရဲ႕ လက္ကို ဆုပ္ကိုင္ျပီး ပုခံုးကို 
အသာအယာပုတ္လိုက္ကာ “ငါတို႕ဘ၀ေတြရဲ႕ ထိခိုက္နာက်င္မႈ၊ ဆံုးရႈံးခါးသီးမႈေတြဟာ
 ဘာနဲ႕တူသလဲဆိုရင္ ဆားနဲ႕တူပါတယ္..

ဘ၀မွာ ၾကံဳလာတဲ႕ နာက်င္ဆံုးရႈံးမႈေတြကို ခံစားရတဲ႕ အတိုင္းအတာဟာ မင္းက 
ဘယ္လိုခြက္မ်ိဳးနဲ႕ ခံယူမလဲ ဆိုတာနဲ႕ဘဲ သက္ဆိုင္တယ္.. . မင္းက 
ခြက္ေသးေသးနဲ႕ ခံယူမယ္ဆိုရင္ ထိခိုက္ဆံုးရံႈးမႈကို သိပ္ကို ၾကီးမားတယ္ လို႕
 မင္းထင္လိမ္႕မယ္.. ေရကန္လို က်ယ္ေျပာလွတဲ႕ ခြက္ၾကီးၾကီးနဲ႔ ခံယူမယ္ဆိုရင္ 
အဲဒီဆံုးရႈံးမႈ၊ စိတ္ထိ ခိုက္နာက်င္မႈေတြဟာ ဘာမွ ေျပာပေလာက္တဲ႕ ဆံုးရႈံးမႈ၊
 ထိခိုက္နာက်င္မႈ မဟုတ္ေတာ႕ဘူးေပါ႕…” “ဒီေတာ႕ ဘ၀မွာ ထိခိုက္ဆံုးရႈံးမႈေတြ၊ 
နာက်င္ခါးသီးတာေတြ ၾကံဳလာတိုင္း ခြက္ၾကီးၾကီးနဲ႕ ခံယူႏိုင္ေအာင္ 
ၾကိဳးစားပါ.. ကိုယ္႕ကိုယ္ကို ဖန္ခြက္တစ္လံုး မျဖစ္ေစပါနဲ႕.. 
ေရကန္တစ္ကန္အျဖစ္ ေျပာင္းလဲ က်င္႕ၾကံလိုက္ပါ.. ဒီလိုဆိုရင္ 
နာက်င္ခံစားေနရတာေတြဟာ ေရကန္ထဲေရာက္သြားတဲ႕ ဆားတစ္ဆုပ္လို ေလွ်ာ႕ပါး 
သက္သာသြားပါလိမ္႕မယ္” လို႔ ေျပာလိုက္ပါတယ္..

“Stop being a glass. Become a lake.” ဒီဥပမာေလးကို သေဘာက်လို႔ 
ျပန္လည္ေ၀မွ်ပါတယ္

The taste of life ( Unknown Author) ကို ဘာသာျပန္ဆိုပါသည္။

http://on.fb.me/14bZP6P

ေသာ္တာ ေမာင္

တစ္ခါတုန္းက ဥာဏ္ပညာထက္ျမက္ျပီး အေတြ႔အၾကံဳ ၾကြယ္၀တဲ႕ ပညာရွိၾကီးတစ္ဦး ရွိပါတယ္… သူဟာ တစ္ေန႕မွာေတာ႕ အိမ္မီးေလာင္ျပီး ပိုင္ဆိုင္သမွ် အရာရာကို ဆံုးရႈံးသြားလို႕ စိတ္ပ်က္အားေလ်ာ႕စြာနဲ႕ ၀မ္းနည္းပူေဆြးျပီး ငိုေၾကြးေနတဲ႕ လူငယ္တစ္ေယာက္ဆီ ေရာက္လာပါတယ္..
ပညာရွိၾကီးက ထိုလူငယ္ကို ေရတစ္ဖန္ခြက္ သြားယူခိုင္းျပီး ဆားတစ္ဆုပ္ကိုလဲ ယူလာခိုင္း ပါတယ္.. ေရဖန္ခြက္ထဲကို ဆားတစ္ဆုပ္ ထည္႕လိုက္ျပီး ေရာေမႊလိုက္ကာ ထိုလူငယ္ကို ေသာက္ေစ ပါတယ္.. ျပီးေတာ႕ ဘယ္လိုအရသာမ်ိဳး ရွိသလဲလို႕ ေမးတဲ႕အခါ ထိုလူငယ္က “ခါးတူးေနေအာင္ ငံပါတယ္”. လို႕ ျပန္ေျဖပါတယ္.. ဒီေတာ႕ ပညာရွိၾကီးက အသာျပံဳးလိုက္ရင္း ထိုသူကို ဆားတစ္ဆုပ္ကို ယူလာခဲ႕ပါလို႕ ခိုင္းလိုက္ျပီး သူနဲ႕အတူ လမ္းေလွ်ာက္ဖို႕ ျမိဳ႕ျပင္ဘက္ကို ေခၚလာ ခဲ႕ပါတယ္.

ျမိဳ႕အျပင္ဘက္ကို လမ္းေလွ်ာက္လာၾကရင္း အလြန္ က်ယ္ေျပာျပီး ၾကည္လင္လွတဲ႕ ေရကန္ၾကီးတစ္ကန္နား ေရာက္လာၾကပါတယ္.. ဒီအခါမွာ ပညာရွိၾကီးက ထိုလူငယ္လက္ထဲမွာ ပါလာတဲ႕ ဆားတစ္ဆုပ္ကို ေရကန္ထဲ ပစ္ထည္႕ခိုင္းလိုက္ပါတယ္.. ျပီးေတာ႕ လူငယ္ကို “ကဲ အခု ကန္ထဲကို ေရကို ေသာက္ၾကည္႕ပါဦး” လို႕ ခိုင္းလိုက္တဲ႕အခါ ထိုလူငယ္ကလည္း ကန္ထဲကေရကို လက္ခုပ္နဲ႕ ခပ္ယူျပီး ေသာက္လိုက္ပါတယ္..

ပညာရွိၾကီးက လူငယ္ ေရေသာက္ျပီးတဲ႕အခါ “အခုေရာ ကန္ထဲက ေရက ဘယ္လိုအရသာ ရွိသလဲ” လို႕ ေမးလိုက္ပါတယ္.. ဒီေတာ႕ လူငယ္က “ လတ္ဆတ္ျပီး ခ်ိဳျမတဲ႕ ေသာက္ေရရဲ႕ နဂိုအရသာ အတိုင္းပါဘဲ” လို႕ ျပန္ေျဖပါတယ္.. “ေစာေစာတုန္းက ေရခြက္ထဲကို ဆားထည္႕ျပီး ေသာက္လိုက္သလို ငံေသးရဲ႕လား” လို႕ ျပန္ေမးျပန္တဲ႕အခါ “ မငံေတာ႕ပါဘူး.” လို႔ လူငယ္က ျပန္ေျဖလိုက္ပါတယ္.. ဒီေတာ႕မွ ပညာရွိၾကီးဟာ လူငယ္ေလးရဲ႕ လက္ကို ဆုပ္ကိုင္ျပီး ပုခံုးကို အသာအယာပုတ္လိုက္ကာ “ငါတို႕ဘ၀ေတြရဲ႕ ထိခိုက္နာက်င္မႈ၊ ဆံုးရႈံးခါးသီးမႈေတြဟာ ဘာနဲ႕တူသလဲဆိုရင္ ဆားနဲ႕တူပါတယ္..

ဘ၀မွာ ၾကံဳလာတဲ႕ နာက်င္ဆံုးရႈံးမႈေတြကို ခံစားရတဲ႕ အတိုင္းအတာဟာ မင္းက ဘယ္လိုခြက္မ်ိဳးနဲ႕ ခံယူမလဲ ဆိုတာနဲ႕ဘဲ သက္ဆိုင္တယ္.. . မင္းက ခြက္ေသးေသးနဲ႕ ခံယူမယ္ဆိုရင္ ထိခိုက္ဆံုးရံႈးမႈကို သိပ္ကို ၾကီးမားတယ္ လို႕ မင္းထင္လိမ္႕မယ္.. ေရကန္လို က်ယ္ေျပာလွတဲ႕ ခြက္ၾကီးၾကီးနဲ႔ ခံယူမယ္ဆိုရင္ အဲဒီဆံုးရႈံးမႈ၊ စိတ္ထိ ခိုက္နာက်င္မႈေတြဟာ ဘာမွ ေျပာပေလာက္တဲ႕ ဆံုးရႈံးမႈ၊ ထိခိုက္နာက်င္မႈ မဟုတ္ေတာ႕ဘူးေပါ႕…” “ဒီေတာ႕ ဘ၀မွာ ထိခိုက္ဆံုးရႈံးမႈေတြ၊ နာက်င္ခါးသီးတာေတြ ၾကံဳလာတိုင္း ခြက္ၾကီးၾကီးနဲ႕ ခံယူႏိုင္ေအာင္ ၾကိဳးစားပါ.. ကိုယ္႕ကိုယ္ကို ဖန္ခြက္တစ္လံုး မျဖစ္ေစပါနဲ႕.. ေရကန္တစ္ကန္အျဖစ္ ေျပာင္းလဲ က်င္႕ၾကံလိုက္ပါ.. ဒီလိုဆိုရင္ နာက်င္ခံစားေနရတာေတြဟာ ေရကန္ထဲေရာက္သြားတဲ႕ ဆားတစ္ဆုပ္လို ေလွ်ာ႕ပါး သက္သာသြားပါလိမ္႕မယ္” လို႔ ေျပာလိုက္ပါတယ္..

“Stop being a glass. Become a lake.” ဒီဥပမာေလးကို သေဘာက်လို႔ ျပန္လည္ေ၀မွ်ပါတယ္

The taste of life ( Unknown Author) ကို ဘာသာျပန္ဆိုပါသည္။

http://on.fb.me/14bZP6P

ေသာ္တာ ေမာင္

Tuesday, April 30, 2013

လမ္းမေတာ္ဖုိးတုတ္ ဇတ္သိမ္းပုိင္း


နဂုိကတည္းက စာသင္ခန္းေက်ာခုိင္းက်င့္ရွိသူ ေမာင္မုိးမွာ မၿမသစ္ႏွင့္ ခ်စ္သူဘဝေရာက္ၿပီးေနာက္ စာသင္ခန္းကုိ လုံးဝနီးပါး ေက်ာခုိင္းေနလုိက္သည္ ။ ဒါကုိသိသြားသည့္ ၿမသဆစ္က ေက်ာင္းမွန္မွန္မတက္ရင္ သူ႔ႏွင့္ ေနာက္ထပ္ မေတြ.ဖုိ႔ ရာဇသံေပးလာသည္ ။
သူတုိ႔ ႏွစ္ေယာက္အႀကားမွာ အရင္ကလုိ ေၿပသြယ္ေခ်ာေမြ.ေနသည္မ်ား တန္႔ရပ္သြားသည္။
ေမာင္မုိးဆုိင္လာလွ်င္ ၿမသစ္က... လက္ခံစကားမေၿပာ ၊ ေရွ.ကဆုိင္ကုိ ကူးၿပီး ေရွ.ကဆုိင္မွာ သြားထုိင္ေနသည္ ။
တခါလည္းမဟုတ္ ၊ ႏွစ္ခါလည္း မဟုတ္ ။ သြားတုိင္းပင္ ၿမသစ္က လက္ခံစကားမေၿပာ၊ သူလာသည္ၿမင္သည္ႏွင့္ ေရွ.ဆုိင္ကုိ ကူးသြားသည္ ။
ေမာင္မုိးက နဂုိကတည္းက စိတ္ၿမန္သူၿဖစ္သည့္ အေလွ်ာက္ သူ႔ကုိ ဒီလုိ လုပ္ရပါ့မလားလုိ႔ သူမ်ားဆုိင္ေရွ.မွာ ရွဴးရွဴးဒုိင္းဒုိင္း သြားလုပ္သည္ ။
ၿပႆနာအစက အဲ့ဒီလုိ။
အဲ့ဒီေန႔က မေၿပမလည္ ၿဖစ္သည့္ ၿပႆနာမွာ ၿမသစ္အေဒၚကတဆင့္ ၿမသစ္အေဖနားသုိ႔ အထိ ေပါက္ေရာက္သြား့သည္။
နားမခံသာေအာင္ အဆူအပူခံရၿပီးေနာက္မွာ ဖခင္ၿဖစ္သူက ၿမသစ္ဆုိင္ မထြက္ရဟု တခ်က္လြတ္ အမိန္႔ ထုတ္လုိက္သည္ ။
အိမ္မႈကိစၥ တာဝန္ယူေနသူ ညီမဝမ္းကြဲ လွခင္ကုိ ဆုိင္ထြက္ေစၿပီး ၿမသစ္ကုိ လွခင္လုပ္ရသည့္ ကိစၥကုိ ေၿပာင္းၿပီး တာဝန္ယူခုိင္းလုိက္သည္ ။
ၿမသစ္မွာ ဆုိင္မထြက္ရရုံမက အၿပင္သုိ႔လည္း မထြက္ရေတာ့ .... ။
ဖခင္ၿဖစ္သူကုိ အလြန္ရုိေသ ေႀကာက္ရြံ.ရသည့္အထုိင္း ၊ ေမာင္မုိးႏွင့္ အဆက္အသြယ္ ၿပန္လုပ္ဖုိ႔ကုိ လုံးဝ စိတ္မကူးရဲ။
ေမာင္မုိးက နည္းအမ်ဳိးမ်ဳိးၿဖင့္ က်ဳိးစားႀကည့္ေပမဲ့ဘယ္လုိမွ အရာမထင္အေႀကာင္းမထူး ၿဖစ္ခဲ့သည္ ။
ၿမသစ္ကုိယ္တုိင္ကလည္း ေမာင္မုိးကုိ ယတိမၿပတ္ေသးေသာ္လည္း စိတ္ကုန္သလုိ ၿဖစ္ေနသမုိ႔ ၿမသစ္ကုိယ္တုိင္ကလည္း ၿပန္ဆက္သြယ္ဖုိ႔ မႀကဳိးစားေတာ့ ။ အသည္းႏွလုံး ကြ်ဲခတ္သည့္ႏွယ္ ခံစားေနရသူမွာ ေမာင္မုိး ၊
ေမာင္မုိးက ၿမသစ္မွ ၿမသစ္ ။ သူငယ္ခ်င္း အလိန္ႏွင့္ တုိင္ပင္ၿပီး ၿဖစ္နုိင္သမွ်ေသာ နညးလမ္းအသြယ္သြယ္ၿဖင့္ က်ဳိးစားႀကည့္သည္ ။
ဘယ္လုိမွ အေႀကာင္းထူးမလာ ။
စိတ္မထိန္းနုိင္သူ ေမာင္မုိးက ဆုံးၿဖတ္ခ်က္တခု ခ်လုိက္သည္။
သူဆုံးၿဖတ္လုိက္သည္က သူ႔ဘဝကုိ ကေၿပာင္းကၿပန္ ၿဖစ္သြားႀကမည့္ ဆုံးၿဖတ္ခ်က္အမွား ။
သူငယ္ခ်င္းအလိန္က တားေသးသည္ ။
မရ......။
တခုခုလုပ္ဖုိ႔ ဆုံးၿဖတ္ၿပီးရင္ ေဟာေဟာဒုိင္းဒုိင္း လုပ္တတ္သည့္ စရုိက္ အေၿခခံရွိသူ ေမာင္မုိးက စဥ္းစားေတြးေခၚမႈပုိင္းတြင္ အားနည္းသည္ ။
သူၿပဳလုပ္သည့္ အေႀကာင္းကေန တန္ၿပန္လာမည့္ အက်ဳိးသက္ေရာက္မႈကုိ အေလးထား စဥ္းစားတတ္သူ မဟုတ္။
သူကတုံးဆုိတုိက္ ၊ က်ားဆုိကုိက္သမား။
လမ္းမေတာ္ဖုိးတုတ္ႏွင့္ ဗုိလ္တေထာင္ငမိုးတုိ႔ မတူညီသည့္ ကြားၿခားခ်က္မွာလည္း ဒါပဲၿဖစ္သည္ ။ လမ္းမေတာ္ဖုိးတုတ္က ေခါင္းသမား ။ မေကာင္းမႈၿပဳေပမဲ့ အေတြးအေခၚရွိသည္။ စဥ္းစားခ်င့္ခ်ိန္ ပုိင္းၿခား ေဝခြဲမႈရွိသည္ ။ သူမ်ားဟာကုိ က်ဴးေက်ာ္ေတာ့မည္ ဆုိလွ်င္

ကုိယ့္တာကုိလုံ ေအာင္ထိန္းသည့္ ၿပင္ဆင္မႈ လုပ္တတ္သည္ ။ ဗုိလ္တေထာင္ ငမို္းက ရွဴးရွဴးဒုိင္းဒုိင္းသမား လုပ္ေတာ့မည္ဆုိလွ်င္ ဘာကုိမွ မစဥ္းစား ။
အုတ္တံတုိင္းမွန္းသိလွ်က္ႏွင့္ ေခါင္းႏွင့္ေၿပးေဆာင့္လုိက္သည့္ အၿဖစ္။
က်ည္ဆံလာမည့္လမ္းေႀကာင္းကုိ ရင္ဘတ္ႏွင့္ ထုိးခံလုိက္သည့္ အၿဖစ္ ။
တေန႔ ....။
ရထားလုံးတစီး ဌားၿပီး ၿမသစ္ကုိ အိမ္ေပၚမွာ အတင္းတက္ဆြဲသည္ ။
ၿမသစ္ ဦးေလး ဦးတင္ေမာင္က ဝင္ေရာက္ တားဆီးခဲ့ရာ ေမာင္မုိးက အသင့္ေဆာင္လာသည့္ ဓားေၿမွာင္ၿဖင့္ ထုိးထည့္လုိက္သည္ ။
ဦးတင္ေမာင္ ပုံလွ်က္သား လဲက်သြားသည္ ။

ၿမသစ္လည္း ဓားသြားအၿဖား ခတ္ခံလုိက္ရသည္။ အိမ္တြင္ရွိေနသူမ်ား ေႀကာက္လန္႔တႀကား ေအာ္ဟစ္သံမ်ားေႀကာင့္ အိမ္နီးပါးခ်င္းမ်ား ဝုိင္းလာႀကသည္ ။
ေမာင္မုိင္းက မဆုိင္သူမကပ္ႏွင့္ဟု ဓားတဝင့္ဝင့္ ႀကိမ္းေမာင္းၿပီး ထြက္ခဲ့သည္ ။ မည္သူမွ် အနားမကပ္ရဲႀက ။ ပုလိပ္ေတြက ေမာင္မုိးတုိ႔ အိမ္လာဝုိင္းေသာ္လည္း ေမာင္မုိးကုိမမိ ။
ေမာင္မုိးကလည္း အဖမ္းမခံ ။ တိမ္းေရွာင္ ပုန္းေအာင္းေနခဲ့သည္ ။
သူငယ္ခ်င္းၿဖစ္သူ အလိန္ကလည္း အစစ အရာရာ အကူအညီေပးခဲ့သည္ ။ ေမာင္မုိး က်ဴးလြန္လုိက္သည့္ အၿဖစ္မွာ ေသးေသးေကြးေကြး အမႈမဟုတ္ ။ အဲ့သည္ေခတ္ အခ်ိန္ကာလ ၿဖစ္ေတာင့္ၿဖစ္ခဲ အမႈႀကီး စာရင္းဝင္သည္ ။ ဓားထုိးမႈ ၊ ပုိင္နက္က်ဴးလြန္မႈ ၊

အလုိမတူေသာ မိန္းခေလး တစ္ဦးကုိ အဓမၼ လက္ေရာက္ဆြဲမႈ ။
၃၂၆ ၊ ၃၇၆ ၊ ၄၅၂ ေနာက္ထပ္တုိးလာသည္က ဝရမ္းေၿပးမႈ ။
ဗုိလ္တေထာင္ ပုလိပ္ဌာန တခုလုံး ေယာက္ယက္ခတ္ကုန္သည္ ။
အလုပ္ရႈပ္ကုန္သည္ ။ ေမာင္မုိး တိမ္းေရွာင္ေနသသ္မွာ ေလးလရွိၿပီ ။ သူႏွင့္ပတ္သက္သည့္ ေကာလဟလ သတင္းမ်ားကလည္း ဟုတ္တာေတြေရာ ၊ မဟုတ္တာေတြပါ ေရာၿပြန္းထြက္လာသည္ ။
တုတ္ဓားၿပီးသည္ ။ က်ည္လြဲသည္ ။ ကုိယ္ေပ်ာက္သည္ ။ စသည့္ ေကာလဟလ သတင္းမ်ားၿဖင့္ ေမာင္မုိး အမည္ကုိ ထင္ေပၚလာေစခဲ့သ္ည္ ။
ေနာင္ ဗုိလ္တေထာင္ ငမုိးဟူ၍ နာမည္ႀကီး လာေသာ္လည္း ဗုိလ္တေထာင္ ငမိုး၏ ရပ္ကြက္ေန လူထုအေပၚ ေစာ္ကားေမာ္ကား မလုပ္ဘဲ ရပ္ကြက္ကုိ ေစာင့္ေရွာက္ခဲ့ေသာေႀကာင့္ လူခ်စ္လူခင္မ်ားခဲ့သည္ ။
ဒါေပသိ ၿမန္မာ့အလင္း အယ္ဒီတာ ဆရာသင္အား သတ္သည္ လူသတ္မႈကုိ က်ဴးလြန္လုိက္ေသာ အခါ လူထု၏ ေအာ့ႏွလုံးနာ ရြ.ံမုန္းႀကီးကုိ ခံလုိက္ရသည္ ။ တကယ္ေတာ့ ကုိမုိး ဆရာသင္ ဘယ္လုိ ပုဂၢဳိလ္မ်ဳိးၿဖစ္သည္ကုိ သူမသိ။
သူက ေက်းဇူးရွင္အၿဖစ္ ယုံႀကည္ကုိးစားထားေသာ ပုဂၢဳိလ္၏ ခုိင္းေစခ်က္ေႀကာင့္ ထုိၿပစ္မႈႀကီးကုိ က်ဴးလြန္ခဲ့ၿခင္းၿဖစ္၏။
သူ၏ ေတြးေခၚေၿမာ္ၿမင္မႈ အားနည္းခ်က္ေႀကာင့္ ထုိၿပစ္မႈႀကီးကုိ တေဇာက္ကန္း က်ဴးလြန္ခဲ့ရာ တစ္သက္တကြ်န္း ၿပစ္ဒဏ္ၿဖင့္ တကြ်န္းသုိ႔ ေရာက္သြားခဲ့သည္ ။
တရားခံတေယာက္ကုိ ၿပစ္ဒဏ္ခ်မွတ္ၿပီမွ တရားရုံးတြင္ အမႈကုိ တဖန္ၿပန္လည္စစ္ေဆးရသည့္ မႈခင္းဟူ၍ အဂၤလိပ္လက္ထက္က ဗုိလ္တေထာင္ ငမုိး၏ အမႈတခုသာ ရွိခဲ့ေႀကာင္း မႈခင္းရာဇဝင္တြင္ မွတ္တမ္း တင္ခဲ့သည္ ။
ဆရာသင္သတ္မႈတြင္ အသြားေစခုိင္းသူက ဘာမွ မၿဖစ္ဘဲ အစြယ္ၿဖတ္သြားသူက ၿပစ္ဒဏ္ထိခံခဲ့ရသည္။
တရားသည္ မတရားသုိ႔ႏွယ္ ၿဖစ္ရွိသြား၏။
တရားခ်ိန္ခြင္ညွာသည္ အလွည့္ အေၿပာင္း လမ္းေႀကာင္းက အဓိက တရားခံၿဖစ္သည့္ အသြားေစခုိင္းသူကုိ တရားခြင္သုိ႔ ၿပန္တင္ခဲ့ေသာေႀကာင့္ အစြယ္ၿဖတ္သူ မုဆုိးမွာ ကြ်န္းဒဏ္မွ လြတ္ေၿမာက္သြားသည္။
လူမုိက္ဘြဲ.ခံထားသည့္ ဗုိလ္တေထာင္ငမုိးႏွင့္ လမ္းမေတာ္ ဖုိးတုတ္တုိ႔ ႏွစ္ေယာက္မွာ ဒုတိယကမာၻစစ္ မၿဖစ္မီကာလက ရန္ကုန္ၿမဳိ.တြင္ လွ်မ္းလွ်မ္းေတာက္ ေက်ာ္ႀကားခဲ့ႀကသူ ႏွစ္ေယာက္ၿဖစ္၏။
ႏွစ္ေယာက္စလုံး လက္ဖ်ား ေငြသီးခဲ့ႀကသည္။
လမ္းမေတာ္ဖုိးတုတ္က ဗုိလ္တေထာင္ ငမုိးထက္ ပုိ၍ ဝင္ေငြလမ္းေၿဖာင့္ခဲ့သည္။
ထုိစဥ္ကာလက လမ္းမေတာ္၏ တလဝင္ေငြ ဘယ္ေလာက္ရွိသည္ကုိ လမ္းမေတာ္ဖုိးတုတ္မွတပါး မည္သူမွ အတိအက် မေၿပာနုိင္။
သုိ႔တေစ အနီးကပ္ဆုံး ခန္႔မွန္းသည္မွ ထြက္လာသည့္ အေၿဖမွာ ....
တစ္လ သုံးေထာင္ ထက္ နည္းလိမ့္မည္မဟုတ္ဟု တြက္ ခ်က္ခန္႔မွန္းႀကသည္ ။
လမ္းမေတာ္ ဖုိးတုတ္၏ အပုိင္းမွာ ေလာင္းကစားဝုိင္းႀကီးေတြ ေန႔စဥ္လုပ္သည့္ ဟုိတယ္မ်ား၊ ဘိန္းခန္း အေသးအႀကီးေပါင္းစုံႏွင့္ ကုန္စုိကုန္ေၿခာက္ အႀကီးအက်ယ္ အေရာင္းအဝယ္လုပ္သည့္ ပြဲရုံႀကီးမ်ား၊ ၿမန္မာတၿပည္လုံး အရက္ႏွင့္ အေပါင္ဆုိင္လုပ္ငန္းကုိ

ခ်ဳပ္ကုိင္ထားသည့္ လုိင္စင္ႀကီးမ်ား၊ သိမ္ႀကီးေစ်း ၊ သံေစ်းလုိ အေရာင္းအဝယ္ ဖြံ.ၿဖဳိးသည့္ လုပ္ငန္းမ်ား ရွိႀကသည္ ။
အဲ့ဒီ လုပ္ငန္းေတြကရသည့ ဆက္ေႀကးဝင္ေငြအၿပင ႀကည့္ၿမင္တုိင္ စက္ဆန္း ေၿပးဆြဲေနသည့္ ဘတ္စ္ ကားမ်ား၊ ဟုိတယ္ ႏွင့္ ကစားဝုိင္းမ်ားတြင္ ဂိတ္ထုိးသည့္ တက္စ္စီတ္းမ်ားထံ၌လည္း ေန႔စဥ္ဆက္ေႀကးရသည္။
အၿခား အမည္မေဖာ္နုိင္ေသာ လုပ္ငန္းအမ်ဳိးမ်ဳိးက လစဥ္ရသည့္ ဆက္ေႀကးဝင္ေငြမ်ားလည္းရွိသည္။
တလ သုံးေထာင္ ေလာက္ရသည့္ ဝင္ေငြမွာ ၿဖစ္နုိင္ေလာက္သည္ဟု တြက္ခ်က္မႈ ကိန္းဂဏန္း ထြက္ခဲ့သည္ ။
ေရႊဒဂၤါးတၿပား တဆယ့္ေ ၿခာက္က်ပ္ ၊ တဆယ့္ရွစ္က်ပ္ ေခတ္ေလာက္က ဖုိးတုတ္၏ ဝင္ေငြ သုံးေထာင္ခန္႔ ရွိသည္ဟု ဆုိႀကရာ အေတာ္မ်ားသည့္ ေငြေႀကးဟု ဆုိနုိင္၏။ သုိ႔တေစ ထုိမွ်ေသာ ေငြေႀကးမ်ားကုိ သူတေယာက္ထဲက ရသည္ေတာ့ဟုတ္ ။
သူက ေခါင္းကုိင္အေဖ ေဂါ့ဖားသားဆုိေတာ့ တပည့္တပန္းမ်ား၏ စားဝတ္ေနေရးကုိ သူက လုံးဝ တာဝန္ယူထားရသည္။
သူက ဆက္ေႀကးရသလုိ သူက ၿပန္ေပးရသည့္ ဆက္ေႀကး အမ်ဳိးမ်ဳးိလည္း ရွိၿပန္သည္ ။
အဲ့ဒီသူက ၿပန္ေပးရသည့္ ဆက္ေႀကးေငြ မမာဏမွာ ရာဂဏန္းမဟုတ္၊ ေထာင္ဂဏန္းအထိ စာရင္းေပါက္သည္။
ရာဇဝတ္မႈ မ်ားလုိက္ရာတြင္ နာမည္ႀကီးသည့္ ေရွ.ေနႀကီးပန္ကာ ဦးေအးကုိ အမႈလုိ္က္ခ အၿပင္ ဥပေဒေရးရာကိစၥ အႀကံေပးရသည့္အတြက္ လစဥ္ ပုံမွန္ဝင္ေငြလည္း ေပးထားရသည္။ မနည္းပါ ။
တကယ္ေတာ့ လမ္းမေတာ္ဖုိးတုတ္က ဆင္သတ္ရသည့္ နာမည္ကုိ ခံရတာပဲရွိသည္။
ဆင္တေကာင္လုံးကုိ သူကမရ ။ ဆင္သတ္ၿပီး အရပ္ေဝေနရသူ။
အဲ့ဒီလုိ ဥပေဒ၏ အဆုံးအမကုိ မခံရဘဲ ကင္းလြတ္ခြင့္ ရေနၿခင္း ၿဖစ္၏။
အမႈလုိက္ရဲ အင္စပက္ေတာ္ ဦးဟုတ္ဂြမ္သတ္မႈ ႏွင့္ ေထာင္ထဲ ခဏဝင္ရသည္က လြဲလုိ႔ အုတ္ရုိးအတြင္း လူအၿဖစ္အေနမႀကာခဲ့ရ ။
လမ္းမေတာ္ ဖုိးတုတ္က ေခါင္းသမား၊
ေရွ.ေနႀကီးတေယာက္ကုိပင္ သူ႔အတြက္ အႀကံေပးအၿဖစ္ လစာေပး၍ လက္တြဲထားခဲ့သည္ ။ ဗုိလ္တေထာင္ ငမုိးက ေခါင္းသမားမဟုတ္ ။
ရွဴးရွဴး ဒုိင္းဒုိင္း စိတ္ထင္သလုိ တုံးဆုိတုိက္ ၊ က်ားဆုိကုိက္ခဲ့သည္ေႀကာင့္ အုတ္ရိုးအၿမင္မွာထက္ အုတ္ရုိးအတြင္း အေနမ်ားခဲ့ရသည္။
ေနာက္ဆုံး တကြ်န္းသုိ႔ ဝင္သြားခဲ့ရသည္။ အဲ့ဒီေလာက္ဆုိ သူတုိ႔ ႏွစ္ေယာက္ ေခတ္ေရစီးေႀကာင္းအရ ထင္ေပၚသူ ၿဖစ္ရပ္ၿဖစ္ေႀကာင္း ေဖာ္ၿပခ်က္ ၿပည့္စုံေလာက္ပါၿပီ ။
သူတုိ႔ ႏွစ္ေယာက္၏ ဘဝနိဂုံးဇာတ္သိမ္းပုိင္းကုိ ဆက္လက္ ေဖာ္ၿပရပါမည္ ။ သုိ႔မွသာ မေကာင္းေသာ ၿပဳလုပ္မႈၿဖစ္စဥ္ိႏွင့္ ယွဥ္တြဲ ခဲ့ဖူးသူမ်ား၏ ဘဝနိဂုံး အဆုံးသတ္ ဘယ္သုိ႔ ရွိသည့္ပုံရိပ္ ေပၚလာမည္ ၿဖစ္ပါသည္ ။
မကာင္းမႈၿပဳၿခင္း၏ တုံ႔ၿပန္မႈ အက်ဳိးသက္ေရာက္မႈမွာ တမလြန္အထိ မေစာင့္ဆုိင္း ။ ပစၥဳပၸန္ တည့္တည့္ႀကီးမွာပင္ မေကာင္းေသာ တုံ႔ၿပန္မႈ အက်ဳိးကုိ ေပးတတ္၏ ။ အရာရာတြင္ တု႔ံၿပန္မႈဟူသည္ ရွိစၿမဲ ။
ေကာင္းေသာလမ္းကုိ ေလွ်ာက္လွ်င္ ေကာင္းေသာ လမ္းဆုံးသုိ႔ ေရာက္မည္ ။ မေကာင္းေသာလမ္းကုိ ေလွ်ာက္လွ်င္ မေကာင္းေသာ လမ္းဆုံးသုိ႔ ေရာက္မည္ ။ ဤသည္မွာ နိယာမ မစစ္ေသာ သေဘာတရားပင္ ။

လမ္းမေတာ္ဖုိးတုတ္ နိဂုံး
*****************
ေဂါ့ဖားသားဟု ေခၚဆုိနုိင္မည့္သူမွာ လမ္းမေတာ္ ဖုိးတုတ္ တေယာက္သာ ရွိခဲ့ဖူး၏။
ထုိစဥ္ကာလက ရန္ကုန္ၿမဳိ.၏ ရပ္ကြက္ အသီးသီး၌ တစ္ဗုိလ္တမင္း စုးိမိုးမင္းမူေနသည့္ ရပ္ည္ ကြက္ လူမုိက္မ်ား ရွိႀကသည္။ သူတုိ႔ဘယ္သူ႔ကုိမွ ဗုိင္ဝင္မခံခဲ့ႀက ၊ ကုိယ့္နယ္ေၿမႏွင့္ကုိယ္ သတ္မွတ္ၿပီး လူမုိက္ဘြဲ.ခံ၍ ေနထုိင္ခဲ့ႀကသည္ အဲ့ဒီလုိ ရွိခဲ့ႀကသည့္ လူမုိက္မ်ားမွာ

လမ္းမေတာ္ ဖုိးတုတ္ေခတ္သုိ႔ ေရာက္ေသာ အခါတြင္မႈ အားလုံးနီးပါးပင္ လမ္းမေတာ္ဖုိးတုတ္ ထံ ဗုိလ္ဝင္ခံခဲ့ႀကသည္ ။ ဒါေႀကာင့္လည္း လမ္းမေတာ္ဖုိးတုတ္က လမ္းမေတာ္အပုိင္တြင္သာ မဟုတ္ဘဲ ရန္ကုန္တၿမဳိ.လုံးကုိ စုိးမုိးနုိင္သူ ၿဖစ္လာသည္ ။
လမ္းမေတာ္ဖုိးတုတ္မွာ သူ႔ေခတ္သူ႔အခါက လက္ဖ်ားေငြသီးခဲ့သူ ၿဖစ္၍ ဘာမဆုိ လုိတရသူလည္း ၿဖစ္ခဲ့သည္ ။
ဒုတိယ ကမာၻစစ္ႀကီး ၿဖစ္သည္အထိ သူ၏ အရွိန္အဝါ က်ဆင္းမသြားဘဲ တည္တံ့ခုိင္ၿမဲခဲ့သည္။ ဂ်ပန္ေခတ္ ။
ၿမင္းစီးဖိနပ္ရွည္ႀကီးႏင့္ ၿမင္းစီးေဘာင္းဘီႀကီး ဝတ္၍ ေဒါက္မီေပမီ စင္းလုံးေခ်ာ ေဖာင္းဝတ္ၿမင္းႀကီးစီးၿပီး မင္းမူနုိင္ခဲ့ၿပန္သည္ ။
နီပြန္ စစ္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးအဖြဲ.မွ ေပးထားသည့္ ဘူးသီးငါးေပါငး္ေႀကာ္ လက္ပတ္ႀကီးမွာ သူ၏ အရွိန္အဝါ ၿမင့္ထည္ေစခဲ့ၿပန္သည္။
ဒါေပသိ......
ထုိအရွိန္အဝါမွာမူ ႀကာရွည္မခံလုိက္ ။
နီပြန္ စစ္အုပ္ခ်ဳပ္ေရး ၿငိမ္းသြားသည္ႏွင့္ အတူ ဘူးသီးငါးေပါင္းေႀကာ္ လက္ပတ္ႀကီးသည္ အဝတ္အပုိင္းအစေလး တခုေလာက္အဆင့္ကုိ ေလ်ာ့က်သြားသည္။
လက္ဖ်ားေငြသီးခဲ့ေသာ လမ္းမေတာ္ဖုိးတုတ္မွာ လက္ဖ်ားေငြမဲ့ၿဖစ္သြားသည္။ ဘာဝင္ေငြမွမရွိ ။ ေပး
မည့္သူလညး္မရွိေတာ့ ။
တပည့္တပမ္းေတြကလည္း သူတုိ႔ ဝမ္းဗုိက္အတြက္ ကုိပင္ အနုိင္နုိင္ ရွာေဖြေနရသည္။
သည့္သုိ႔ေသာ အေၿခအေနမွာ ကုိဖုိးတုတ္ ဘဝက ေပအၿဖစ္ အထုအေထာင္းခံခဲ့ရေသာ စက္ဆန္းဓားဘသိန္းက ေဒါက္တာ ဘေမာ္ အစုိးရအဖြဲ.မွ ဝန္ႀကီးတဦး၏ လက္ကတုံး ေတာင္ေဝွး ၿဖစ္လာသည္။
ဓားဘသိန္း တူၿဖစ္သြားၿပီ။ သူက ေပဘဝ။
တူက ထုမည့္ေထာင္းမည္ အရိ္ပ္အဆင္ ၿပလာသည္။
သူ႔ေခတ္ကုန္သြားၿပီမုိ႔ သူက ခံအလွည့္ သုိ႔ ေရာက္ေနၿပီ။
ထုိစဥ္ေခတ္က ေဒါက္တာ ဘေမာ္ အေပၚ ႀသဇာ သက္ေရာက္မႈ ရွိေသာနုိင္ငံေရး ဆရာေတာ္ၿဖစ္သည့္ ႀကည့္ၿမင္တုိင္ သာဓုဆရာေတာ္အား ေၿခေတာ္ဦးခုိက္၍ တပည့္ေတာ္ကုိ ကယ္ပါဦးဘုရားဟု ေလွ်ာက္ထားၿပီး သာဓုဆရာေတာ္ထံ ခုိလွဳံခဲ့ရသည္ ။
လမ္းမေတာ္ ဖုိးတုတ္ အရွိန္အဝါေတာက္ပစဥ္ အခ်ိန္က နာမည္ႀကီး သာဓုဆရာေတာ္ကုိ ႀကည္ညဳိၿပီး လွဴဖြယ္ပစၥည္းမ်ားႏွင့္ အကန္ေတာ့ခံဝင္ဖူးသည္။ စကားေၿပာဖူး သိဖူး ရွိခဲ့သည္။
ေၿခေတာ ဦးခုိက္၍ တပည့္ေတာ္ကုိကယ္ပါအုံး ဘုရားဟု ေလွ်ာက္ထားသည္ေႀကာင့္ လက္ခံလုိက္သည္။
" ေအးေလ ၊ ဒုကၡေရာက္လာတဲ့ လူအၿဖစ္နဲ႔ ေခတၱ ခဏ ေက်ာင္းရိပ္ခုိခ်င္သပ ဆုိလည္း ခုိတာေပါ့။ ဒါေပမဲ့ ေက်င္း ေဝယ်ာဝစၥ ကိစၥကိုေတာ့ လုပ္ရမယ္ေနာ္ "
" မွန္ပါ ၊ တပည့္ေတာ္ လုပ္ပါ့မယ္ ဘုရား"
ဤသုိ႔ၿဖင့္ သာဓု ဆရာေတာ္ထံတြင္ ခုိလွဳံေနထုိင္ခဲ့ရသည္။
အဲ့ဒီ အခ်ိကပင္ သူ၏ ယခင္ ရုပ္ သြင္ ႏွင့္ ဟန္ပန္ အမူအရာ မထင္ေတာ့ ။
ကတုိး ဆံေတာက္ေလးႏွင့္ ပိန္လွီေနေသာ ခႏၶာကုိယ္ကုိ သယ္ပုိးေနလင့္ကစား သူ၏ လွဳပ္ရွားပုံမွာ သြက္လက္မႈ မရွိ။
လႈပ္လီ လႈပ္လဲ့ ေႏွးေနွးေကြးေကြး လႈပ္ရွားေနသည့္ သူ၏ ဟန္ပန္မွာ သူေပါ့ လမ္းမေတာ္ ဖုိးတုတ္ဆုိတာလုိ႔ ေၿပာေသာ္မွ ယုံနုိင္စရာ ဟန္ပန္သြင္ၿပင္ လုံးဝ မထင္ေတာ့ ။
မနက္တႀကိမ္ ညေနတႀကိမ္ ဆရာေတာ္၏ ေက်ာင္းပတ္ဝန္းက်င္တြင္ တံပ်က္ဆီး လွဲေနသည့္ ကုိဖုိးတုတ္၏ ႈီးေခါင္းမွာ ေမာ့မတ္ၿခင္းမရွိ။
တရားသေဘာကုိ နားလည္ သေဘာေပါက္သည့္တုိင္ ဘဝသခၤါရ အလွည့္အေၿပာင္းကုိ ဆင္ၿခင္မိဟန္ ေပၚလြင္ေနသည္ဟု ဆုိရမည္ ပုံရိပ္ထင္ရစ္ေနသည္။
ဆရာေတာ္၏ အရိပ္ ၊ ေက်ာင္း၏အရိပ္ ခုိေနရသည့္ အတြက္ ေအးခ်မ္းမႈ ရွိေသာ္လည္း ကုိယ့္စရုိက္ႏွင့္ မအပ္စပ္ေသာ ေနရာၿဖစ္သည့္ အေလ်ာက္ ႀကာႀကာမေနနုိင္ ၊ ဆရာေတာ္ကုိ ေလွ်ာက္ထားၿပီး ေက်ာင္းရိပ္က ခြာခဲ့ရသည္ ။ အလွည့္ ေရာက္ၿပီ ။
မႀကာပါေခ် ။ သက္ဆုိင္ရာက သူ႔အားဖမ္းဆီးၿပီး ေထာင္ထဲ ထည့္လုိက္သည္။
သူ႔အားဖမ္းဆီးသည္မွာ ေလာေလာလတ္လတ္ က်ဴးလြန္သည့္ ၿပစ္မႈေႀကာင့္မဟုတ္ မေကာင္းသတင္းႏွင့္ ေက်ာ္ေဇာသူ တေယာက္အၿဖစ္ဖမ္းဆီးလုိက္ၿခင္း ၿဖစ္၏။
ရန္ကုန္ ေထာင္တြင္ ေခတၱထားၿပီး ေၿမာင္းၿမ ေထာင္သုိ႔ ပုိ႔လုိက္သည္ ။
နူရာဝဲစြဲ ၊ လဲရာသူခုိးေထာင္း ဆုိသလုိ တီဘီေရာဂါ အပါအဝင္ ေရာဂါမ်ဳိးစုံ စြဲကပ္လာသည္။
ေထာင္အၿပင္မွာ သန္႔သန္႔ ၿပန္႔ၿပန္႔ ေနရသူေတြပင္ ဝဲေရာဂါႏွင့္ မကင္း ။ သန္းႀကီးမ အကုိက္္ခံရသည္ႏွင့္ မလြတ္ရွိခဲ့ေသာ ဂ်ပန္ေခတ္တြင္ ေထာင္ထဲမွာ ေနရသူေတြ အဖုိ႔ ပုိဆုိးသည္။
ၿပည္တရြဲရြဲ ႏွင့္ ဝဲနာေတြ အုိင္းထြက္ေနသည္။
သန္းႀကီးမေတြ ကပ္စြဲေနသည္ အဝတ္မ်ားကုိ သန္႔စင္ေရး မလုပ္နုိင္။
လဲဝတ္စရာလည္း မရွိ ။
ေရာဂါႏွင့္သက္ဆုိင္ေသာ ေဆးဝါးလုံးဝမစား ရေသာေႀကာင့္ တေႀကာင္း ၊ အစားအေသာက္ခ်ဳိ.တဲ့ ေသာေႀကာင့္တေႀကာင္း။ အအိပ္အေန အလြန္အမင္း ဆင္းရဲေသာေႀကာင့္ တေႀကာင္း၊ ဦးဖုိးတုတ္မွာ အရုိးေပၚ အေရတင္ ဆုိရေအာင္ ၿမင္မေကာင္း ရႈမေကာင္း

ပိန္လွီခ်ိနဲ႔ေနသည္။
ေနာက္ဆုံး ပင့္သက္ မရႈိက္မိီ သူေတာင့္တ ေရရြတ္သြားသည္မွာ........
" ထန္းလွ်က္ခဲေလး တခဲ စားခ်င္လုိက္တာ ၊ ေဆးၿပင္းလိပ္ကေလး တဖြာေလာက္ ဖြာရႈိက္ခ်င္လုိက္တာ" ဟူ၍ၿဖစ္သည္။
ေၿမာင္းၿမေထာင္ထဲမွာ ဘဝနိဂုံးခ်ဳပ္သြားသည့္ လွ်မ္းလွ်မ္းေတာက္ ေက်ာ္ႀကားခဲ့သူ ၊ လက္ဖ်ားေငြသီးခဲ့သူ ၊ ဝုိင္းဝုိင္းလည္ေနသည္ တပည့္တပမ္းမ်ား၏ ေခါင္းကုိင္ဖခင္ႀကီး ၿဖစ္ခဲ့သူ လမ္းမေတာ္ ဖုိးတုတ္၏ ရုပ္အေလာင္းကုိ ဂုံနီအိပ္ႏွင့္ စြပ္လွ်က္.....
ေၿမပုံေသာ္မွ မက်န္ခဲ့။
မေကာင္းမႈ ၿပဳသူမ်ား၏ တန္ၿပန္ခံစားရသည့္ အက်ဳိးဆက္သည္ ဤသုိ႔ မွ တပါးဟု ဆုိရမည္ပါတည္း ။

လမ္းမေတာ္ဖုိးတုတ္ အေႀကာင္း ဤတြင္ ၿပီးပါၿပီ
။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။
ေက်ာ္ၿမသန္း ၏ ပလက္ေဖာင္းမင္းသား စာအုပ္မွ ထုတ္နုတ္တင္ၿပသည္။

Myanmar Journal facebook မွ

Sunday, April 21, 2013

ဦးနာေအာက္၏ အတၳဳပၸတၱိ (၁၁၉၄-၁၂၇၅)




၁၉ ရာစုတြင္ ေက်ာ္ေဇာထင္ရွားေသာ မြန္တိုင္းရင္းသားမ်ားတြင္ ဘုရားဒကာဦးနာေအာက္သည္ တစ္ေယာက္အပါအ၀င္ ျဖစ္ခဲ့သည္။ ကရင္ျပည္နယ္ ဘားအံၿမိဳ႕နယ္၊ ဖဲကတာရွိ မြန္ေက်းရြာ ကေလးျဖစ္ေသာ ခရဲေက်းရြာတြင္ ေကာဇာသကၠရာဇ္ ၁၁၉၄ ခုႏွစ္ ကဆုန္လဆုတ္ ၃ ရက္ ၾကာသပေတးေန႕တြင္ ေမြးဖြားသည္။
မိဘႏွစ္ပါးသည္ အလြန္ဆင္းရဲၿပီး ေမြးခ်င္း ၅ ေယာက္အနက္ စတုတၳေျမာက္သား ျဖစ္ေလသည္။

ဦးနာေအာက္အား မြန္ဘာသာျဖင့္ "အအက္" ဟု ေခၚတြင္ေလသည္။ မြန္ဘာသာ အအက္ဟူသည္ ျမန္မာဘာသာ အဓိပၸါယ္မွာ အရုပ္ဆိုးအက်ည္းတန္ဟု ဆုိႏုိင္သည့္အျပင္ သူတစ္ပါးအေပၚ ႏိုင္ထက္စီးနင္းမလုပ္ျခင္း၊ ေဒါသကို ထိန္းသိမ္းျခင္းႏွင့္ ႏွိမ့္ခ်၍ ေနတတ္ျခင္းဟုလည္း အဓိပၸါယ္ေဖၚႏိုင္သည္။

လူလားေျမာက္ အရြယ္ေရာက္လာေသာအခါတြင္ ေမာင္ေအာက္အား ပညာသင္ၾကားရန္ ေကာ့မယ္ခရ ဘုန္းေတာ္ႀကီးထံ၌ မိဘႏွစ္ပါးက အပ္ႏွံေလသည္။ ဘုန္းေတာ္ႀကီး ေက်ာင္းတြင္ ပညာကို ေကာင္းစြာ မသင္ၾကားႏုိင္ဘဲ ေက်ာင္းမွထြက္ကာ ကြၽဲေက်ာင္းသား၊ ႏြားေက်ာင္းသားဘ၀ျဖင့္ ဆင္းရဲေသာ မိဘႏွစ္ပါးကို ကူညီရေလသည္။ စာသင္ၾကား ရမည့္အရြယ္တြင္ ေမာင္ေအာက္သည္ ေက်ာင္းလြယ္အိတ္လြယ္ၿပီး ေက်ာင္းတက္ရမည့္အစား ေကာ့မယ္ခရရြာ၌ ေလာက္ေလးကိုကိုင္ကာ ေလာက္စာလံုးအိတ္လြယ္ၿပီး ကြၽဲစားက်က္၌ ကြၽဲစီးၿပီး ကြၽဲေက်ာင္းသားဘ၀ ျဖစ္ခဲ့ရသည္။

ေမာင္ေအာက္သည္ အလြန္ဆင္းရဲလွေသာ္လည္း လံု႔လ၊ ၀ိရိယႏွင့္ ဇြဲရွိသူ ျဖစ္သည္။ ေရာင့္ရဲတင္းတိမ္ သူလည္း ျဖစ္သည္။ ဟင္းလ်ာအျဖစ္ ဆားရလၽွင္ ဆားႏွင့္စားၿပီး ငါးပိဖုတ္ႏွင့္လည္း ေက်နပ္သူျဖစ္သည္။

ေမာင္ေအာက္သည္ ေရွးဘ၀က ပုပၸေစတနာ အက်ဳိးမေပးသျဖင့္ ပထမအရြယ္၌ ဒုကၡ၊ သုကၡံ ေလာကလႈိင္း တံပိုးေအာက္၌ ျမဳပ္တစ္ခါ ေပၚတစ္လွည့္ျဖင့္ ခရီးၾကမ္းႀကီးေပၚတြင္ ေလၽွာက္ေနရသူျဖစ္၏။ သုိ႔ ကြၽဲေက်ာင္းသား ဘ၀ႏွင့္ ဘ၀ကို ရင္ဆိုင္ေနရစဥ္ ကတိုးရြာသူေဌးႀကီး ဦးမြန္ေထာ္၏ ကိုးေဆာင္အိမ္ႀကီး၊ ေကာ့ႏွတ္ရြာရွိ သူေဌးဦးေထာ္အာႏွင့္ အျခားအိမ္ႀကီး အိမ္ေကာင္းမ်ားကို ေတြ႕ရွိေသာအခါ ယင္းတို႔ကဲ့သို႔ ႀကီးပြားခ်မ္းသာလိုေသာစိတ္မ်ား တဖြားဖြား ေပၚေပါက္လာခဲ့၏။

ဘုန္းကံရွိေသာ ေယာက်ာ္းပီပီ ဘ၀ကုိ အရႈံးမေပးတတ္သူ ဇဲြရွိေသာသူ လံု႔လ၀ိရိ ယရွိသူျဖစ္သည့္အေလ်ာက္ ကြၽဲေက်ာင္းသား၊ ႏြားေက်ာင္းသားဘ၀တြင္ က်ေရာက္လင့္ကစား ကတိုးေကာ့ႏွတ္ရြာမ်ားသို႔ ေရာက္ရွိစဥ္က ျမင္ေတြ႔ရေသာ လူခ်မ္းသာတို႔၏ ႀကီးပြားခ်မ္းသာ တိုးတက္ေနသည္ကို အားက်ကာ ၎တို႔ကဲ့သို႔ ျဖစ္လာရန္ ႀကိဳးစားမည္ဟု သႏၷိ႒ါန္ခ်ထားေလသည္။

လူလားေျမာက္အရြယ္သို႔ ေရာက္ရွိလာေသာအခါတြင္ မိဘႏွစ္ပါးလည္း ကြယ္လြန္ၿပီး ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ မိမိ၏အၾကံအစည္ ေအာင္ျမင္ရန္အတြက္ ကတိုး၊ ေကာ့ႏွတ္ရြာႏွင့္ တဆက္တည္းျဖစ္ေသာ သံလြင္ျမစ္ေပၚရွိ သံဃာပိုင္ရြာရွိ မိမိ၏ အစ္မႀကီး ေဒၚေထာေဂ့ (မိထ၀္ဂြံ) ရွိရာသို႔ လာေရာက္ေနထိုင္ကာ အစ္မ၏ လယ္ေျမတြင္ လယ္သမားအျဖစ္ ၀င္ေရာက္လုပ္ကိုင္ေလသည္။

အခ်ိန္တန္အရြယ္ေရာက္ေသာအခါ ဖူးစာရွင္ျဖစ္ေသာ မိေရႊမႈန္ႏွင့္ လက္ထပ္ထိမ္းျမားေလသည္။ မိေရႊမႈန္သည္ အိမ္တြင္းမႈအျပင္ ေကာက္စိုက္ျခင္း၊ ကိုင္းလုပ္ျခင္းတုိ႕၌လည္း ေယာက်ာ္းမ်ားႏွင့္ ရင္ေဘာင္တန္းၿပီး ပစၥည္းဥစၥာရွာေဖြ တတ္သူျဖစ္ေလသည္။ တက္ညီလက္ညီျဖင့္ ဘ၀ခရီးကို စတင္ေလၽွာက္စဥ္မွာပင္ မိေရႊမႈန္ သည္ မိမိ၏ ခ်စ္လွစြာေသာ ခင္ပြန္းသည္ကို လက္တြဲျဖဳတ္ၿပီး ေသမင္းေခၚရာေနာက္သို႔ ပါသြားရရွာ ေလေတာ့သည္။

ခ်စ္ဇနီးကြယ္လြန္ၿပီးေနာက္ ၀မ္းနည္းဖြယ္ရာ၊ အားနည္းဖြယ္ရာမ်ားကို ဖယ္ရွားၿပီး ဘ၀ကို အရႈံးမေပးေသာ ေယာက်္ားပီပီ မိမိ၏အဓိ႒ာန္ ေအာင္ျမင္ေရးအတြက္ မင္းျဖစ္လိုက မင္းနားခစား၊ သူေ႒းျဖစ္လိုက သူေ႒းနားမွာ ခစားမွျဖစ္မယ္ဟု စိတ္ကူးၿပီး ေကာ့ႏွတ္ရြာရွိ သူေဌးႀကီးဦးေထာ္အာထံတြင္ အလုပ္၀င္လုပ္ေလသည္။

မွတ္ခ်က္…..

(ေကာ့ႏွတ္ဟူေသာ ေ၀ါဟာရမွာ မြန္ဘာသာ "ကံဟႏွာတ္" ဟူေသာ အသံမွ ျဖစ္ေပၚလာေသာ အမည္ျဖစ္သည္။ "ကံ" ဟူေသာအဓိပၸါယ္မွာ ကုန္းျမင့္ေျမေနရာကို ဆိုလုိၿပီး "ဟႏွာတ္" မွာ ပက္ခြံ႕ဟူေသာ အဓိပၸါယ္ရသည္။ ေကာ့ႏွတ္ရြာ မျဖစ္ေပၚလာမီ ထိုေနရာကို ေရလႊမ္းမိုးေသာအခါ ပက္ခြံ႕ေလာက္ရွိေသာ ကုန္းျမင့္ကေလးသာ ေပၚထြန္းလၽွက္ရွိၿပီးေနာက္ ပက္ခြံ႕မၽွေလာက္သာ ရွိေသာေျမႏွင့္ ပတ္၀န္းက်င္ေနရာတြင္ ရြာတည္ေသာအခါ ထိုရြာကို "ေကာ့ႏွတ္" "ပက္ခြံ႔ကုန္း" ဟူ၍ ေခၚတြင္ေလသည္။)

ဦးေထာ္အာ၏ စည္းစိမ္ခ်မ္းသာ ပစၥည္းႂကြယ္၀မႈကို အားက်၍ ဦးေထာ္အာကဲ့ သို႔ ႂကြယ္၀ခ်မ္းသာရန္
(၁) အလုပ္ကို ႀကိဳးစားလုပ္မည္။
(၂) ရဲရဲ၀ံ့၀ံ့ ေနာက္မတြန္႔ပဲ လုပ္ရမည္။
(၃) ရိုးသားရမည္။
(၄) ေ၀ဖန္ေထာက္ရႈ မိမိမႈကို ေ၀ဖန္ရမည္ဟူေသာ စည္းကမ္းေလးခ်က္ကို ခ်မွတ္ေလသည္။

ထိုသို႔ သူေဌးႀကီးဦးေထာ္အာထံတြင္ ၀င္ေရာက္အလုပ္လုပ္ေနစဥ္ ေမာင္ေအာက္၏ ေယာကၡမတို႔က ၎တို႔၏ သမီးငယ္ မိေရႊမႈန္၏ညီမ မိေရႊအုပ္ႏွင့္ ျပန္လည္ လက္ဆက္ေပးေလသည္။ မိေရႊအုပ္ႏွင့္ ၾကာရွည္မေပါင္း လိုက္ရဘဲ အစ္မမိ ေရႊမႈန္နည္းတူ မိေရႊအုပ္လည္း ေသဆံုးသြားေလသည္။

ဒုတိယဇနီးေသဆံုးၿပီးေနာက္ ရွိသမၽွပစၥည္းမ်ားကို အစ္မႀကီးအားအပ္ႏွံခဲ့ၿပီး သူေဌးႀကီးဦးေထာ္အာထံတြင္ ေျခစံုပစ္၍ အလုပ္၀င္လုပ္ေတာ့သည္။

သူေဌးႀကီး ဦးေထာ္အာႏွင့္ဇနီး ေဒၚခမာနားတို႔သည္ ထိုအခ်ိန္တြင္ ေကာ့ႏွတ္ရြာ၌ အလြန္ႂကြယ္၀ခ်မ္းသာေသာ သူေဌးႀကီးဟု ေက်ာ္ၾကားလၽွက္ရွိသည္။ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕တြင္ သားျဖစ္သူ ေမာင္ေရႊအိုးအမည္ျဖင့္ ေရႊအိုးဘရားသား ကုမၸဏီတစ္ခုကိုလည္း တည္ေထာင္ထားေလသည္။ သစ္ေတာပိုင္ရွင္သူေဌးႀကီးလည္း ျဖစ္သည္။ ေကာ့ႏွတ္ ဘုရား ေက်ာင္း၀င္းရွိ တုိက္ေက်ာင္းႀကီး မဟာျမတ္မုနိ ပိဋကတ္တိုက္ႏွင့္ မီးေလာင္သြားေသာ ဇရပ္ႀကီး တစ္ေဆာင္၏ အလွဴရွင္လည္း ျဖစ္၏။

ေမာင္ေအာက္သည္ သူေဌးႀကီး ဦးေထာ္အာထံ၌္ အလုပ္၀င္လုပ္ရာတြင္ ေရေတြ႔ေသာငါးက့ဲသို႔ စိတ္အားငယ္မႈ၊ ၀မ္းနည္းမႈမ်ားကို ေျဖေဖ်ာက္၍ စိတ္ခ်မ္းသာစြာျဖင့္ အလုပ္ကိုႀကိဳးစားျခင္း စည္းကမ္းေသ၀ပ္ျခင္းတို႔ေၾကာင့္ အလုပ္သမားအေပၚ ေခါင္းေဆာင္မႈ ရရွိလာသည္။ သူေဌးႀကီးဦးေထာ္အာသည္ ရိုးသားေသာ ေမာင္ေအာက္အား အလုပ္သမားေခါင္းေဆာင္ခန္႔ၿပီး သစ္ေတာႀကိဳး၀ိုင္းသို႔ မိမိ၏ လူယံုအျဖစ္ႏွင့္ ေစလႊတ္၍ သစ္လုပ္ငန္းကို လုပ္ကိုင္ေစသည္။ ေမာင္ေအာက္သည္ သစ္ေတာႀကဳိး၀ိုင္းတြင္ သူေဌးႀကီးအလုိက် သစၥာရွိရွိ ျဖင့္ လုပ္ကိုင္ေဆာင္ ရြက္ေပးသျဖင့္ အေတာ္ဆံုးႏွင့္ သစၥာအရွိဆံုး အလုပ္သမားေခါင္းေဆာင္အျဖစ္ အသိ အမွတ္ျပဳကာ ဆုေငြမ်ားခ်ီးျမႇင့္ၿပီး သူေကာင္းျပဳေလသည္။ ထိုသို႔ ဥစၥာပစၥည္းႏွင့္ ခ်ီးျမႇင့္ျခင္းခံရေသာ္လည္း ေမာင္ေအာက္မွာ ဘ၀င္ျမင့္ျခင္းမရွိပဲ မိမိ၏ ေရာက္လိုေသာ ပန္းတိုင္ကိုပင္ စြဲၿမဲစြာထားၿပီး အလုပ္ကိုႀကိဳးစား၍ လုပ္ကိုင္ေလသည္။

ထိုသို႔ အလုပ္ႀကိဳးစားမႈ စည္းကမ္းရွိမႈတို႔ေၾကာင့္ ပစၥည္းဥစၥာမ်ား စုေဆာင္းမိလာ၏။ စုေဆာင္းမိလာေသာ ဥစၥာပစၥည္းမ်ားကို ထိန္းသိမ္းရန္ဘ၀ၾကင္ေဖာ္ လိုလာ၏။ တတိယေျမာက္ဇနီးအျဖစ္ မိဂ်ာဥႏွင့္ လက္ထပ္ ထိမ္းျမားျပန္ေလသည္။

မိဂ်ာဥႏွင့္ ထိမ္းျမားၿပီးေနာက္ စုေဆာင္းထားေသာေငြအျပင္ သူေဌးႀကီး ဦးေထာ္အာထံမွ ေခ်းယူထားေသာ ေငြအရင္းအႏွီးျဖင့္ သူေဌးႀကီးဦးေထာ္အာထံမွ အလုပ္ခြဲထြက္ကာ မိမိကိုယ္ပိုင္သစ္လုပ္ငန္းကို စတင္လုပ္ကိုင္ ေလေတာ့သည္။

ေမာင္ေအာက္သည္ မိမိကိုယ္ပိုင္သစ္လုပ္ငန္းလုပ္ကိုင္ရန္အတြက္ သစ္ေတာသို႔မထြက္မီ တစ္ေန႔တြင္ "ငါသည္ ငယ္စဥ္အခ်ိန္ ဆင္းရဲသားအခ်ိန္၌ ငါရည္မွန္းထားေသာ ခ်မ္းသာရမည့္ ေရာင္ျခည္ဦးဘ၀သို႔ ငါတက္လွမ္းရ ေတာ့မည္။ သို႔ေသာ္ကံတရားသည္ ဆန္းၾကယ္ပါ၏။ ဉာဏ္ႏွင့္၀ီရိယသည္ ကံတရား၏ အျခံအရံမၽွသာ ျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ငါ့ေကာင္းမႈကံျပည့္ေအာင္ ရတနာသံုးပါးသည္ ငါ၏ ကိုးကြယ္ရာ ျဖစ္ပါသည္" ဟု စိတ္ကူးမိေလသည္။

ထိုစိတ္ကူးခံစားခ်က္ကို ႏွလံုးသြင္းလၽွက္ ပန္း၊ ဆီမီး၊ ဖေယာင္းတုိင္မ်ားကို ကိုင္ေဆာင္လၽွက္ ဘုရားေက်ာင္ ၀င္းအတြင္းသို႔ ၀င္သြားေလသည္။ ဘုရားေက်ာင္း ၀င္းအတြင္းရွိ ဘုရားငုတ္တို ေစတီအနီးသို႔ ေရာက္ေသာ အခါတြင္ ပန္း၊ ဆီမီး၊ ဖေယာင္းတိုင္မ်ားျဖင့္ ဘုရားအားပူေဇာ္ကာ သူ၏လိုအင္ဆႏၵကို ဆုေတာင္း၍ အိမ္သို႔ ျပန္သြားေလသည္။

ယင္းဆုေတာင္းခ်က္ႏွင့္အညီ ေအာင္ျမင္မႈသည္ မေ၀းေသာကာလတြင္ ရွိေနၿပီးျဖစ္သည္ကို ေမာင္ေအာက္ သည္ ယံုၾကည္မႈအျပည့္ႏွင့္ ၀မ္းေျမာက္၀မ္းသာ ျဖစ္ ေနမိေလသည္။

ေမာင္ေအာက္သည္ ယံုၾကည္မႈအျပည့္အ၀ျဖင့္ သစ္ေတာသို႔ တက္သြားသည္။ ထိုအခ်ိန္၌ တနသၤာရီတိုင္းသည္ အဂၤလိပ္တို႔ သိမ္းပိုက္ထားၿပီး ျမန္မာျပည္အထက္ပိုင္းမွာ မၿငိမ္မသက္ျဖစ္ေနေသာ အခ်ိန္အခါျဖစ္ေလသည္။ သကၠရာဇ္ ၁၂၄၇ ခုႏွစ္၊ သီေပါမင္းပါေတာ္မူၿပီးေနာက္ ရွမ္းျပည္ႏွင့္ ကယားျပည္နယ္တြင္ အဂၤလိပ္တို႔ကို ခုခံ တိုက္ခိုက္ၾကသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ တုိင္းရင္းသားရွမ္းႏွင့့္ ကယားတို႔ကို အဂၤလိပ္တုိ႔က ဆက္လက္ႏွိမ္နင္းေနရ ေလသည္။ ေနာက္ဆံုးတြင္ တိုင္းရင္းသားမ်ားတုိ႔သည္ အားမတန္၍ မာန္ေလၽွာ့ကာ အဂၤလိပ္တို႔ႏွင့္ ေစ့စပ္ ေျပၿငိမ္းရေလသည္။ သို႔ေသာ္ ကယားေစာ္ဘြားတုိ႔က မိမိတို႔ပိုင္သစ္ေတာမ်ား ျဖစ္ၾကေသာ လြယ္ေကာ္၊ မယ္ဖ၊ မယ္ခဲ၊ သဖန္းေခ်ာင္း သစ္ေတာမ်ားကို ေစ်းေပါေပါျဖင့္ တုိင္းရင္းသား ညီအစ္ကိုေတာ္ျဖစ္သည့္ မြန္လူမ်ဳိး ဦးနာေအာက္အား သစ္ထုတ္ခြင့္ ေပးလိုက္ေလသည္။ ရွမ္းေစာ္ဘြားမ်ားကလည္း မိမိတို႔ပိုင္ သစ္ေတာမ်ားမွ နန္းဖဲေတာကိုလည္း ဦးနာေအာက္အား ေစ်းႏႈန္းခ်ဳိသာစြာျဖင့္ လုပ္ကိုင္ခြင့္ေပးေလသည္။ အေရးႀကီးေသြးနီးဆိုသကဲ့သို႔ တိုင္းရင္းသားအခ်င္းခ်င္း ႐ိုင္းပင္းကူညီမႈေၾကာင့္ ေန႔ခ်င္းညခ်င္းဆိုသလို ဦးနာေအာက္၏စီးပြားေရးမွာ အံ့ၾသဖြယ္ေကာင္းေလာက္ေအာင္ တုိးတက္လာေတာ့သည္။

ဦးနာေအာက္၏ သစ္တံဆိပ္မွာ (၃၃၃) ျဖစ္သည္။ ယင္းတို႔သည္ ရတနာသံုးပါး၊ ပိဋကတ္သံုးပံု၊ ဘံုသံုးပါးဟူ၍ အဓိပၸါယ္ရသည္။ ထိုတံဆိပ္ကို မွတ္ပံုတင္ၿပီး မိမိပိုင္သစ္ေတာမွ သစ္မ်ားကို ယင္းတံဆိပ္ျဖင့္ ခတ္ႏွိပ္ေလ သည္။ ကုသိုလ္ကံ အက်ဳိးေပးလာမႈေၾကာင့္ ထုတ္လုပ္ရန္အလြန္ခက္ေသာ မယ္ဖ၊ မယ္ခဲ၊ သဖန္းေခ်ာင္း သစ္ေတာမ်ားရွိ သစ္မ်ားသည္ ထိုႏွစ္တြင္ မိုးသည္းထန္ စြာရြာၿပီး ေရလၽွံမႈေၾကာင့္ သံလြင္ျမစ္အတြင္းသို႔ အလြယ္တကူ ေရာက္ရိွလာကာ ျမစ္တေလၽွာက္ ေမ်ာပါလာၾကၿပီး ကတိုး၊ ေကာ့ႏွတ္သစ္ဆိပ္သို႔ ေကာင္းမြန္စြာ ဆုိက္ေရာက္လာ ၾကေလသည္။

ထိုအခ်ိန္တြင္ သံလြင္ျမစ္ကမ္းေပၚရွိ သံဃာပိုင္ရြာမွ ေမာ္လၿမဳိင္သို႔ စီးဆင္းေသာ သံလြင္ျမစ္တစ္ေလၽွာက္ ငါးမုိင္ေလာက္အကြာအေ၀းအထိ သစ္ေဖာင္မ်ားျဖင့္ ျပည့္ႏွက္ေနေတာ့၏။ ထိုသစ္အားလံုး၏ တံဆိပ္မွာ (၃၃၃) ျဖစ္ေလသည္။ သစ္ထုတ္လုပ္ေရးစခန္းမွ ေကာ့ႏွတ္ရြာအေရာက္ သစ္တစ္လံုးအတြက္ ကုန္က်စရိတ္ေငြသည္ ေငြဒဂၤါး ၂၀ ျဖစ္သည္။ ေမာ္လၿမိဳင္တြင္ ေရာင္းရေသာ ေစ်းႏႈန္းမွာ ေငြဒဂၤါး ၉၀-၁၀၀ ထိ ေရာင္းရသျဖင့္ ထိုႏွစ္ဦးမွာပင္ ဦးနာေအာက္သည္ စုစုေပါင္း အျမတ္ေငြ ၁၀ သိန္းခန္႔ရရွိေလေတာ့သည္။

ေမာင္ေအာက္၏ ဆုေတာင္းခန္းသည္ ျပည့္စံုၿပီး ဉာဏ္ႏွင့္ လံု႔လ၊ ၀ီရိယသာ က်န္ေတာ့သည္။ ဆင္းရဲသား ဘ၀မွ ေန႔ခ်င္းညခ်င္း ခ်မ္းသာလာေသာ္လည္း မိမိ၏ ဘ၀ေဟာင္းကိုမေမ့ဘဲ မိမိ၏ အလုပ္သမားမ်ားအေပၚ ဘႀကီးအရြယ္ကို ဘႀကီး၊ ဖခင္အရြယ္ကို ဖခင္လိုသေဘာထားၿပီး ခ်ီးျမႇင့္ထိုက္သူကို ခ်ီးျမႇင့္၍ ဆံုးမသင့္သူကို ဆံုးမေလသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ အလုပ္သမားမ်ားက ဖခင္လိုသေဘာထားၿပီး ဘႀကီးေအာက္လို႔ အမႊန္းတင္ ေခၚၾကေလသည္။ မြန္ဘာသာအားျဖင့္ "အနာဲအံက္" "ဘႀကီးေအာက္" ဟူ၍လည္း အမႊန္းတင္ၿပီး ေခၚၾကသည္။ "အနာဲ" ၏ အဓိပၸါယ္မွာ "ဘႀကီး" ျဖစ္သည္။

ထိုသို႔ႀကီးပြားခ်မ္းသာလာေသာ အႏုိင္ေအာက္သည္ ပက္ခြံ႔မၽွေလာက္သာရွိေသာ ေအာင္ေျမေပၚတြင္ ရပ္တည္ၿပီး ဘုရားငုတ္တိုေစတီငယ္ထံတြင္ အဓိ႒ာန္၀င္ကာ ဆုေတာင္းခဲ့သျဖင့္ ယခုအခါ ဆုေတာင္းသည့္ အတိုင္း ျပည့္စံုလာသည္ကို အဖန္ဖန္သတိရသျဖင့္ အလုပ္အားသည့္အခါတိုင္း သစ္ေတာႀကိဳး၀ိုင္းမွ ေကာ့ႏွတ္ သို႔ ျပန္လာသည္။ ဘုရား ငုတ္တိုငယ္ကို ေစတီကေလးကို ေစတီအႀကီးအျဖစ္ ျပည္လည္တည္ကာ ဇနီးသည္ ေဒၚဂ်ာဥႏွင့္အတူ ေရစက္သြန္းခ် အမၽွ ေပးေ၀ခဲ့ေလသည္။

ဇနီးသည္ ေဒၚဂ်ာဥမွာလည္း ႏိုင္ေအာက္ႏွင့္ ၾကာရွည္လက္မတြဲလိုက္ရဘဲ ေသမင္းေခၚရာေနာက္သို႔ လိုက္ရျပန္သည္။

ဦးနာေအာက္သည္ ထိုအခ်ိန္တြင္ အသက္ ၄၀ ေက်ာ္မၽွသာရွိေသးသည္။ ဇနီးသည္ေသဆံုးသည့္အတြက္ တရားႏွင့္ေျဖကာ အံႀကိတ္၍ အလုပ္ကို ဆက္လုပ္ေလေတာ့သည္။

ထိုအျမတ္ေငြ ဆယ္သိန္းျဖင့္ သစ္ထုတ္လုပ္ေရးလုပ္ငန္းကို တိုးခ်ဲ႕လိုက္ေလသည္။

သံလြင္ျမစ္အေရွ႕ဘက္ ယိုးဒယား (ထိုင္း) ျပည္တြင္ မယ္ေဟာင္ဆြန္သစ္ေတာ ႀကဳိး၀ို္င္းကို အခြန္ေဆာင္ၿပီး မိမိကိုယ္ တိုင္ႀကီးၾကပ္၍ ဆင္ေပါက္အစီး (၄၀) ႏွင့္ သစ္ထုတ္လုပ္ေရးလုပ္ငန္းကို လုပ္ကိုင္ရာ အျမတ္အစြန္း မ်ားစြာ ရလာျပန္၏။

ဦးနာေအာက္သည္ အလုပ္ကို ထႂကြစြာလုပ္၏။ ႏိုးႏိုးၾကားၾကားအျမဲတမ္းရွိ၏။ ငယ္သားအေပၚ သနားၾကင္နာမႈ ရွိ၏။ အျမင္မေတာ္သည္မ်ားကို သည္းခံၿပီး ျပဳျပင္ေပး၏။ လုပ္ငန္းတစ္ခုကို ကိုယ္တိုင္က်င့္ၾကံေထာက္ရႈၿပီးမွ လုပ္တတ္၏။ ထိုကဲ့သို႕ေသာ ထႂကြႏိုးၾကား သနားသည္းခံ၊ ေ၀ဖန္ေထာက္ရႈဟူေသာ နာယကဂုဏ္ ေျခာက္ပါး ကို လက္ခံထားၿပီး လုပ္ငန္းကို လုပ္ေဆာင္ေသာေၾကာင့္ သူ၏ လုပ္ငန္းသည္ လ်င္ျမန္စြာ တိုးတက္ျခင္းျဖစ္ေလသည္။

လုပ္ငန္းကိုတြင္က်ယ္လာေအာင္ မယ္ေဟာင္စြန္သစ္ေတာကို တူျဖစ္သူ (ဇနီးမိဂ်ာဥ ဘက္မွ) ႏိုင္ထြန္းရင္ႏွင့္ ႏိုင္တြတ္တို႔အား ဆင္အစီး ၄၆ စီးႏွင့္ ႀကီးၾကပ္ ခိုင္းေစၿပီး မိမိမွာမူ ရွမ္းျပည္ရွိ ေမာင္းမဲသစ္ေတာႏွင့္ ကယား ျပည္နယ္ရွိ ဖားေစာင္း သစ္ေတာကို ဆက္လက္လုပ္ကိုင္ျပန္သည္။

ဦးနာေအာက္သည္ သစ္ေတာလုပ္ငန္းတြင္ မ်ားစြာေအာင္ျမင္မႈရၿပီးေနာက္ ေကာ့ႏွတ္ရြာသို႔ျပန္လာေသာ အခါတြင္ ခ်စ္တီးကုလားႏွင့္ ဘာဘူကုလားမ်ားသည္ တုိင္းရင္းသားျဖစ္ၾကေသာ ေတာင္သူလယ္သမားမ်ားအား မတန္မဆေသာ အတိုးႏႈန္းျဖင့္ ေငြေခ်းၿပီး ေသြးစုပ္ခ်ယ္လွယ္ေနသည္ကို ေတြ႕ျမင္ရသျဖင့္ ထိုခ်စ္တီးကုလား ႏွင့္ ဘာဘူကုလားမ်ားကို တိုက္ရန္အတြက္ ေငြတိုးခ်စားျခင္းႏွင့္ စပါးေရာင္း၀ယ္လုပ္ငန္းကို တုိးခ်ဲ႕စမ္းသပ္ လုပ္ကိုင္ေလေတာ့သည္။

ႏိုင္ငံျခားပြဲစား ခ်စ္တီး၊ ဘာဘူကုလားမ်ားသည္ သူတို႔၏စီးပြားေရး ေစ်းကြက္ထဲသို႔ မြန္တိုင္းရင္းသား ေခတ္ပညာမဲ့ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းထြက္ အရင္းရွင္ေပါက္စတစ္ေယာက္ ၀င္ထြက္လာသည္ကို အထူးမလိုလား၍ ဦးနာေအာက္၏ လုပ္ငန္းပ်က္စီးရာပ်က္စီးေၾကာင္းအတြက္ နည္းအမ်ဳိးမ်ဳိးျဖင့္ တိုက္ခိုက္လာၾက၏။ ထိုသုိ႔ တိုက္ခိုက္ခံရမႈအျပင္ ဦးနာေအာက္အလုပ္သမားမ်ား၏ လုပ္ငန္းမကြၽမ္းက်င္မႈေၾကာင့္ ပထမတြင္ အရႈံးႏွင့္သာ ရင္ဆိုင္ရေလေတာ့သည္။ သို႔ေသာ္လည္း ဦးနာေအာက္မွာကား "ဘဲအုပ္တစ္ရာႏွစ္ရာ မေဗဒါကတစ္ပင္တည္း၊ ေဗဒါပ်ံအံကိုခဲ ပန္းပန္လၽွက္ပဲ" ဟူေသာ စာဆိုႏွင့္အညီ အရင္းရွင္ႏိုင္ငံျခားသားတို႔ ၀ိုင္းၿပီး တုိက္ခုိက္ၾကသည္ ကို အျပံဳးမပ်က္ အံႀကိတ္လၽွက္ ရင္ဆိုင္ရန္ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ် လိုက္ေလသည္။

"ခုခံ၀့ံသူ ေအာင္ပြဲရ၏" ဟူေသာေဆာင္ပုဒ္ကို လက္ခံယံုၾကည္ၿပီး မိမိ၏အားနည္းခ်က္ ဟာကြက္ေပ်ာ့ကြက္မ်ား ကို ေလ့လာရာတြင္ မိမိ၏ပြဲစားမ်ားႏွင့္ အလုပ္သမားမ်ား မကြၽမ္းက်င္မႈေၾကာင့္ လုပ္ငန္းမေအာင္ျမင္သည္ကို ေတြ႔ရသျဖင့္ သစ္ေတာလုပ္ငန္း၌ အားထားရေသာ လူယံုေတာ္ဦးငယ္ကိုဆင့္ေခၚၿပီး စပါးလုပ္ငန္းတြင္ တာ၀န္ယူ ထမ္းေဆာင္ေစသည္။ ေငြေၾကးဘက္တြင္မူ မိမိ၏လူယံုေတာ္ဦးဘိုးခင္အား တာ၀န္ခ်ထားေလသည္။ စာေရးႀကီးဦးဘိုးခင္သည္ ေန႔စဥ္ ၀င္ေငြထြက္ေငြစာရင္းႏွင့္ ဘဏ္သြင္းေငြထုတ္ေငြစာရင္းမ်ားကုိ ဦးနာေအာက္ အား တင္ျပအစီရင္ခံရေလသည္။

ေကာ့ႏွတ္ဘုရား၀င္း အေရွ႕ေျမာက္ေထာင့္၌ ေဟာင္းႏြမ္းယိုယြင္းေနေသာ ႐ုပ္ပြားေတာ္ေလးဆူ တည္ရွိေန သည္။ တစ္ေန႔တြင္ လယ္သူမ မမိဗ်ဴသည္ ေကာ့ႏွတ္ရြာတြင္းမွ လယ္ေတာသုိ႔အသြား ထုိ႐ုပ္ပြားေတာ္ေလးဆူ တည္ရွိရာေနရာသို႔ ျဖတ္သြားစဥ္ ႐ုပ္ပြားေတာ္ေလးဆူအား ၀င္ဖူး၍ အဓိ႒ာန္ျပဳ ဆုေတာင္းေလသည္။ "တပည့္ေတာ္မသည္ ဆင္းရဲသူတစ္ဦး ျဖစ္ပါသည္။ တပည့္ေတာ္မသည္ ခ်မ္းသာခဲ့ေသာ္ မြန္ျမတ္ေသာ ေစတီတစ္ဆူ တည္ေဆာက္ လွဴဒါန္းပါမည္ဘုရား" အဓိ႒ာန္ျပဳ၏။ ထုိသုိ႔ ဆုေတာင္းၿပီးေနာက္ မၾကာမီေသာ ကာလတြင္ပင္ သူေ႒းႀကီးမုဆုိးဖုိ ဦးနာေအာက္သည္ ထုိလယ္သူမအား မိမိ၏ စတုတၳေျမာက္ဇနီးအျဖစ္ လက္ထပ္ထိမ္းျမားလုိက္ေလသည္။

မိဗ်ဴသည္ သူေ႒းႀကီးဦးနာေအာက္၏ ဇနီးအျဖစ္သုိ႔ ေရာက္သြားေသာအခါတြင္ သူမဆုေတာင္းခဲ့သည့္အတုိင္း ႐ုပ္ပြား ေတာ္ေလးဆူေနရာတြင္ ေစတီတစ္ဆူ တည္ၿပီး ဆုေတာင္းျပည့္ေစတီဟု ေခၚတြင္ေစေလသည္။ ထုိေစတီသည္ ယေန႔တုိင္ေအာင္ ဆုေတာင္းျပည့္ေစတီဟုေခၚတြင္ၿပီး တင့္တယ္စြာဖူးေျမာ္ႏုိင္ပါသည္။

ေကာင္းမႈကုသုိလ္တုိ႔မည္သည္ အက်ိဳးေပးလၽွင္ မေႏွးအျမန္ အက်ိဳးခံစားရ သည္ မဟုတ္ပါေလာ။

ဦးနာေအာက္သည္ ဆင္းရဲသားဘ၀မွ ခ်မ္းသာလာသူပီပီ ဘ၀တူဆင္းရဲသားမ်ားအား ကူညီေလ့ရွိ၏။ မိမိက့ဲသို႔ ခ်မ္းသာလာႏုိင္ေအာင္ ထာ၀ရ ဂ႐ုဏာေရွ႕ထားၿပီး ေထာက္ပ့ံျခင္း၊ သြန္သင္ဆံုးမျခင္းႏွင့္ ခ်ီးျမႇင့္ေျမႇာက္စားျခင္း တုိ႔ကုိ အစဥ္တစိုက္ျပဳလုပ္သည္။ တစ္လလၽွင္ ေငြဒဂၤါး ၂၀ ရေသာ အလုပ္သမားတစ္ေယာက္သည္ လတုိင္း လတုိင္း မထုတ္ဘဲ တစ္ႏွစ္ျပည့္မွ ေငြဒဂၤါး ၂၄၀ ထုတ္ယူလၽွင္ အထူးခ်ီးျမႇင့္ေငြအျဖစ္ ေငြဒဂၤါး ၅၀၀ ထပ္ေဆာင္း ေပး႐ုံတင္မက အ၀တ္အစားမ်ားပါ ေထာက္ပံ့ေလသည္။

အလုပ္သမားတုိ႔အား မိမိတုိ႔၏ ေခၽြးနည္းစာတုိ႔ကုိ စုေဆာင္းတတ္ေစျခင္းႏွင့္ ဘ၀တုိးတက္ေရးအတြက္ အခ်ိန္ပုိလုပ္အားေပးျခင္းကုိ အားေပးသည့္ သေဘာပင္။

ထုိ႔ေၾကာင့္ ဦးနာေအာက္၏ အလုပ္သမားမ်ားသည္ သူ၏ေနာက္ကြယ္တြင္ မည္သူမၽွ ခုိးယူသံုးစြဲ အလြဲသံုးစားမႈ မျပဳလုပ္ၾကေခ်။ ထုိေၾကာင့္လည္း သူ၏စီးပြားဥစၥာသည္ ဒီေရအလား တုိးတက္လာ၏။ ကလြီ၊ ဒရယ္၊ သဲကုန္း၊ က်ံဳေတာ္၌လည္းေကာင္း၊ ဟံသာ၀တီ ပဲခူးဘက္၌လည္းေကာင္း၊ ခရမ္းသံုးခြတုိ႔၌လည္းေကာင္း၊ သံလြင္ျမစ္ တစ္ေလၽွာက္ လက္ပံေတာ၊ ေမွာ္ဘီ၊ ထံုးအုိင္ဘက္၌လည္းေကာင္း၊ ဂ်ိဳင္းျမစ္ဘက္ ကရနာ၊ ေကာ့တက္၊ ေကာ့ဘိန္း၊ ေကာ့လမု၊ ဇာသျပင္၊ ဂ်ိဳင္း၊ သရက္ေတာ၊ ဂႏၶီတုိင္ေအာင္ တုိ႔၌လည္းေကာင္း၊ က်ိဳက္မေရာ၊ အတၳရံျမစ္ကမ္းရွိ ရြာတုိ႔၌လည္းေကာင္း စပါးမ်ား ၀ယ္ယူေလေတာ့သည္။

ဦးငယ္သည္ အျခားပြဲစားမ်ားထက္ ေငြႏွစ္က်ပ္ သံုးက်ပ္ အပုိေပးျခင္းျဖင့္ စပါးကုိ အလြယ္တကူ ၀ယ္ယူရရွိေလ သည္။ ထုိ႔ျပင္ လယ္သမားတုိင္းရင္းသားမ်ားႏွင့္ ရင္းရင္းႏွီးႏွီး ေနထုိင္ဆက္ဆံသြားမႈေၾကာင့္ ႏုိင္ငံျခားပြဲစားမ်ား ထက္ အခြင့္အေရးရကာ မၾကာမီအတြင္း၌ စပါးတင္းေပါင္း ၂၅၀၀၀၀ အထိ ၀ယ္ယူရရွိသည္။

၀ယ္ယူရရွိေသာ စပါးမ်ားကုိ တုန္ကင္း၊ ေလွမ်ားျဖင့္တင္ၿပီး "ေအာင္ေခမာ"၊ "ေအာင္ပန္း" တစ္ထပ္သေဘၤာ မ်ားျဖင့္ ဆြဲကာ ေအာင္ေမာင္းႀကီးမ်ားကုိ တီးခတ္၍ ေမာင္းတဒူဒူႏွင့္ အသံေပးၿပီး ေမာ္လၿမိဳင္သုိ႔ သယ္ေဆာင္ သြားေလသည္။ ဦးငယ္သည္ ေမာ္လၿမိဳင္တြင္ စပါးသြင္းၿပီးေနာက္ ေကာ့ႏွတ္ရြာသုိ႔ ျပန္လာခဲ့ေလသည္။

ဦးငယ္သည္ မိမိအေနျဖင့္ သူမ်ားထက္ ေငြပုိေပးၿပီး ၀ယ္သည္ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ေငြဒဂၤါး ၈၀၀ မၽွ စာရင္းကြာျခား ေလ်ာ့ နည္းသည္ကုိ ဦးနာေအာက္ ဆူပူေတာ့မည္ဟု ယူဆထားေသာ္လည္း ဦးနာေအာက္က "ငါအရင္းရရင္ ၿပီးတာပဲ၊ အျမတ္မရရင္ ေနပါေစ တုိ႔တုိင္းရင္းသားေတြ မနစ္နာရင္ ၿပီးတာပဲ" ဟု ေျပာရင္း တဒုန္းဒုန္းႏွင့္ ေထာင္းေနေသာ ကြမ္းဆံမွ ကြမ္းကုိယူစားၿပီး ဦးငယ္အား လူယံုေတာ္စာေရးႀကီး ဦးဘုိးခင္ထံ စားရင္းရွင္းၿပီး ပြဲခထုတ္ယူရန္ ေစလႊတ္လုိက္ေလသည္။

စာေရးႀကီး ဦးဖုိးခင္သည္ စပါးတစ္ရာႏွင့္ ပြဲခ ၂၀ ႏႈန္း စပါး ၂ သိန္းခြဲအတြက္ ပြဲခ ေငြေပါင္း ၅၀၀၀ က်သင့္ ေသာ္လည္း ေမာင္ငယ္စာရင္းအတြက္ ေငြ ၈၀၀ ေလ်ာ့ ေနသည္အတြက္ စာရင္းစာအုပ္ကုိကုိင္ၿပီး ဦးနာေအာက္ထံသြား၍ ေလ်ာ့ေနသည့္ေငြအတြက္ ႏႈတ္ယူရမည္၊ မႏႈတ္ယူရမည္ကုိ သိလုိ၍ သြားေမးေလ၏။

ဦးနာေအာက္သည္ စာရင္းစာအုပ္ကုိယူၿပီး ၾကည့္ရာတြင္ စာရင္းေဟာင္းတြင္ ယခင္က ပြဲစားတစ္ေယာက္သည္ စပါးတင္း ၉၀၀၀၀ ၀ယ္ရာ၌ ေငြ ၁၄၀၀ ေလ်ာ့၍ လည္းေကာင္း၊ ေနာက္ပြဲစားတစ္ေယာက္သည္ စပါးတင္း ေပါင္း ၆၀၀၀၀ ၀ယ္ရာ၌ ေငြ ၈၀၀ ေလ်ာ့၍လည္းေကာင္း၊ က်န္ပြဲစားတစ္ဦးသည္ စပါးတင္းေပါင္း ၃၀၈၀၀ ၀ယ္ယူရာတြင္ ေငြေပါင္း ၈၀၀ ေလ်ာ့၍လည္းေကာင္း ေတြ႕ရွိေသာအခါတြင္ ပြဲစားသံုးေယာက္၀ယ္ေသာ စပါးစုစုေပါင္း တင္း ၁၈၀၀၀၀ တြင္ ေလ်ာ့ေငြေပါင္းက က်ပ္ ၃၀၀၀။ ေမာင္ငယ္၀ယ္သည့္စပါးက တင္းေပါင္း ၂၅၀၀၀၀၊ ေငြေလ်ာ့သည္က ၈၀၀၊ စပါးတင္း ဆယ္တင္းတြင္ ဆယ္ျပားေလာက္ ေလ်ာ့သည့္သေဘာ မွတ္ခ်က္ေတြ႕ရွိသျဖင့္ ခ်ီးျမႇင့္သည့္အေနႏွင့္ ေလ်ာ့ေငြကုိ ပြဲခမွ မႏုတ္သည့္အျပင္ ေနာက္ထပ္ေငြ ၁၀၀၀ က်ပ္ ထပ္ေဆာင္းေပးလုိက္သည္။

ဤတြင္ ဦးနာေအာက္သည္ ခ်ီးျမႇင့္ထုိက္သူအား ခ်ီးျမႇင့္ၿပီး ဆံုးမသင့္သူကိုလည္း ဆံုးမတတ္ေၾကာင္း ျပသလုိက္ျခင္း ျဖစ္၏။

ဦးနာေအာက္သည္ ေငြတုိးခ်လုပ္ငန္းကုိလည္း လုပ္ကုိင္သည္။ ခ်စ္တီးကုလားထံ လယ္သမားမ်ား အဆမတန္ ေသာ အတုိးျဖင့္ ေငြေခ်းရသည္ကုိ မိမိသည္လည္း လယ္သမားဘ၀မွ တက္လာသူ ျဖစ္သည္ႏွင့္အညီ ေတြ႕ျမင္ရသည့္အတြက္ ခ်စ္တီးကုလားကုိ ျပန္တုိက္သည့္သေဘာျဖင့္ အတုိးႏႈန္းသက္သက္သာသာျဖင့္ လယ္သမားမ်ားအား ေငြေခ်း၏။ လယ္ယာလုပ္ငန္းကုိလည္း တုိးခ်ဲ႕သည္။ ၎၏ လုပ္ငန္းမ်ားတြင္ တုိင္းရင္းသားမ်ားကုိသာ လုပ္ကုိင္ေစ ေလသည္။

မီးသေဘၤာသူေ႒း ျဖစ္လာျခင္း

ဦးနာေအာက္သည္ အဂၤလန္ႏုိင္ငံ စေကာ့တလန္ျပည္၊ ဂလာစဂုိၿမိဳ႕ရွိ မကၠီအင္ ဘကၠစတာ ကုမၸဏီထံမွ သေဘၤာမ်ားႏွင့္ စက္ပစၥည္းမ်ားကုိ ဦးေရႊေလးအား ေစလႊတ္၍ မွာၾကား၀ယ္ယူေလသည္။

သေဘၤာလြန္းတင္ရန္အတြက္ သေဘၤာက်င္းကုိ မုတၱမၿမိဳ႕၊ ဆီဆံုရပ္၌ တည္ေဆာက္ေလသည္။ ထုိသေဘၤာ က်င္းသည္ သကၠရာဇ္ ၁၂၆၂ ခုႏွစ္တြင္ တည္ေဆာက္ၿပီးစီးၿပီး ကုန္က်စရိတ္မွာ တစ္သိန္းေက်ာ္ျဖစ္သည္။

ဦးနာေအာက္ ပုိင္ဆုိင္ေသာ သေဘၤာမ်ားမွာ (၁) ေအာင္စၾကၤာ၊ (၁) ေအာင္မဂၤလာ၊ (၃) ေအာင္တပ္၊ (၄) ေအာင္သိန္း၊ (၅) ေအာင္ဒီပါ၊ (၆) ေအာင္သီတာ၊ (၇) ေအာင္မဂၤလာျဖစ္ၿပီး ႏွစ္ထပ္သေဘၤာမ်ားျဖစ္သည္။ တစ္ထပ္သေဘၤာမ်ားမွာ (၁) ေအာင္ေဇယ်ႏွင့္ (၂) ေအာင္နိဗၺာန္ဟု ေခၚေသာ္လည္း ေနာင္တြင္ ေအာင္ေခမာႏွင့္ ေအာင္ပန္းဟူ၍ အသီးသီး ေျပာင္းလဲေခၚတြင္ေစခဲ့သည္။

ဦးနာေအာက္ပုိင္ မီးသေဘၤာတုိ႔သည္ ကုိးစီးျဖစ္ကာ ႏွစ္ထပ္မီးသေဘၤာ၏ က်သင့္ေငြသည္ တစ္စီးလၽွင္ က်ပ္ ၆၀၀၀၀ ျဖစ္ၿပီး တစ္ထပ္မီးသေဘၤာ၏ က်သင့္ ေငြသည္ တစ္စီးလၽွင္ က်ပ္ ၃၅၀၀၀ ျဖစ္ေလသည္။

သေဘၤာမ်ား၏ ကုိယ္ထည္ႏွင့္ အမုိးမ်ားကုိ ငွက္ေပ်ာၫြန္႔အေရာင္ ေဆးခ်ယ္ထားၿပီး သေဘၤာ၏ ေျပာင္းတုိင္ မ်ားကုိ အညဳိေရာင္ အခံထား၍ အျဖဴေရာင္ျဖင့္ ရစ္ပတ္ထားေလသည္။ သေဘၤာသားအားလံုးတုိ႔သည္ တုိင္းရင္းသားမ်ားသာ ျဖစ္ေလသည္။ ထုိသေဘၤာမ်ားသည္ သံလြင္ျမစ္၊ ဂ်ိဳင္းျမစ္ႏွင့္ အတၳရံျမစ္မ်ားတြင္ ေျပးဆြဲ၏။

သေဘၤာခမ်ားကုိ အဂၤလိပ္ပုိင္ ဧရာ၀တီကုမၸဏီက သေဘၤာခမ်ားထက္ ေလၽွာ့ေပါ့ေစၿပီး ဘုန္းေတာ္ႀကီး၊ ရွင္သာမေဏ၊ သီလရွင္၊ လူအုိႏွင့္ ကေလးငယ္မ်ားအား အခမယူပဲ နိဗၺာန္ကူးတုိ႔အျဖစ္ သတ္မွတ္၏။ ထုိ႔ျပင္ ဦးနာေအာက္သည္ ႏွစ္စဥ္ႏွစ္တုိင္း သီတင္းကၽြတ္လဆုတ္ (၃) ရက္ေန႔မွစ၍ ေအာင္နိဗၺာန္ တစ္ထပ္ သေဘၤာေပၚတြင္ ကုနိသကၤန္းႏွင့္ လႉဖြယ္၀တၳဳမ်ား တင္ေဆာင္ၿပီး သံလြင္ျမစ္၊ ဂ်ိဳင္းျမစ္ႏွင့္ အတၳရံျမစ္မ်ားတုိ႔၏ ၀ဲယာရွိ ေက်ာင္းမ်ားႏွင့္ ဘီလူးကၽြန္းဘက္ရွိ ေက်ာင္းမ်ားတြင္ တန္ေဆာင္မုန္း လျပည့္ေန႔အထိ ကထိန္အလွဴ မ်ားအျဖစ္ သြားေရာက္လွဴဒါန္းေလ၏။ ယင္းအျပင္ နိဗၺာန္ကူးတုိ႔အျဖစ္ သတ္မွတ္လႉဒါန္းထားေသာ အလွဴဒါန အတြက္လည္း တစ္ခါႏွစ္ခါ ေရစက္ခ် အမၽွေပး ေ၀ေလ့ရွိသည္။

ထုိသို႔ ရြာစဥ္ေလၽွာက္ၿပီး တစ္လပတ္လံုး ကထိန္အလွဴကုိ လႉဒါန္းသည့္အတြက္ ထုိေဒသတြင္ "ကထိန္ လွဴဒါန္းျခင္းအစ ဦးနာေအာက္က" ဟု ယခုတုိင္ ေျပာစမွတ္ျပဳၾကေလသည္။

ဧရာ၀တီ သေဘၤာကုမၸဏီႏွင့္ တုိက္ပြဲ

ျပည္တြင္းေရေၾကာင္း သယ္ယူပုိ႔ေဆာင္ေရးလုပ္ငန္းကုိ လက္၀ါးႀကီးအုပ္ထားေသာ အဂၤလိပ္နယ္ခ်ဲ႕ အရင္းရွင္ပုိင္ ဧရာ၀တီကုမၸဏီႀကီးသည္ သူ၏စီးပြားေရးကြက္ထဲသုိ႔ ၀င္ေရာက္လာေသာ တိုင္းရင္းသား အရင္းရွင္ ဦးနာေအာက္ပုိင္ သေဘၤာမ်ားကုိ မလုိလားမႏွစ္သက္ေခ်။

ထုိ႔ေၾကာင့္ ဦးနာေအာက္သေဘၤာက တစ္က်ပ္ႏႈန္းယူလၽွင္ ဧရာ၀တီကုမၸဏီက တစ္၀က္ေလၽွာ့ကာ ငါးမူး (၅၀ ျပား) ႏႈန္း ယူေလ၏။ ဦးနာေအာက္က တစ္မတ္ (၂၅ ျပား) ႏႈန္း ေလၽွာ့လုိက္၏။ ဧရာ၀တီက တစ္မူး (၁၀ ျပား) ဧရာ၀တီက တစ္ပဲ (၅ ျပား) ေနာက္ဆံုးတြင္ အခမဲ့တင္လာသည့္အထိ တုိက္ပြဲဆင္လာၾက၏။

ဦးနာေအာက္၏ သေဘၤာမ်ားဆိပ္ကမ္းတြင္ မဆုိက္ကပ္ႏုိင္ေအာင္ သေဘၤာဆိပ္ ကမ္းမွန္သမၽွ မိမိတုိ႔ သေဘၤာမ်ားသာ ဆုိက္ကပ္ခြင့္ရရန္ ဧရာ၀တီသေဘၤာ ကုမၸဏီသည္ အခြန္ေဆာင္၍ ၀ယ္ယူေလသည္။ ဦးနာေအာက္၏ သေဘၤာမ်ား ဆုိက္ကပ္ရန္ သေဘၤာဆိပ္ကမ္းမရွိသျဖင့္ အခက္အခဲေတြ႕ရေလ၏။ ထုိအခါ ဘုရင္ခံ၏ အတုိင္ပင္ခံအဖြဲ႕၀င္လည္းျဖစ္ ကတုိးရြာရွိ တုိင္တစ္လုံးအိမ္ပုိင္ရွင္ လည္းျဖစ္ေသာ ဦးေရႊေလးက ဧရာ၀တီကုမၸဏီသည္ ဆိပ္ကမ္းကုိ အခြန္ေဆာင္၍ ကုမၸဏီပုိင္ျဖစ္ေအာင္ လုပ္ႏုိင္သကဲ့သို႔ ျမစ္ေခ်ာင္းအားလုံး ကုိ ဦးနာေအာက္ပုိင္ျဖစ္ေအာင္ အၾကံေပးသျဖင့္ သူ၏အၾကံေပးခ်က္အရ ျမစ္ေခ်ာင္းအားလံုးကုိ အခြန္ေဆာင္ လုိက္ေသာေၾကာင့္ ဧရာ၀တီကုမၸဏီမွ သေဘၤာမ်ားသည္ ျမစ္ေခ်ာင္းတုိ႔တြင္ ေျပးဆြဲႏုိင္ျခင္းမရွိေတာ့ေခ်။ ဧရာ၀တီက ဆိပ္ကမ္းမ်ားပုိင္ၿပီး ဦးနာေအာက္က ျမစ္ေခ်ာင္းမ်ားပုိင္ ျဖစ္ေလသည္။ ခရီးသည္မ်ားသြားလာေရး ခက္ခဲလာေတာ့၏။ တရား႐ုံးသုိ႔ ေရာက္သြားၾက၏။ တရား႐ုံးမွ ဆံုးျဖတ္လုိက္သည္မွာ ဧရာ၀တီသေဘၤာသည္ ခရီးတစ္ခုခုအတြက္ ဆိပ္ကမ္းမွ ဦးနာေအာက္ သေဘၤာထက္အခ်ိန္ေစာစြာ ထြက္ေစၿပီး ဦးနာေအာက္ သေဘၤာထက္ဦးစြာ ဆုိက္ေရာက္ရမည္ဟု ဆုိ၏။

တုိင္းရင္းသားအရင္းရွင္ ဦးနာေအာက္သည္ နယ္ခ်ဲ႕အရင္းရွင္ကုိ မီးသေဘၤာသယ္ယူပုိ႔ေဆာင္ေရးအတြက္ ယွဥ္ၿပိဳင္သတၱိျပလုိက္သည္မွာ ေမာ္ကြန္းတင္သြားေလေတာ့၏။

ဘ၀ကုိမေမ့ေသာ ဦးနာေအာက္

ဦးနာေအာက္သည္ ဆင္းရဲသားဘ၀မွ လာသည္ႏွင့္အညီ မိမိဘ၀ကုိ မည္သည့္အခါမွ မေမ့ေခ်။ အစား အေသာက္၌လည္း ေခ်းမမ်ားေခ်။ ေတာအစားအစာမ်ားသာ ႏွစ္သက္စားေသာက္ၿပီး ကြမ္းကုိတဒုန္းဒုန္းႏွင့္ ေထာင္း၍ အၿမဲတမ္း စားေလ့ရွိ၏။

နာမည္ႀကီးေသာ ဦးနာေအာက္အားေတြ႕လုိ၍ တစ္ေန႕တြင္ အဂၤလန္ဘိလပ္မွ အဂၤလိပ္လူမ်ိဳးတစ္ဦးသည္ ေကာ့ႏွတ္ ရြာသုိ႔ ေရာက္လာ၏။ ခမ္းခမ္းနားနား ႀကီးႀကီးက်ယ္က်ယ္၊ အေႁခြအရံႏွင့္ ေတြ႕ရေတာ့မည္ဟု ထင္မွတ္ခဲ့ေသာ္လည္း အ၀တ္ျဖဴ၀တ္ကာ ႏွီးဖ်ာေနေသာ ဦးနာေအာက္အား ေတြ႕ရေသာအခါ အထင္ႏွင့္အျမင္ လြဲမွားခဲ့ေလသည္။

ဦးနာေအာက္သည္ လယ္သမားဘ၀ကုိ မေမ့သည့္အေလၽွာက္ လယ္ယာႏွင့္ ကုိင္းလုပ္ငန္းမ်ားကုိ အားေပးမႈျပဳ၏။ အခ်ိန္ရတုိင္း ႏွီးဖ်ာ၊ ပလုိင္း၊ ေတာင္းမ်ား ရက္လုပ္ေနတတ္ၿပီး ကၽြမ္းကၽြမ္းက်င္က်င္လည္း ရွိလွ၏။ ရတနာသံုးပါးကုိ ကိုင္း႐ႈိင္းသူျဖစ္သည့္အေလၽွာက္ ရြာရွိေက်ာင္းကန္ဘုရားသို႔ နံနက္တစ္ေခါက္၊ ညေနတစ္ေခါက္ မွန္မွန္သြားၿပီး ၀တ္ျပဳေလ့ရွိ၏။

တစ္ေန႔တြင္ ဘုရားေက်ာင္း၀င္းတြင္ ဘုရားရွိခုိး၀တ္ျပဳစဥ္ ဓါးျပသံုးေယာက္တုိ႔သည္ ဦးနာေအာက္အား မိမိတုိ႔သည္ စားစရာမရွိ၍ တစ္ေယာက္လၽွင္ ၅၀၀ က်ပ္ ႏႈန္းျဖင့္ ၁၅၀၀ က်ပ္ ေတာင္းခံဓါးျပတုိက္ေလသည္။ ဦးနာေအာက္သည္ တုန္လႈပ္မႈမရွိဘဲ ၎တုိ႔သည္ တကယ္စားစရာမရွိ၍ ဓါးျပတုိက္သည္ကုိ အျဖစ္မွန္သိသည့္ အတြက္ ဓါးျပတုိ႔ကို အေစာင့္ခုိင္းထားၿပီး အိမ္သို႔ျပန္၍ ေငြ ၁၅၀၀ ယူကာ ဓါးျပတုိ႔အား ေပးကမ္း လိုက္ေလ သည္။ အလႉတစ္ခု ျပဳလုပ္လုိက္သည့္ သေဘာပင္။
Written by Sahaimon.net